II SA/Go 492/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nienałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych postanawia 1. odrzucić skargę kasacyjną. 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim stronie skarżącej – I.K., na jej koszt, nadpłaconą kwotę 8 (osiem) złotych uiszczoną tytułem opłaty kancelaryjnej za wydanie kserokopii. I.K. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nienałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. Wyrokiem z dnia 5 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę I.K.. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 1 października 2018r. (k. 84 akt sądowych). W ustawowym terminie I.K. wniósł od przedmiotowego postanowienia sporządzoną osobiście skargę kasacyjną. Pismem z dnia [...] września 2018r. skarżący wniósł o wykonanie kserokopii kart akt administracyjnych, uiszczając – w dniu 10 października 2018r. - dwukrotnie opłatę kancelaryjną (k. 90 i 91 akt sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało odrzucić. Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1369) dalej w skrócie p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 - 3. Stosownie do § 2 tego artykułu przepisu § 1 nie stosuje się jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl § 2a cyt. przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej. Skarga kasacyjna może być także sporządzona przez doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami oraz rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej (art. 175 § 3 p.p.s.a.). Podmiotami uprawnionymi do sporządzenia skargi kasacyjnej są jedynie osoby wymienione w powyższym przepisie. Przymus adwokacko-radcowski wprowadzony wskazanym przepisem wyłącza możliwość sporządzenia skargi kasacyjnej samodzielnie przez stronę. Przymus ten sprowadza się zatem do obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez jedną z osób wymienionych w art. 175 p.p.s.a. pod rygorem jej odrzucenia. Pod pojęciem sporządzenia skargi, należy przy tym rozumieć jej napisanie i podpisanie, z wymienieniem podmiotu, który skargę sporządził. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie nie ulega również wątpliwości, że pismo to zostało sporządzone osobiście przez skarżącego. Skarga kasacyjna nie spełniała więc ustawowego obowiązku przymusu adwokacko - radcowskiego, określonego w art. 175 § 1 p.p.s.a. Brak w tym zakresie ma charakter nieusuwalny, co oznacza, że nie podlega uzupełnieniu. Pogląd ten został zaaprobowany w orzecznictwie sądowym gdzie stwierdzono, iż sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem przewidzianego w art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i skutkuje na podstawie art. 178 p.p.s.a. odrzuceniem skargi kasacyjnej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawn. 2004/5/202, B. Gruszczyński, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., wyd. VII, WKP 2018/el., komentarz do art. 175, teza 3). Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, iż sporządzona samodzielnie przez I.K. skarga kasacyjna obarczona jest brakiem nieusuwalnym, gdyż została sporządzona przez osobę nie będącą adwokatem lub radcą prawnym, co w konsekwencji czyni przedmiotową skargę kasacyjną niedopuszczalną. Wobec przedstawionych powyżej argumentów, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Jednocześnie w myśl art. 225 p.p.s.a., opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Zwrot nienależnych (nadpłaconych) kosztów następuje z urzędu. Sąd jest zobligowany do wydania stosownego postanowienia w tym przedmiocie. Zgodnie więc z treścią art. 225 p.p.s.a. należało zwrócić stronie skarżącej nadpłaconą kwotę 8 zł uiszczoną tytułem opłaty kancelaryjnej za wydanie kserokopii z akt sprawy.