II SA/Go 480/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant st.sekr.sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. sprawy ze skargi W.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę. 1. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2017 r. W.C. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie budynku inwentarskiego dla chowu bydła opasowego o obsadzie maksymalnej do 100 DJP wraz z obiektami towarzyszącymi," zlokalizowanego na działce nr [...]. Do wniosku strona załączyła kartę informacyjną przedsięwzięcia oraz wypis z ewidencji gruntów terenu objętego planowanym przedsięwzięciem i mapę ewidencyjną w/w obszaru. 2. Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak: [...] Burmistrz Miasta i Gminy, na podstawie art. 29, art. 30 art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77, art. 79, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm., dalej jako u.u.i.ś.), § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016, poz. 71, dalej zwanego rozporządzeniem), określił środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W sentencji decyzji organ określił: warunki związane z rodzajem, zakresem i miejscem realizacji przedsięwzięcia (pkt I), istotne warunki korzystania ze środowiska terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia (pkt II), wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1,10,14,18 i 19 (pkt III), wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 21 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (pkt IV), wymogi co do zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pkt V). Organ stwierdził brak wymogu przeprowadzenia przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę i przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko (pkt IX). Ponadto organ odstąpił od nałożenia obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej (pkt X). Załącznik nr 1 do decyzji stanowiła charakterystyka przedsięwzięcia. 3. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia inwestycja objęta wnioskiem jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane na podstawie art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. W związku z opinią Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (RDOŚ) z dnia [...] kwietnia 2016 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PPIS) z dnia [...] kwietnia 2016r., wskazujących na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, organ postanowieniem z dnia [...] kwietnia 23016 r. orzekł o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określając jego zakres. Złożony przez inwestora Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, na wezwanie organu był trzykrotnie uzupełniany (październik 2016, grudzień 2016 r. i styczeń 2017 r.). Na jego podstawie RDOŚ i PPIS uzgodnili realizację przedsięwzięcia określając jej warunki. Burmistrz podał, iż pismem z dnia [...] października 2016 r., działając w trybie art. 33 w związku z art. 79 u.u.i.ś., poinformował społeczeństwo o możliwości zapoznania się z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz o możliwości składania uwag i wniosków w siedzibie organu, w terminie 21 dni, stwierdzając że w zakreślonym terminie nie wniesiono żadnych uwag ani wniosków do sprawy. Następnie organ opisał przedmiotowe przedsięwzięcie, stwierdzając, że będzie ono polagać na rozbudowie istniejącego gospodarstwa zajmującego się chowem i hodowlą trzody chlewnej i bydła w ilości 42 DJP, o dodatkową liczbę bydła w ilości do 100 DJP na działkach nr [...] (łączna ilość zwierząt wyniesie 141 DJP). Teren inwestycji znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Organ podał, iż w ramach planowanego przedsięwzięcia proponuje się budowę kolejnego budynku inwentarskiego przeznaczonego do chowu i hodowli bydła opasowego o maksymalnej powierzchni zabudowy ok 560 m2 , jako budynek parterowy, niepodpiwniczony. W nowo projektowanym budynku inwentarskim planuje się utrzymywać: 20 szt. cieląt, 40 szt. opasów. 40 szt. buhajów. Organ wskazał, iż hodowla bydła opasowego prowadzona będzie w systemie sektorowym w technologii głębokiej ściółki, w cyklu dwuetapowym od fazy cieląt do okresu osiągnięcia parametrów rzeźnych. W projektowanym budynku przewiduje się zastosowanie wentylacji grawitacyjnej. Obornik usuwany będzie z budynku inwentarskiego po zakończeniu cyklu hodowlanego. Obornik rozprowadzany będzie bezpośrednio na pola. Istniejąca płyta obornikowa ma pełnić tylko funkcje zabezpieczającą w razie wystąpienia dłuższych okresów niskich temperatur. Karmienie zwierząt odbywać się będzie paszami suchymi, pojenie systemem punktowym, stanowiskowym. Inwestor nie przewiduje montażu urządzeń emitujących hałas. Odchody zwierząt będą przez inwestora wykorzystywane na własnych gruntach, których areał jest wystarczający - zgodnie z przedłożonymi dokumentami, dla zachowania dopuszczalnej dawki azotu. Projektowana obora będzie wentylowana wyłącznie grawitacyjnie i nie wymaga ogrzewania. Technologia chowu nie przewiduje wypuszczania zwierząt na okólnik, a w oborze zwierzęta będą utrzymywane bezuwięziowo. Organ I instancji wskazał, iż eksploatacja planowanego budynku inwentarskiego do hodowli bydła opasowego związana będzie z powstawaniem odorów, czyli emisją do atmosfery substancji zapachowo- czynnych, takich jak: amoniak i siarkowodór, stwierdzając jednocześnie, iż dotrzymanie odpowiedniego reżimu gospodarowania odpadami, obornikiem, a także zachowanie czystości w pomieszczeniach produkcyjnych, zminimalizują oddziaływanie odorotwórcze planowanej inwestycji. Ferma będzie źródłem zarówno emisji zorganizowanej jak i emisji niezorganizowanej. Z wykonanych obliczeń rozprzestrzeniania się substancji wprowadzanych do powietrza ze źródeł emisji wynika, że nie będą występowały przekroczenia stężeń jednogodzinnych i średniogodzinnych emitowanych do atmosfery, poza terenem w miejscach występowania zabudowy dla warunków normalnej eksploatacji instalacji. Inwestycja pod względem zanieczyszczenia powietrza nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji w środowisku. Głównymi źródłami hałasu będą środki transportu obsługujące fermę. Emisje (na podstawie wykonanych wyliczeń przedstawionych w raporcie) nie będą miały znaczącego wpływu na poszczególne elementy środowiska zarówno ze względu na wielkość, jak i zastosowane rozwiązania chroniące środowisko. Po szczegółowej analizie inwestycji w zakresie jej wpływu na klimat akustyczny, w tym przedstawionej symulacji rozprzestrzeniania się hałasu, zdaniem Burmistrza, wykazano, że działalność nie przekroczy dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w porze dnia i nocy na terenach podlegających ochronie akustycznej. Organ dodał, iż z uwagi na profil działalności zobowiązano inwestora do właściwego gospodarowania odpadami poprzez minimalizację ich ilości, selektywne magazynowanie w wydzielonych miejscach w sposób zabezpieczający środowisko gruntowo-wodne przed ewentualnymi zanieczyszczeniami oraz przekazywanie odpadów podmiotom posiadającym wymagane prawem zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami. Budynek inwentarski będzie czyszczony z wykorzystaniem metody "na sucho" w związku z czym nie będą powstawać ścieki technologiczne z czyszczenia obory. Ewentualnie powstające ścieki po dezynfekcji odprowadzane będą do zbiorników na odcieki gnojówki. Inwestycja będzie źródłem powstawania ścieków bytowych, a także wód opadowych i roztopowych. Ścieki bytowe odprowadzane będą do istniejącego szczelnego zbiornika bezodpływowego, który po zapełnieniu będzie opróżniany, a ścieki wywożone do oczyszczalni. Wody opadowe i roztopowe nie będą ujmowane w żadne systemy zbierające i odprowadzane będą powierzchniowo do gruntu na tereny zielone w obrębie działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Zastosowany sposób rozwiązania gospodarki wodno-ściekowej zapewni ochronę wód powierzchniowych i podziemnych. 4. Od przedmiotowej decyzji odwołanie wnieśli J. i J.G. – właściciele nieruchomości (działka nr [...]) sąsiadującej z nieruchomością objętą planowaną inwestycją. Odwołujący zakwestionowali określenie ich nieruchomości, w Raporcie o oddziaływaniu na środowisko, jako będącej w zabudowie mieszkaniowej zagrodowej, wskazując, iż zabudowa ma charakter wyłącznie mieszkaniowy, gdyż nie prowadzą żadnej działalności gospodarczej, w tym rolniczej. Odwołujący zarzucili rozbieżność w zakresie kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia z punktu widzenia treści rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., wskazując, iż w decyzji inwestycja zakwalifikowana została do § 3 ust.1 pkt 102, choć w pismach kierowanych do RDOŚ i PPIS przedsięwzięcie zakwalifikowano do § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia. Ponadto za nieuzasadnione uznali odwołujący odstąpienie przez organ od nałożenia na inwestora obowiązku wykonania analizy porealizacyjnej, wskazując, iż już istniejące gospodarstwo (w ilości 42 DJP) jest uciążliwe stanowiąc źródło odoru odczuwalnego w sposób znaczący na ich nieruchomości. Tym bardziej więc po realizacji przedsięwzięcia, zdaniem odwołujących, zasadne byłoby sprawdzenie czy nie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnych poziomów substancji w środowisku pod względem zanieczyszczenia powietrza. Dodatkowo za niezrozumiałe odwołujący uznali zapisy pkt III ppkt 1 i 2 decyzji. Według pkt III ppkt 1 decyzji budynek obory zostanie maksymalnie odsunięty od najbliżej położonych sąsiednich budynków mieszkalnych. Zdaniem odwołujących, odległość przedstawiona w Raporcie tj. ca 50 m jest zbyt mała, aby planowana inwestycja nie oddziaływała na ich nieruchomość. Natomiast zgodnie z pkt III ppkt 2 decyzji nakazano po zakończeniu procesu budowlanego wykonanie pasa zieleni izolacyjnej wzdłuż granic terenu obejmującego oborę, składającego się z co najmniej jednego pasa zieleni wysokiej zimnozielonej oraz nakazano powierzchnię niezajętą pod zabudowę lub drogi wewnętrzne urządzić zielenią. Odwołujący zwrócili uwagę, iż taki pas zieleni będzie mógł w istocie spełniać swoją rolę dopiero po kilku latach. 5. Po wniesieniu odwołania odwołujący dodatkowo złożyli kopię pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r. z potwierdzeniem złożenia go już w toku postępowania przed organem I instancji, zawierającego uwagi i zastrzeżenia odnośnie planowanej do realizacji inwestycji, zarzucając organowi I instancji pozostawienie go bez rozpoznania i błędne wskazanie w zaskarżonej decyzji, że nie zostały wniesione przez strony żadne uwagi do w toczącym się przed Burmistrzem postępowaniu. 6. Decyzją z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, stwierdzając wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych. 7. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył treść przepisów u.u.i.ś. stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, m.in. art. 66, art. 71-74, art. 80. W pierwszej kolejności Kolegium zwróciło uwagę na błędne użycie, zarówno we wniosku (w tym w załączonej do niego Karcie informacyjnej przedsięwzięcia) oraz w raporcie, pojęć – "opas", "bydło opasowe", niezgodnych z nomenklaturą pojęciową zawartą w załączniku do rozporządzenia co uniemożliwia ocenę prawidłowości ustalenia współczynnika przeliczeniowego sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe (DJP ) . Powyższy błąd powielony zaś został przez organ I instancji w treści zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym SKO nałożyło obowiązek, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, prawidłowego określenia rodzaju planowanej do realizacji inwestycji - zgodnie z treścią rozporządzenia. Następnie organ odwoławczy poddał analizie Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z jego uzupełnieniami. W jej wyniku Kolegium stwierdziło, iż niewątpliwie budynki inwentarskie do chowu bydła są źródłem uciążliwości zapachowej oraz mikrobiotycznej, powodują również emisje hałasu oraz są źródłem zanieczyszczeń powietrza oraz, że planowana do realizacji inwestycja będzie powodowała uciążliwości odorowe. Mając powyższe na uwadze SKO stwierdziło, iż w Raporcie (a w szczególności w części - Analiza możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem) brak jest szczegółowego odniesienia się do w/w uciążliwości, w tym brak analizy dotyczącej uciążliwości zapachowych związanych z planowaną inwestycją. Kolegium zakwestionowało zawarte w Raporcie stanowisko, według którego protest społeczności lokalnej byłby nieuzasadniony z uwagi na nieduże oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko i jego korzystną lokalizację terenową. Organ odwoławczy podkreślił, że powstawanie odorów związane jest nie tylko z występowaniem amoniaku i siarkowodoru, lecz także innych substancji (nadal niesklasyfikowanych odnośnie dopuszczalnych stężeń przez ustawodawcę). Zdaniem Kolegium w pobieżnej analizie oddziaływania odorowego (str. 24 raportu), brak jakiegokolwiek odniesienia do okoliczności, iż po pierwsze planowane przedsięwzięcie stanowi w istocie rozbudowę istniejącego już gospodarstwa, na terenie którego znajduje się chlewnia, która już sama generuje odory (organ o rozbudowie gospodarstwa wspomina dopiero w uzasadnieniu decyzji, pomijając tę okoliczność w opisie Rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia), a zatem w raporcie winna się znaleźć pełna skumulowana analiza odorowa, czego raportu nie zawiera. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, iż w opisie lokalizacji przedsięwzięcia (str. 5 raportu), podając obecne zagospodarowanie, pominięto, iż na terenie rozbudowywanego gospodarstwa, znajdują się już 2 budynki inwentarskie (obsada 42 DJP) - Karta informacyjna s. 2. Ponadto nie uwzględniono w Raporcie, iż teren inwestycji znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej ( działki nr [...]) i dopiero po wezwaniu organu, w uzupełnieniu raportu jego autor przyznał, że działka nr [...] graniczy z terenami zabudowy mieszkaniowej - działka nr [...]. Natomiast całkowicie pominięto w Raporcie działkę nr [...], bezpośrednio graniczącą z terenem inwestycji, zabudowaną budynkiem mieszkalnym. Kolegium stwierdziło także, iż dodatkowym źródłem emisji odorów do atmosfery, poza wskazanym w raporcie i jego uzupełnieniu system wentylacyjnym nowej obory i przeładunku obornika na środki transportu, będzie również obornik, czasowo składowany na płycie, w przypadku, gdy nie będzie możliwe jego zagospodarowanie na polach. SKO zarzuciło organowi nieprecyzyjność zawartego w raporcie opisu dotyczącego płyty betonowej. Dalej organ odwoławczy zarzucił brak przedstawienia w sposób obiektywny w raporcie analizy możliwych konfliktów społecznych, o której mowa w art. 66 ust. 1 pkt. 15 u.u.i.ś. Zdaniem SKO, uciążliwość odrowa prowadzi do powstania konfliktów społecznych, w tym w odniesieniu do przedmiotowej w sprawie inwestycji. Przy czym wobec braku ustawy normującej sposób i zakres badania i oddziaływania odorów na środowisko podstawę orzekania, zdaniem SKO, w przedmiotowej sprawie winna stanowić przede wszystkim skala zjawiska oraz możliwy zakres środków służących ograniczeniu tej uciążliwości, które w rozpoznawanej sprawie prowadzą do konfliktów społecznych. Kolegium zarzuciło organowi I instancji brak poddania analizie skali tego zjawiska, z uwzględnieniem już istniejących budynków inwentarskich na terenie inwestycji, możliwości jego zminimalizowania oraz wpływu tych uciążliwości na zdrowie i życie ludzi. Mając powyższe na uwadze SKO przy ponownym rozpatrzeniu sprawy zobowiązało organ do wezwania inwestora o uzupełnienie raportu odnośnie substancji odorotwórczych oraz ich wpływu na zdrowie i życie ludzi, z uwzględnieniem wskazań zawartych w Dyrektywie Rady (RWG) nr 337/1985 z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE 15/t.l, s 248 ze zm.). Organ odwoławczy za konieczne uznał także przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uzupełnienie raportu o wskazanie dokładnego położenia nieruchomości, na które, według deklaracji inwestora, wywożony ma być obornik. Jeżeli bowiem dotyczy to bezpośredniej lub w najbliższej okolicy terenu inwestycji i działek sąsiednich to z pewnością dojdzie do zwiększenia i kumulacji substancji odorowych. Za nieprecyzyjne uznał przy tym organ odwoławczy określenie przez inwestora częstotliwości wywożenia obornika, mając na uwadze, że w raporcie podano, iż nie może być on wywożony na pola przez cały rok kalendarzowy, i w każdych warunkach pogodowych. Kolegium zarzuciło także organowi brak poddania analizie i ocenie, czy wskazany w raporcie areał gruntów (70,00 ha) jest faktycznie - zgodnie z twierdzeniem autora raportu - wystarczający do zagospodarowania wskazanej ilości obornika, a nadto w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów (wypisy z ewidencji gruntów, umowy cywilnoprawne itp.) potwierdzających fakt władania przez wnioskodawcę gruntami o wskazanej powierzchni. SKO podkreśliło, iż obowiązkiem organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Przy czym raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Z powyższych względów organ odwoławczy zobowiązał organ I instancji do uzupełnienia przedmiotowego raportu w w/w zakresie. Za niezbędne uznał także organ odwoławczy wyjaśnienie przez organ I instancji kwestii znajdującej się na terenie istniejącego gospodarstwa rolnego (terenie inwestycji) płyty, na której zgodnie z twierdzeniem inwestora, ma być składowany obornik w okresach, gdy nie będzie możliwe jego rozparcelowanie na polach. Kolegium zarzuciło organowi brak ustalenia jakie są rozmiary tej płyty i czy w istocie jest ona w stanie pomieścić wskazaną w raporcie ilość obornika, zwłaszcza, że składowanie obornika w tym miejscu będzie wiązało się niewątpliwie z bezpośrednim zwiększeniem emisji odorów na terenie inwestycyjnym. Organ zauważył przy tym, iż nie ustalono w jakiej odległości od, graniczącej z terenem inwestycji, zabudowy mieszkaniowej (działki nr [...]) płyta ta jest umiejscowiona. Ponadto Kolegium, podzielając stanowisko odwołujących, zobowiązało organ do wyjaśnienia i doprecyzowania treści pkt III ppkt.1 decyzji, wskazując przy tym, iż ostateczne posadowienie budynku będzie miało miejsce na innym etapie procesu inwestycyjnego tj. zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Za konieczne uznało także Kolegium wyjaśnienie, w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy, wskazanych przez odwołujących rozbieżności w zakresie kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia na tle przepisów rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. , mając na uwadze bliskość zabudowy mieszkaniowej (teren najbliższej zabudowy mieszkaniowej znajduje się w odległości ca 50 m w kierunku południowym - działka nr [...]). Ponadto Kolegium zarzuciło organowi I instancji brak odniesienia się w zaskarżonej decyzji do kwestii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego inwestycją. Co prawda w Raporcie wskazano, iż przedmiotowy teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże okoliczność ta powinna zostać wyjaśniona w decyzji. Zdaniem SKO, podzielając stanowisko odwołujących, organ I instancji naruszył także art. 37 pkt 2 oraz art. 85 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś., gdyż w uzasadnieniu decyzji brakuje informacji o wynikach konsultacji społecznych przeprowadzonych przez organ lub inwestora. Organ w uzasadnieniu pominął przedstawienie wyników konsultacji społecznych wraz ze wskazaniem w jakim zakresie zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa w postępowaniu, przez inne strony. Ponadto organ w ogóle nie odniósł się do złożonego przez odwołujących w toku postępowania pisma z dnia [...] kwietnia 2016 r., w którym zawarte zostały zastrzeżenia i obawy w odniesieniu do realizacji planowanej inwestycji. Kolegium zwróciło dodatkowo uwagę na nieprawidłowe określenie stron postępowania i pominięcie części z nich, prowadzące do naruszenia przepisów proceduralnych. 8. W skardze W.C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnosił, że uczynił zadość wszystkim wymogom nakładanym na niego przez organ I instancji i organy uzgadniające - PPIS i RDOŚ, w tym w szczególności co do zakresu i terminu uzupełnienia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W takiej sytuacji nie może on ponosić konsekwencji niestaranności działań Burmistrza, które wytknięte zostały w rozstrzygnięciu organu odwoławczego. W zakresie stwierdzenia SKO o nieprawidłowo użytych pojęciach "opas", "bydło opasowe", skarżący wyjaśnił, iż występują one powszechnie i nie budzą wątpliwości, dodając iż liczba DJP została określona prawidłowo. Co do uciążliwości odorowej, zdaniem skarżącego, została ona dokładnie obliczona i opisana zgodnie z wymogami polskiego prawa. Ponadto podniósł, iż nie były mu wcześniej znane zarzuty i uwagi zgłoszone przez strony postępowania, zatem nie miał możliwości odniesienia się do nich. 9. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi na nieuzasadnione. 10. Na rozprawie w dniu 13 października 2017 r. skarżący podtrzymał skargę oświdczając, iż technologia chowu bydła w głębokiej ściółce nie powoduje nadmiernych uciążliwości zapachowych. Wyjaśił, iż cykl hodowlany w głębokiej ściółce trwa około 20-22 miesięcy, w jego toku obornik jest usuwany z obory w przypadku cieląt co trzy miesiące, a w przypadku pozostałego bydła co dwa miesiące. Bydło powinno być wówczas usunięte na wybiegi, w celu wyłożenia podłogi w budynku czystą słomą. Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje: 1. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu jego wydania. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( aktualnie tekst jednolity Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, powoływanej jako: Ppsa ) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od zarzutów, żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Istotne pozostaje, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy administracyjnej gdyż to pozostaje obowiązkiem organów orzekających w tejże sprawie. Sąd jedynie poddaje kontroli prawidłowość tych ustaleń w odniesieniu do przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę decyzji, wyznaczających zakres ustaleń koniecznych dla merytorycznego rozstrzygnięcia. 2. Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie stanowiła decyzja SKO z dnia [...] marca 2017r., uchylająca decyzję organu I instancji, ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem skarżącego W.C. i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpoznania czyli tzw. decyzja kasacyjna. Mając na uwadze wskazany przedmiot zaskarżenia jak i przedstawione w pkt 1 zasady kontroli sądowej Sąd uznał, iż skarga podlegała oddaleniu jako niezasadna. 3. Ocena legalności decyzji kasacyjnej SKO wymaga w pierwszej kolejności wskazania w jakich warunkach organ II instancji uprawniony jest do wydania decyzji tego typu. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji ) organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zatem, by zastosować przepis art. 138 § 2 kpa organ II instancji obowiązany jest łącznie stwierdzić naruszenie przepisów postępowania oraz wykazać, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Możliwość rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 138 § 2 Kpa, sprowadza się więc do przypadków, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, którego zakres ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 136 Kpa organ odwoławczy może wprawdzie przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję, jednakże owo dodatkowe postępowanie, o którym mowa w powołanym przepisie dotyczy jedynie sytuacji, kiedy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji dotknięte jest niewielkimi brakami i wymaga tylko uzupełnienia dodatkowymi dowodami i materiałami. Dokonanie ustaleń mających istotny wpływ na wynik sprawy dopiero na etapie postępowania odwoławczego naruszałoby zasadę dwuinstancyjności, bowiem ustalenia te pozbawione zostałyby możliwości dwukrotnej kontroli organów administracji. Naruszenie art. 138 § 2 Kpa stanowi zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym 4. W stanie faktycznym niniejszej sprawy uzasadnione było podjęcie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej połączonej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Decyzja organu I instancji wydana została bowiem z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 Kpa w zw. z art. 80 ust. 1, 82, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 tej ustawy, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie, zaś naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji uniemożliwiło merytoryczne odniesienie się organu odwoławczego do istoty sprawy. 5. Podzielić należy zawarte w uzasadnieniu decyzji stanowisko SKO co do zakresu okoliczności koniecznych do wyjaśnienia. Zasadnie organ II instancji wskazał na wadliwe określenie we wniosku, co ma być przedmiotem hodowli w związku z planowanym przedsięwzięciem. O ile rację może mieć skarżący co do potocznego rozumienia pojęcia "opasy", to jednak składając wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zobowiązany był posługiwać się terminologią wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016, poz. 71) i jego załącznika określającego współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na duże jednostki przeliczeniowe ( DJP ) w którym nazwa "opasy" nie występuje, a który zawiera regułę przeliczania na DJP, co z kolei ma znaczenie dla klasyfikacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem w świetle powołanego rozporządzenia. W kontekście przepisów rozporządzenia wskazać też należy, że organ I instancji zakwalifikował przedsięwzięcie objęte wnioskiem skarżącego z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia tj. jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w postaci chowu lub hodowli zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Tymczasem RDOŚ jako organ uzgadniający, wyrażając [...] kwietnia 2016 r. opinię o konieczności sporządzenia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zakwalifikował je z § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a rozporządzenia. Zgodne z powołanymi przez RDOŚ przepisami do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczany jest ( § 3 ust. 1 pkt 103 lit. a ) chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 40 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), jeżeli działalność ta prowadzona będzie: a) w odległości mniejszej niż 100 m od następujących terenów w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone: – mieszkaniowych, – innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, – zurbanizowanych niezabudowanych, – rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również (§ 3 ust. 2 pkt 2) przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. Wprawdzie w dokonanym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. uzgodnieniu RDOŚ przyjął kwalifikację przedsięwzięcia jak organ I instancji w decyzji, ale okoliczność sąsiadowania działek na których zlokalizowane ma być przedsięwzięcie z działkami zabudowanymi budynkami mieszkalnymi uzasadnia wątpliwości co prawidłowej jego kwalifikacji. W takiej sytuacji konieczne było, w oparciu o analizę wypisów z ewidencji gruntów i budynków, ustalenie charakteru terenów sąsiadujących z działkami wskazanymi we wniosku inwestora. Również okoliczność, iż planowane przedsięwzięcie ma charakter rozbudowy istniejącej już fermy hodowlanej powinna skłonić organ do analizy jego charakteru i kwalifikacji prawnej z uwzględnieniem przepisu § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. 6. Zasadne pozostawało też stanowisko SKO co do tego, że mając na uwadze właśnie planowany fakt zwiększenia zakresu hodowli wymagający wzniesienia budynku obory, obligował do zawarcia w raporcie wnikliwej analizy uciążliwości związanych z emisją substancji szkodliwych do powietrza i to skumulowanych, zważywszy na okoliczność, że przedsięwzięcie ma w istocie charakter rozbudowy. SKO wnikliwie poddało ocenie raport wykazując wady w tym zakresie. Podobnie nie została dostatecznie wyjaśniona kwestia gospodarowania obornikiem i gnojownicą. Dopiero na rozprawie skarżący wyjaśnił z jaką częstotliwością – z uwagi na technologię chowu w głębokiej ściółce – usuwany musi być obornik ( co trzy miesiące w przypadku cieląt i co dwa w przypadku pozostałych zwierząt). Raport nie wyjaśnia jednoznacznie w jaki sposób będzie zagospodarowywany ten obornik, usuwany z budynku obory ze wskazaną przez skarżącego częstotliwością, w szczególności w okresie niskich temperatur gdy obowiązuje zakaz wywożenia go na pola, nadto czy istniejąca płyta pozostaje wystarczająca dla ilości wytwarzanego obornika. Z kolei wskazana częstotliwość usuwania obornika ma wpływ nie tylko na uciążliwości odorowe, ale i na wielkość emitowanych do powietrza gazów. W tym kontekście stwierdzić należy, że ustawodawca nie przewidział w polskim porządku prawnym ochrony powietrza przed zapachami, a jedynie przed określonymi substancjami w powietrzu. Zapachy czy odory pozostają substancjami niemierzalnymi. Zapachy pomimo, że mogą być uciążliwe nie mogą być badane, bowiem w polskim systemie prawnym nie istnieją normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów i określały skalę uciążliwości odorowych. W takiej sytuacji za kryterium oceny w tym zakresie przyjmuje się średnioroczne i godzinowe stężenia amoniaku i siarkowodoru. Brak jest przepisów dopuszczających poziom zapachów, jednak ustawodawca określił dopuszczalność lokalizowania budowli rolniczych od obiektów służących zamieszkaniu (vide: wyrok NSA z dnia 1 lipca 2008r. w sprawie II OSK 766/2007; z dnia 2 lutego 2010 r. II OSK 223/2009). 7. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan został uchwalony. Autor raportu na str. 5 wskazał, że teren na którym planowana jest realizacja przedsięwzięcia nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z kolei na str. 24 raportu znalazło się jego stwierdzenie, że inwestycja powstanie w obszarze użytkowanym rolniczo, co jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Do kwestii istnienia planu miejscowego i ewentualnej zgodności inwestycji z jego ustaleniami organ I instancji - jak słusznie wytknęło SKO - w ogóle nie odniósł się organ I instancji, mimo iż było to jego ustawowym było jego obowiązkiem. 8. Kolegium zasadnie również zauważyło też, że była przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko jednakże zupełnie pominięto wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Organ I instancji pominął uwagi wniesione przez skarżących mał. G.. Co więcej pismo w tym zakresie mimo, że bezspornie wpłynęło do organu w przewidzianym terminie na zgłaszanie uwag i wniosków - nie zostało dołączone do akt administracyjnych ( dołączyli je sami odwołujący z potwierdzeniem daty wpływy do organu I instancji). 9. Trafnie też dostrzegło SKO, że nie wiadomo w jaki sposób organ I instancji ustalił krąg podmiotów, które uznane zostały za strony postępowania. Burmistrz krąg ten ustalił na zaraz po wszczęciu postępowania na podstawie przedstawionych przez wnioskodawcę wypisów z ewidencji gruntów, uznając za strony właścicieli gruntów bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji ( pomijając przy tym współwłaścicielki tych gruntów ). Ten krąg nie został zweryfikowany po uzyskaniu raportu oddziaływania na środowisko. W decyzji brak jakichkolwiek ustaleń i rozważań w tej kwestii. Tymczasem jak zasadnie wskazało Kolegium ustalenie to jest konieczne, bowiem w postępowaniu musi być zapewniony udział wszystkich podmiotów, które legitymują się prawami rzeczowymi do gruntów znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie, ukształtował się pogląd, w myśl którego dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach - innych, niż wnioskodawca-inwestor konieczne jest ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.u.i.ś. wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy ( vide: K. Gruszecki, Komentarz do art. 73 u.u.i.ś., LEX/el. 2013, uw. 4). Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 Kpa. Stroną analizowanego postępowania jest więc właściciel (ewentualnie także inny podmiot mający prawo rzeczowe ) do nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia ( wyrok NSA z 15.05.2013 r., II OSK 108/12, CBOSA). Zasięg tego oddziaływania ustalany jest zasadniczo w oparciu o dane wynikające z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ( vide: wyrok NSA z 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12, baza orzeczeń nsa.gov.pl). W świetle aktualnego orzecznictwa brak podstaw do przyjmowania jako zasady, jakoby przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach miały podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. W każdym przypadku krąg stron takiego postępowania stanowi bowiem pochodną ustaleń co do obszaru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, które to oddziaływanie może, oczywiście, w konkretnych przypadkach obejmować tylko nieruchomości bezpośrednio graniczące z terenem inwestycji, ale też, niewykluczone, że może obejmować nieruchomości również dalej położone, bądź, przeciwnie, zamykać się w całości w granicach nieruchomości obejmującej teren inwestycji. Nie ma w tym zakresie miejsca na żaden "automatyzm" ani formułowanie jakichkolwiek domniemań. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że organ I instancji nie wywiązał się z obowiązku prawidłowego wyjaśnienia kwestii kręgu stron przedmiotowego postępowania. Z uzasadnienia decyzji Burmistrza nie wynika bowiem, na jakiej podstawie uznał on za strony postępowania wyłącznie podmioty wyszczególnione w wykazie zawartym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2016 r. ). Określenie kręgu stron postępowania w tak sposób przedwczesne - jako niepowiązane wyraźnie z uprzednim ustaleniem obszaru oddziaływania tej inwestycji. Ponadto organ I instancji w toku prowadzonego przez siebie postępowania nie przeprowadził w tym zakresie niezbędnych czynności wyjaśniających - a przynajmniej nie dał im wyrazu w uzasadnieniu swej decyzji - w szczególności nie poczynił ustaleń co do granic obszaru oddziaływania planowanej inwestycji w prawidłowym, wyżej przedstawionym rozumieniu. 10. Trafne okazały się również uwagi SKO co do innych, pozostałych do rozważenia w tej sprawie przez organ I instancji, kwestii. Uzupełniając w tym zakresie wywody uzasadnienia zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że, wbrew wymogom płynącym z art. 77 § 1 art. 80 Kpa Burmistrz w ogóle nie zweryfikował prawidłowości i mocy dowodowej przedłożonego przez skarżącego Raportu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest zaś pogląd, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, podlegającym ocenie właściwych organów administracji ( vide: wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06, baza orzeczeń nsa.gov.pl, K. Gruszecki Komentarz do art. 66 u.u.i.ś., LEX/el. 2013, uw. 2). Raport nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 Kpa, lecz ma status dokumentu prywatnego będącego ekspertyzą rzeczoznawcy, a w istocie - przedstawieniem własnego poglądu przez stronę – wnioskodawcę inwestora. W każdym zatem przypadku przedłożony przez inwestora raport wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy - jest dowodem z dokumentu - i jak każdy inny dowód podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 Kpa. Ponadto organ I instancji nie zweryfikował też w żaden sposób stanowisk wyrażonych przez organy współdziałające w tej sprawie (RDOŚ i PPIS). Wynikający z art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek organu prowadzącego postępowanie główne w sprawie środowiskowych uwarunkowań wzięcia pod uwagę wyników uzgodnień i opinii organów z nim współdziałających ( RDOŚ i PPIS), nie oznacza obowiązku wydania, w każdym przypadku uzyskania pozytywnych uzgodnień i opinii, pozytywnej decyzji środowiskowej. W każdym przypadku organ występujący o uzgodnienie powinien następnie dokonać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ( vide: K. Gruszecki, Komentarz do art. 77 u.u.i.ś., LEX/el. 2013, uw. 4 ). 11. Wskazać też należy, iż wyjaśnienia wymaga zakres wniosku o wydanie decyzji. Jego treść wskazuje, że zamiar inwestora nie obejmuje budowy takich obiektów towarzyszących jak silosy czy zbiornik na odcieki. W raporcie pojawia się natomiast kwestia silosów i sposobu przeładunku paszy, jak też zbiornika na odcieki. 12. Z powołanych przyczyn zaistniały, zdaniem Sądu, wymagane prawem przesłanki do podjęcia przez organ II instancji decyzji kasacyjnej. 13. Odnosząc się zaś do wywodów skargi, to nie zawiera ona w zasadzie konkretnych zarzutów co do naruszenia określonych przepisów prawa procesowego czy materialnego. Sąd nie kwestionuje faktu, iż skarżący podporządkowywał się kierowanym do niego wezwaniom organu I instancji czy organu uzgadniającego w zakresie uzupełnienia raportu . Nie stanowi to jednak podstawy do uwzględnienia skargi, w sytuacji prawidłowego stwierdzenia przez Kolegium uchybień organu I instancji, skutkujących zaistnieniem omówionych przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej. Z tych przyczyn na podstawie art. 151 Ppsa skarga podlegała oddaleniu.