II SA/Go 499/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2025 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 53 ust.4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm., dalej jako – u.p.z.p.), art. 106 § 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako - kpa), w związku z art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82, dalej jako - u.o.g.r.l.), Starosta [...] działając na wniosek Wójta Gminy [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i towarzyszącą na działce nr [...] położonej w obrębie [...], gmina [...] - odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. W uzasadnieniu postanowienia Starosta [...] wskazał, że pismem z dnia [...] maja 2025 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do Starosty [...] o uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i towarzyszącą na działce nr [...] o pow. 0,75 ha położonej w obrębie [...], gmina [...]. Planowana inwestycja będzie realizowana na chronionym gruncie rolnym RIIIb oraz nie chronionych gruntach RIVa oraz PslV, pochodzenia mineralnego (F-mady). Ustalając stan prawny sprawy organ powołał się na orzecznictwo sądowe (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. sygn. akt IISA/Go 473/24, wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 12/24), w którym wyrażone zostało stanowisko zgodnie z którym zastosowanie przepisów u.p.z.p. wyznacza sprawa główna, a nie sprawa wpadkowa, dlatego z uwagi na datę wszczęcia postępowania sprawa powinna zostać załatwiona przy zastosowaniu przepisów u.p.z.p w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023r., co wynika z art. 59 ust 1 i ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2023 r. poz. 1688, dalej jako – ustawa zmieniająca). Do decyzji o warunkach zabudowy nie stosuje się przepisu art. 61 ust.1 pkt 1a u.p.z.p, który wprowadza wymóg, aby działka dla której ustalane są warunki zabudowy stanowiła teren położony na obszarze uzupełnienia zabudowy. Wobec powyższego na płaszczyźnie postępowania wpadkowego (uzgodnieniowego), należy zatem stosować przepisy u.o.g.r.l. w brzmieniu dotychczasowym Starosta [...] przystąpił do ustalenia czy spełnione są warunki zawarte w art. 7 ust. 2a w brzmieniu u.o.g.r.l. przed jej zmianą. W przepisie tym ustawodawca określił, że nie jest wymagana zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi dla zmiany przeznaczenia użytków rolnych klas I-III , jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191); 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Ustawodawca w art. 4 ustawy w punktach nr 29 i 30 objaśnił pojęcia "zwartej zabudowy" i "obszaru zwartej zabudowy". Zgodnie z definicją za "zwartą zabudowę" rozumie się zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Natomiast "obszar zwartej zabudowy" został zdefiniowany jako obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. Analizując przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy organ stwierdził, że:- warunek nr 1 został spełniony - za "zwartą zabudowę" uznano budynki o funkcji innej niż gospodarcza zlokalizowane na działkach nr [...] gdzie odległości między nimi wynoszą maksymalnie 90 m; - warunek nr 2 został spełniony tzn. teren inwestycji w całości mieści się w ustawowej odległości 50 m od najbliższej działki zabudowanej budynkiem innym niż gospodarczy (tj. dz. nr [...]); - warunek nr 3 został spełniony -. przedmiotowa nieruchomość gruntowa przylega do działki nr [...], która stanowi publiczną drogę; - warunek nr 4 nie został spełniony - przedmiotowa nieruchomość gruntowa stanowi chroniony grunt rolny Rlllb o powierzchni 0,72 ha, więc przekroczy powierzchnię normatywną 0,5 ha. Na powyższe postanowienie Starosty [...] M. K. wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 53 ust. 4 pkt. 6 w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., 2. błędną interpretację przepisów prawa, w szczególności art. 7 u.o.g.r.l., który - w stanie prawnym obowiązującym przed dniem 24 września 2023 r. nie zawierał wymogu zgody ministra w przypadku spełnienia warunków obszaru zwartej zabudowy, 3. pominięcie stosowania przepisów przejściowych wynikających z art. 59 ust. I ustawy zmieniającej u.p.z.p., zgodnie, z którymi wobec postępowań wszczętych przed dniem 24 września 2023 r. powinny być stosowane dotychczasowe przepisy, 4. niewłaściwą ocenę spełnienia warunku powierzchniowego, tj. uznanie, że grunt o powierzchni 0,72 ha nie spełnia warunku określonego w art. 7 ust. 2a pkt 4 ww. ustawy mimo, że działka znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie zwartej zabudowy, co zostało wykazane w dokumentacji i mapach, 5. brak wnikliwej analizy orzecznictwa sądów administracyjnych, które w podobnych stanach faktycznych (np. sygn. II SA/PO 12/24, II SA/GO 473/24) uznają, że zgoda organu właściwego ds. ochrony gruntów rolnych nie jest wymagana w przypadku spełnienia przesłanek ustawowych - nawet dla gruntów klasy lllb, 6. brak wnikliwego prowadzenia postępowania z uwzględnieniem interesu stron postępowania i zasad postępowania administracyjnego. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną i towarzyszącą, na działce nr [...] położonej w obrębie [...], gm. [...] - na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 KPA. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 kpa, art. 61 oraz art. 53 ust. 4 pkt. 6 u.p.z.p., art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. oraz art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7.07.2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688), [...] w [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium wskazało, że z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 6 u.p.z.p. wynika, że decyzje o warunkach zabudowy w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami uzgadnia się z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Powyższego uzgodnienia dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Zgodnie z treścią art. 5 u.o.g.r.l., starosta jest organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych. Zdaniem Kolegium słusznie Starosta [...] zastosował do załatwienia sprawy - tj. uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych - przepisy dotychczasowe, tj. art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r. (w brzmieniu z przed nowelizacji ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych - zmienionej ustawą z dnia z dnia 7 lipca 2023 r. (Dz.U.2023.1688) zmieniającą min. ustawę z dniem 24 września 2023 r.), co znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie sądowo- administracyjnym . Z brzmienia art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. wynika, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 z póżn. zm.); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U.2020.470 z dnia 2020.03.18), 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Kolegium wskazało, że bezspornie działka nr [...] położona w obrębie [...] jest chronionym gruntem rolnym Rlllb, nie chronionym gruntem RIVa oraz PslV pochodzenia mineralnego (F-mady) i posiada powierzchnię 0,75 ha. Odmawiając uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych dla przedmiotowej inwestycji organ uznał, że nie został spełniony warunek wskazany w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l., gdyż obszar gruntów rolnych klasy RIII ma powierzchnię 0,75 ha, czyli jest większy niż 0,5 ha i pomimo, że w zakresie pkt. 1 - 3 są spełnione warunki, to uzgodnienie pozytywne nie jest możliwe, gdyż przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. wymaga łącznego spełnienia wszystkich warunków. Na powyższe postanowienie [...] w [...] z dnia [...] lipca 2025 r. sygn. [...] M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: 1. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 września 2023 r., polegające na oparciu rozstrzygnięcia na nieaktualnej treści tego przepisu, podczas gdy w dacie orzekania przez organ odwoławczy obowiązywała już nowelizacja wprowadzona ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2023 poz. 1688). 2. Naruszenie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2023 poz.1688) - poprzez pominięcie przepisów przejściowych nakazujących stosowanie stanu prawnego sprzed 24 września 2023 r. w odniesieniu do wniosków złożonych przed tą datą lub w toku postępowań wszczętych wcześniej. 3. Naruszenie art. 61 ust. 1 pkt. 1a i ust. 1a u.p.z.p. - poprzez błędne ich zastosowanie, podczas gdy pierwotna decyzja SKO z [...] lutego 2025 r., sygn. [...] prawidłowo stwierdzała, że przepisy te nie znajdują zastosowania w tej sprawie na podstawie przepisów przejściowych. 4. Naruszenie art. 8 KPA - poprzez zmianę stanowiska organu II instancji w tej samej sprawie, bez wskazania zmiany stanu prawnego lub faktycznego, co podważa zaufanie obywatela do organów władzy publicznej. 5. Naruszenie art. 35 § 1 i 3 KPA w zw. z art. 37 KPA - poprzez bezczynność Wójta Gminy [...] w toku postępowania, potwierdzoną postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2025 r., sygn. [...], co miało wpływ na przewlekłość sprawy i naruszenie prawa strony do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. 6. Naruszenie art. 7 i 77 § 1 KPA - poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i brak pełnej analizy obowiązujących przepisów w brzmieniu właściwym dla daty wszczęcia postępowania. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - dalej w skrócie: "p.p.s.a.") realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie Uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie sąd uchyla ten akt w całości albo w części na warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a., względnie stwierdza jego nieważność, gdy spełnione są przesłanki wskazane w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sprawy dotyczące skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., mogą być rozpoznawane przez sąd administracyjny w trybie uproszczonym - co miało miejsce w niniejszej sprawie. Skarga okazała się niezasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] położonej w obrębie [...], gmina. Wzorzec kontroli legalności dla kwestionowanych postanowień stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977 z późn. zm. - dalej w skrócie "u.p.z.p.") w związku z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2409 z późn. zm. - dalej w skrócie "u.o.g.r.l.") Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje się m.in. po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Organem tym jest starosta. Uzgodnienie o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. ma na celu kontrolę, czy wniosek nie dotyczy inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Wymaga przypomnienia, że z dniem 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2023 r. poz. 1688, dalej - ustawa nowelizująca). Ustawą nowelizującą zmieniona została treść art. 61 u.p.z.p. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 pkt 1a - po zmianie - wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w tym przepisie warunków, w tym gdy teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy. Niemniej jednak, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast (i przepis ten ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy), z treścią ust. 2 art. 59 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1 Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z treścią ust. 3 art. 59 ustawy nowelizującej, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydanie decyzji o warunkach zabudowy na wniosek złożony od dnia 1 stycznia 2026 r. jest możliwe, jeżeli w danej gminie wszedł w życie plan ogólny gminy, w przypadku, gdy wniosek dotyczy terenu położonego w więcej niż jednej gminie - jeżeli w tych gminach weszły w życie plany ogólne gmin. Warunków, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie stosuje się w odniesieniu do terenów zamkniętych. Na podstawie art. 14 pkt 2 lit. a ustawy nowelizującej zmieniona została także treść art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Przepis ten po zmianie stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przed nowelizacją przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. stanowił, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części). W odniesieniu do sytuacji określonej w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. (w aktualnym brzemieniu), brak jest przepisów przejściowych. Słusznie jednak organy obydwu instancji uznały, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdzie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu obowiązującym przed 24 września 2023 r. Pamiętać bowiem należy, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem uzgodnieniowym (o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.), a więc postępowaniem wpadkowym wobec postępowania głównego, którym jest postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Innymi słowy postępowanie to dotyczy tylko kwestii wpadkowej i służy załatwieniu sprawy w postępowaniu głównym o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. To zatem sprawa główna, a nie wpadkowa powinna zostać - z uwagi na datę wszczęcia postępowania - załatwiona przy zastosowaniu przepisów u.p.z.p. w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r., co wynika z art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej. Jak już bowiem wyżej wskazano, do decyzji o warunkach zabudowy nie stosuje się przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p., który wprowadza wymóg, by działka dla której ustalane są warunki zabudowy, stanowiła teren położony na obszarze uzupełnienia zabudowy. Konsekwentnie zatem powinien respektować to również organ współdziałający w wydaniu decyzji, co też w badanej sprawie nastąpiło (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. sygn. akt II SA/Go 473/24, wyrok WSA w Poznaniu IV SA/Po 12/24). Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. (w wersji obowiązującej przed zmianą, czyli przed 24 września 2023 r.) przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a. Przepis art. 7 ust. 2a wprowadził możliwość zmiany przeznaczenia gruntów rolnych klasy I -III bez uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, ale jedynie w sytuacji łącznego spełnienia warunków określonych w tym przepisie (por. wyżej). Jednym z nich jest warunek dotyczący powierzchni gruntu podlegającego zmianie przeznaczenia. Po myśli tego przepisu powierzchnia gruntu o klasie I-III, który ma być przeznaczony na cele nierolnicze nie może przekraczać 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. Jak wynika z akt sprawy powierzchnia gruntu o klasie RIIIb działki nr [...] wynosi 0,72 ha, a zatem przekracza normę powierzchniową określoną w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l. W tej sytuacji należy stwierdzić, że nie zostały spełnione wszystkie warunki o których mowa w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. pozwalające na zmianę przeznaczenia danego gruntu na cele nierolnicze. Warunki określone w przytoczonym powyżej przepisie mają charakter bezwzględnie obowiązujący, nadto jak wyraźnie zastrzegł to ustawodawca powinny być one spełnione łącznie. Ustawa nie przewiduje jednocześnie wyjątków od obowiązku spełnienia wymagań wynikających z powyższego przepisu. Odnosząc się do twierdzeń skargi podkreślić trzeba, że z treści analizowanego przepisu wynika jednoznacznie, iż jedynie łączne spełnienie wszystkich warunków wymienionych w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. pozwala na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze z pominięciem trybu, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l. W tym stanie sprawy stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu należy uznać za prawidłowe. W sprawie nie stwierdzono naruszeń przepisów prawa procesowego, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że w sprawie nie wykazano, aby zarzucana organowi bezczynność w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy miała istotny wpływ na legalność zaskarżonego postanowienia uzgodnieniowego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.