II SA/Go 49/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.K. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych p o s t a n a w i a : ustanowić adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 14 marca 2012 r. oddalił skargę Z.K. na decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych . 25 maja 2012 r. do tut. sądu wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku Z.K. podał, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną, której dochód z tytułu wynagrodzenia wynosi 3.700 zł (brutto). Skarżący wskazał, że z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej osiąga niewielki dochód w wysokości 300 zł. Nadto wskazał, że jego zobowiązania cywilnoprawne wynoszą ponad 200.000 zł. W uzupełnieniu złożonego wniosku Z.K. przedłożył między innymi deklaracje dla podatku od towarów i usług, wyciąg z rachunku bankowego konkubiny oraz dokumenty potwierdzające istnienie zobowiązań. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., Nr 270 – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Należy zauważyć, że skarżący z mocy ustawy jest zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.). Przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej Z.K. uzasadnia wniosek, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy wskazać, że skarżący uzyskuje niewielki dochód z tytułu działalności gospodarczej (300 zł miesięcznie). Z przedłożonych dokumentów wynika również, że skarżący posiada liczne zobowiązania cywilnoprawne i publicznoprawne. Nie można również pominąć, że przeciwko skarżącemu prowadzona jest egzekucja administracyjna w ramach której zajęto rachunek bankowy. Zważyć również trzeba, że konkubina skarżącego spłaca kredyt i posiada zaległości z tytułu czynszu (3.575 zł). Z formularza PPF wynika, że Z.K. nie posiada majątku ani oszczędności. Z tych względów uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia adwokata, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.