II SA/Go 497/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Michał Ruszyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi Zakładu Wodociągów, Kanalizacji i Usług Komunalnych sp. z o.o. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę, II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 300 zł. P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 września 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący : asesor WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2006r. sprawy ze skargi Zakładu Wodociągów, Kanalizacji i Usług Komunalnych Sp. z o.o. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] lipca 2006r. Nr [...] w przedmiocie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 300 zł. - 2 – II SA/Go 497/06 U Z A S A D N I E N I E Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z [...] lipca 2006r. Nr [...], działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) stwierdził nieważność uchwały Nr [...] Rady Miejskiej z [...] maja 2006r. w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru wskazał, że uchwalony przez Radę Miejską regulamin nie normuje wszystkich wymaganych przez ustawę z 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2001r. Nr 72, poz. 747 ze zm.) uregulowań. Z powyższym rozstrzygnięciem nadzorczym nie zgodził się Zakład Wodociągów, Kanalizacji i Usług Komunalnych Sp. z o.o. i złożył na nie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Skarżąca Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej z [...] maja 2006r. w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków z powodu braku podstaw prawnych do jej podjęcia. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżąca Spółka zarzuciła wydanie rozstrzygnięcia z zignorowaniem treści art. 4 ust. 1 ustawy z 22 kwietnia 2005r. o zmianie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. Nr 85, poz. 729), oraz przekroczenie granic nadzorczych poprzez zasugerowanie w uzasadnieniu rozważań wykraczających ponad ustawę. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., że zgodnie z przepisami ustawy z 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków była zobowiązana opracować i dostarczyć Radzie Miejskiej projekt regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Skarżąca podała, że regulamin taki jako akt prawa miejscowego wiążący odbiorców usług świadczonych przez Spółkę w istotny sposób limituje zakres praw i obowiązków zarówno Zakładu jak i jego odbiorców, co sprawia, że Spółka ma istotny interes prawny we właściwym ukształtowaniu przepisów prawa miejscowego regulujących materię jej działalności, uwzględniającym specyfikę tej działalności i zapewniającym Zakładowi możliwości - 3 - właściwego nadzoru i kontroli nad rozległą siecią i urządzeniami przy jednoczesnym, właściwym zakreśleniu granic obowiązków Zakładu wobec jego odbiorców. W ocenie skarżącej okoliczność ta sprawia, że jest ona legitymowana – niezależnie od legitymacji organu samorządu terytorialnego – do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące treści regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, a legitymacji tej należy upatrywać w interesie prawnym Spółki w ukształtowaniu tego regulaminu w sposób odpowiadający prawu i umożliwiającym właściwe funkcjonowanie Spółki wobec jej odbiorców (art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także w fakcie, iż Spółka bierze mocą ustawy udział w postępowaniu prawotwórczym, co sprawia, że nie można jej odmówić prawnych środków wpływania na ostateczny wynik tego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 98 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) "Rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia (ust. 1). Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć dotyczących organów związków i porozumień międzygminnych (ust. 2). Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (ust. 3). Do złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego, dotyczące uchwały rady gminy, doręczone po upływie kadencji rady, uprawniona jest rada gminy następnej kadencji w terminie 30 dni od dnia wyboru przewodniczącego rady (ust. 3a). Do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (ust. 4). Rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd (ust. 5)". - 4 - W świetle kategorycznej dyspozycji przepisu art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym nie jest dopuszczalne, aby skargę na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy mógł skutecznie wnieść inny podmiot niż gmina albo związek międzygminny (których interes prawny, uprawnienie, albo kompetencja zostały naruszone). W tym miejscu należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 marca 2005r. OSK 1229/04 (Wydawnictwo Prawnicze LEX nr 175364) stwierdził, że przepis art. 98 ust. 3 i 3a ustawy o samorządzie gminnym, legitymację do złożenia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze przyznaje wyłącznie gminie lub związkowi międzygminnemu. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał ponadto, że odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów o zaskarżeniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej ograniczone jest tylko do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzoru w sprawach nie uregulowanych w powołanej ustawie o samorządzie gminnym. Z art. art. 102a powołanej ustawy o samorządzie gminnym, który stanowi, że w sprawach o których mowa w rozdziale 10 zatytułowanym - nadzór nad działalnością gminną, nie stosuje się przepisów art. 52 § 3 i 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie można wyprowadzić wniosku, że do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzoru mają zastosowanie z zastrzeżeniem art. 102a powołanej ustawy o samorządzie gminnym w pełnym zakresie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dalej Sąd stwierdził, że art. 98 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym, jako przepis szczególny stanowi o odpowiednim stosowaniu przepisów o zaskarżeniu do sądu decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, a zatem ogranicza tylko do zakresu nieuregulowanego w powołanej ustawie o samorządzie gminnym. Zawarta w art. 98 ust. 3 i 3a ustawy o samorządzie gminnym legitymacja do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzoru wyłącza stosowanie art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ograniczenie legitymacji do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzoru wynika też – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – expressis verbis z art. 148 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego uchyla ten akt. - 5 - Sąd I instancji podziela stanowisko wyrażone w powyższym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skoro zatem skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody złożył Zakład Wodociągów, Kanalizacji i Usług Komunalnych Sp. z o. o należało uznać, że skarga ta jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1a cyt. ustawy.