II SA/Go 496/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi E.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego E.B. kwotę 763 (siedemset sześćdziesiąt trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak [...] Burmistrz, działając na podstawie art. 98a ust. 1 i 1a w zw. z art. 147, art. 148 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm. dalej u.g.n.), art. 104 k.p.a. oraz § 1 uchwały Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017 r., Nr XXVI/217/2017 w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz. Urz. Woj. z dnia 20171., poz. 1183) w pkt 1 decyzji ustalił E.B. opłatę adiacencką w wysokości 25.420,80 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonych w miejscowości [...], oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] o łącznej powierzchni 1,9966 ha, na skutek ich podziału, zatwierdzonego decyzją Burmistrza z dnia [...] maja 2017 r., znak [...] na 16 działek oznaczonych ewidencyjnymi numerami od [...] do [...]; w pkt 2 decyzji określił, iż opłata adiacencka płatna jest jednorazowo w kwocie 25.420,80 zł w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu opłaty stanie się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że w celu ustalenia opłaty adiacenckiej, w ramach postępowania, zlecono rzeczoznawcy majątkowemu M.A. wykonanie operatu szacunkowego dotyczącego określenia wartości przed podziałem i po podziale. Zlecenie zostało poprzedzone oględzinami w terenie w dniu [...] października 2019 r., z których sporządzono protokół. W operacie szacunkowym z dnia [...] października 2019 r. rzeczoznawca majątkowy określił wartość rynkową nieruchomości, według stanu na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział działek o nr. ewid. [...] ([...].05.2017 r.), na kwotę 247 099 zł i wartość rynkową działek od nr ewid. [...] do nr ewid. [...] na dzień, kiedy decyzja stała się ostateczna (02.06.2019 r.), na kwotę 416 571 zł. Zastosowana stawka procentowa opłaty adiacenckiej w wysokości 15 %, odpowiadała stawce przewidzianej w obowiązującej w dacie uprawomocnienia się decyzji podziałowej, uchwale Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017 r., Nr XXVI/217/2017. Analizując przedstawiony operat szacunkowy, organ I instancji stwierdził, że spełnia on kryteria poprawnej wyceny, które są zawarte w przepisach art. 154, art. 151 i art. 156 u.g.n. Wskazano w nim podstawy prawne, materiały metodologiczne i pomocnicze oraz źródła informacji niezbędne do sporządzenia operatu. Zbadano stan prawny przedmiotowych nieruchomości, dokonano opisu nieruchomości według stanu przed i po podziale, wskazano i uzasadniono sposób i metodę wyceny. Dokonano analizy i charakterystyki rynku nieruchomości zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Przedmiot wyceny, zarówno przed podziałem jak i po podziale, został szczegółowo opisany z uwzględnieniem warunków lokalnych mających wpływ na ostateczny wynik wyceny. Zdaniem organu I instancji niewątpliwie nastąpił wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości w wyniku jej podziału i racjonalnym było ustalenie opłaty adiacenckiej w wysokości 25 420,80 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. organ I instancji zawiadomił E.B. o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz poinformował o możliwości złożenia wniosku o rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty roczne płatne w okresie 10 lat. W ocenie organu złożony przez E.B. wniosek o rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty nie był kompletny, niemniej ustalono, że sprzedał on w 2019 r. jedną z wydzielonych działek, pracuje zawodowo, ma również inne źródła dochodu, rozlicza się z obowiązku podatkowego wspólnie z pracująca zawodowo małżonką, więc jego sytuacja nie predysponuje do rozłożenia opłaty na 10 rocznych lat. Ponadto organ przedstawił sytuację finansową Gminy stwierdzając, że rozłożenie na raty opłaty adiacenckiej miałoby znaczny wpływ na pogłębienie złej kondycji finansowej Gminy. Wobec powyższego organ I instancji uznał za w pełni zasadne wniesienie opłaty adiacenckiej jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu opłaty stała się ostateczna, nie przychylając się do wniosku rozłożenia opłaty na 10 rocznych lat. . Od powyższej decyzji odwołanie wniósł E.B. zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. nakazujących organom administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz działanie w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia przez celowe przewlekanie wydania decyzji o naliczeniu opłaty adiacenckiej do uchwalenia nowej 15 procentowej stawki tej opłaty, w sytuacji gdy w chwili wydawania postanowienia o zatwierdzeniu planu podziału nieruchomości obowiązywała uchwała Rady Miasta ustalająca opłatę adiacencką na poziomie 1%, a skarżący zrzekł się prawa do zaskarżenia tych postanowień; - art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasad zbierania i oceny dowodów oraz swobodnej oceny dowodów a w konsekwencji nie rozłożenie na raty naliczonej skarżącemu opłaty adiacenckiej; - art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. przez wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału w oparciu o uchwałę nr XXVI/217/2017 Rady Miejskiej w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, która weszła w życie 24 maja 2017 r., w sytuacji gdy uprzednia uchwała Rady Miejskiej nr XII/75/2011 z dnia 30 listopada 2011 roku obowiązująca w chwili ostatecznego zatwierdzenia planu podziału nieruchomości skarżącego nie została formalnie uchylona ani zmieniona kolejną uchwałą i jako taka nadal obowiązuje w obrocie prawnym. Zarzucając powyższe wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej na posiedzeniu jawnym, o zmianę zaskarżonej decyzji przez ustalenie opłaty adiacenckiej na podstawie uchwały z dnia 30 listopada 2011 r., nr XIl/75/2011 oraz rozłożenie przedmiotowej opłaty na 24 równe raty płatne miesięcznie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Jednocześnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka żony E.B. na okoliczność wykazania faktu dopuszczenia się przez organ uchybień proceduralnych i okoliczności z tym związanych, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z akt sprawy prowadzonej w Urzędzie Miejskim celem wykazania faktu szybkiego działania, odbiegającego od innych postępowań w przedmiocie wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości 1% i okoliczności z tym związanych . Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W pierwszej kolejności Kolegium wyjaśniło, że ostateczną decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak [...] Burmistrz zatwierdził projekt podziału nieruchomości, położonych w miejscowości [...] oznaczonych nr ewid. [...] o łącznej powierzchni 1,9966 ha. W wyniku podziału powstały działki o numerach ewid.: [...]. Ponadto w dniu 25 maja 2017 r. zaczęła obowiązywać uchwała Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017 r.,Nr XXVI/217/2017 w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz. Urz. Woj. z dnia 2017r., poz. 1183). Dalej Kolegium podkreśliło, że dla prawidłowego ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej istotne znaczenie ma określenie wartości nieruchomości zarówno przed dokonaniem jej podziału, jak i po jego dokonaniu, bo dopiero porównanie tych wartości pozwala ustalić, czy podział nieruchomości spowodował wzrost jej wartości, a w konsekwencji - czy zachodzi przesłanka do nakładania opłaty. Podstawę dla ustaleń organu w tym zakresie stanowi opinia rzeczoznawcy majątkowego, zawierająca analizę rynku nieruchomości, z której wynikać winno, że na skutek dokonanego podziału nieruchomości doszło do zwiększenia jej atrakcyjności, a w konsekwencji również wartości. Operat szacunkowy jest w zasadzie jedynym i obligatoryjnym dowodem w sprawie o ustalenie opłaty adiacenckiej na podstawie art. 98a ust. 1 u.g.n. W opinii Kolegium operat szacunkowy przedłożony przez biegłą rzeczoznawcę majątkową M.A. został uznany za wystarczający dowód do ustalenia wysokości opłaty adiacenkiej w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu, tj. m.in. zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. przez przewlekanie wydania decyzji o naliczeniu opłaty adiacenckiej do uchwalenia nowej 15 % stawki tej opłaty, Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonych w miejscowości [...], tj. działek o nr [...] zostało wszczęte w dniu [...].01.2020r., natomiast 15% stawka opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku podziału dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa jako różnicę miedzy wartością jaką nieruchomość miała przed podziałem a wartością jaką nieruchomość ma po podziale, o której mowa w § 1 uchwały Nr XXVI/217/2017 Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017r. w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej (Dz. Urz. Woj. z dnia 2017r., poz. 1183) obowiązuje od dnia 25.05.2017r. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że w dniu wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie obowiązywała 15% stawka opłaty adiacenckiej na terenie gminy. Tym samym podnoszony w odwołaniu zarzut jest niezasadny. Nie było również sporne w ocenie Kolegium, że w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna obowiązywała uchwała Nr XXVl/217/2017 Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017r. Co prawda uchwała Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017 r., Nr XXVl/217/2017 nie zawierała przepisów uchylających poprzednio obowiązującą uchwałę Rady Miejskiej nr XIl/75/2011 z dnia 30 listopada 2011 r., jednakże w tej sytuacji znajduje zastosowanie ogólna zasada prawa: lex posterior derogat legi priori (akt późniejszy uchyla moc obowiązującą aktu wcześniejszego). Odnośnie rozłożenia na raty naliczonej opłaty adiacenckiej w końcowej części obszernego uzasadnienia decyzji organu II instancji zawarto stwierdzenie, że "Kolegium znajduje w aktach sprawy również m.in. wniosek o rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty, niemniej powyższe pozostaje bez znaczenia dla sprawy ustalenia opłaty adiacenckiej". E.B. powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 8 k.p.a. oraz art. 12 k.p.a. nakazujących organom administracji publicznej postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz działanie w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia przez celowe przewlekanie wydania decyzji o naliczeniu opłaty adiacenckiej do uchwalenia nowej 15 % stawki tej opłaty, w sytuacji gdy w chwili wydawania postanowień o zatwierdzeniu planu podziału nieruchomości obowiązywała uchwała Rady Gminy ustalająca opłatę adiacencką na poziomie 1%, a skarżący zrzekł się prawa do zaskarżenia tych postanowień, - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i 80 k.p.a. przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, zasad zbierania i oceny dowodów oraz swobodnej oceny dowodów a w konsekwencji nie rozłożenie na raty naliczonej skarżącemu opłaty adiacenckiej, - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. przez wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału w oparciu o uchwałę nr XXVI/217/2017 Rady Miejskiej w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, która weszła w życie 24 maja 2017 r., w sytuacji gdy uprzednia uchwała Rady Miejskiej nr XII/75/2011 z dnia 13 stycznia 2012 roku obowiązująca w chwili ostatecznego zatwierdzenia planu podziału nieruchomości skarżącego nie została formalnie uchylona ani zmieniona kolejną uchwałą i jako taka nadal obowiązuje w obrocie prawnym. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji przez ustalenie: opłaty adiacenckiej na podstawie uchwały nr XII/75/2011 z dnia 13 stycznia 2012 r oraz rozłożenie przedmiotowej opłaty na 10 rocznych rat, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Burmistrzowi do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U. 2019.2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2019.2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były uzasadnione. Kontroli Sądu została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu I w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowi przepis art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.Dz.U.2020.1990, dalej u.g.n.). Zgodnie z ust. 1 tego przepisu, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Wartość nieruchomości przed podziałem i po podziale określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Stan nieruchomości przed podziałem przyjmuje się na dzień wydania decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, a stan nieruchomości po podziale przyjmuje się na dzień, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne, przy czym nie uwzględnia się części składowych nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne (art. 98a ust. 1a u.g.n.). Art. 146 ust. 1a u.g.n. stanowi zaś, że ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości. Z przytoczonych przepisów wynika, że decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości może być wydana, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1)nastąpi podział nieruchomości dokonany na wniosek właściciela (przy zastrzeżeniu art. 98a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami); 2)ustalenie opłaty nastąpi w okresie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna; 3)nastąpi faktyczny wzrost wartości nieruchomości wskutek podziału nieruchomości, udowodniony w drodze operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego; 4)w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy ustalająca wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Z kolei, z przepisów z art. 144 - 146 u.g.n. wynika, że rada gminy ma obowiązek ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej, zaś jej wysokość zależy od uznania tego organu, przy czym ustawodawca ograniczył jedynie górną wysokość stawki. W świetle powyższych zarzutów niezasadne były zarzuty skarżącego dotyczące ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej na podstawie uchwały Nr XXVl/217/2017 Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017 r., nie zaś uchwały Rady Miejskiej nr XIl/75/2011 z dnia 30 listopada 2011 r., Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami o ustaleniu opłaty adiacenckiej z tytułu podziału nieruchomości istotne znaczenie ma nie to z jakim dniem została wydana decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości, ale to z jakim dniem decyzja ta stała się ostateczna, a w tym dniu obowiązywała uchwała Nr XXVl/217/2017 Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017 r., nie zaś uchwała Rady Miejskiej nr XIl/75/2011 z dnia 30 listopada 2011 r. Poprzez uchwalenie nowych stawek procentowych opłaty adiacenckiej uchwałą Nr XXVl/217/2017 Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017 r. nastąpiło samoistne uchylenie poprzednio obowiązującej uchwały regulującej tę kwestię, zgodnie z przytoczoną w uzasadnieniu skarżonej decyzji zasadą lex posterior derogat legi priori (akt późniejszy uchyla moc obowiązującą aktu wcześniejszego). Prawidłowo zatem orzekające w sprawie organy przyjęły, że dla ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zastosowanie znajduje nowa 15 % stawka tej opłaty ustalona uchwałą Nr XXVl/217/2017 Rady Miejskiej z dnia 28 kwietnia 2017r. i w tym zakresie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Uzasadniony natomiast okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów postępowania w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o rozłożenie na raty naliczonej opłaty adiacenckiej. Kolegium rozpatrując odwołanie pominęło zupełnie tę kwestię stwierdzając, że wniosek o rozłożenie opłaty adiacenckiej na raty pozostaje bez znaczenia dla sprawy ustalenia opłaty adiacenckiej. Kolegium nie uwzględniło tym samym zasady płynącej z art. 147 ust. 1 u.g.n., która stanowi że o rozłożeniu na raty rozstrzyga się w decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. W tym zakresie w orzecznictwie wyrażany jest słuszny pogląd, iż nie do pogodzenia z zasadą ekonomiki postępowania jest pozostawianie bez rozpoznania w sprawie o ustalenie opłaty adiacenckiej wniosku o rozłożenie na raty i odsyłanie właściciela nieruchomości opłatą tą obciążonego do innego postępowania, aby uzyskał rozstrzygnięcie, które stosownie do art. 147 u.g.n. powinno nastąpić w decyzji ustalającej opłatę (por. np. wyrok WSA w Kielcach z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 105/13 i wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1622/13). Stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. A zatem prawidłowe uzasadnienie, to takie które zawiera ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazuje, jaki zachodzi związek między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia. Organ powinien zatem należycie uzasadnić, jak rozumie przepisy mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie i dlaczego należy je zastosować do konkretnych warunków stanu faktycznego danej sprawy. Brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustosunkowania się do kwestii rozłożenia opłaty adiacenckiej na raty stanowi naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Rozstrzygając ponownie sprawę organ odwoławczy powinien ustosunkować się do wniosku strony o rozłożenie na raty opłaty adiacenckiej pamiętając, że jak wynika z art. 147 ust. 1 u.g.n. zasadą jest rozstrzyganie o rozłożeniu na raty w decyzji ustalającej opłatę adiacencką. O należnych skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. (pkt II wyroku). Koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości ustalonego zgodnie z § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.)