II SA/Go 492/15

Dnia 2 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.B. na decyzje Dyrektora Izby celnej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. . G.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ ten utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu celnego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier poza kasynem gry. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, iż posiada na wyłącznym utrzymaniu dwie córki w wieku 21 oraz 3 lat, przy czym pierwsza z nich ma poważne problemy zdrowotne, choruje na padaczkę i atopowe zapalenie skóry, nie uczy się i nie pracuje, zaś matka drugiej młodszej córki nie interesuje się swoim dzieckiem. Egzekucja kwoty 12.000 zł spowoduje, że skarżący nie będzie miał środków na utrzymanie córek, które są zależne wyłącznie od osiąganych przez niego dochodów. Dodatkowo wobec skarżącego toczy się większa ilość postępowań w sprawie nałożenia kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry. Wyegzekwowanie tych kar spowoduje, iż skarżący straci płynność finansową, popadnie w długi a jego przedsiębiorstwo upadnie przed wydaniem rozstrzygnięć przez sądy administracyjne. Zdaniem skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku załączył m.in. dokumentację medyczną związana z chorobą starszej córki, a także kopie oświadczeń matki starszej córki oraz babci młodszej córki, z których wynika, iż pozostają one na wyłącznym utrzymaniu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wprawdzie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że instytucja wstrzymania wykonania powinna być z dużą ostrożnością stosowana w przypadku aktów nakładających obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej, gdyż w razie ewentualnego uznania przez sąd takiego rozstrzygnięcia za niezgodne z prawem uiszczone na jej podstawie świadczenie pieniężne może zostać stronie zwrócone, jednakże na obecnym etapie niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę kwotę nałożonej kary pieniężnej (12.000 zł), wykonanie w drodze egzekucji zaskarżonej decyzji – zanim sąd wypowie się w kwestii jego zgodności z prawem – istotnie może spowodować skutki trudne do odwrócenia. Sąd wziął pod uwagę, że skarżący prowadząc działalność gospodarczą, posiada na utrzymaniu dwie córki, przy czym jedna z nich choruje na poważną, przewlekłą chorobę neurologiczną. Z drugiej strony, biorąc pod uwagę fakt, że rozprawy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. wyznaczane są w nieodległych terminach, czasowe wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie będzie wiązało się z uszczerbkiem dla interesu publicznego. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.