II SA/Go 501/22

PostanowienieWSA w Gorzowie Wielkopolskim2022-09-08

Skład orzekający: Sędzia WSA Michał Ruszyński

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy decyzja uchylająca prawo do świadczenia wychowawczego nadaje się do wykonania w rozumieniu art. 61 § 3 PPSA, co uzasadniałoby wstrzymanie jej wykonania na wniosek strony?
Ratio decidendi
Decyzja uchylająca prawo do świadczenia wychowawczego nie nadaje się do wykonania, ponieważ nie przyznaje stronie żadnego uprawnienia ani nie nakłada obowiązku, a tym samym nie może być podstawą do zastosowania art. 61 § 3 PPSA w zakresie wstrzymania jej wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy aktów, które wymagają faktycznego wykonania lub sprowadzenia określonego stanu rzeczy.
Stan faktyczny
Strona skarżąca A.O. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Burmistrza uchylającą prawo do świadczenia wychowawczego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został uzasadniony. Sąd rozpoznał wniosek na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Postanowiono odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.O., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] Burmistrza w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie zawiera uzasadnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia, w całości lub w części, może postanowić organ, który wydał decyzję lub postanowienie, działając z urzędu lub na wniosek strony skarżącej, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. również sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zasadnicze znaczenie dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia ma jego charakter prawny. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy bowiem tylko takich orzeczeń administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Innymi słowy, wykonaniu mogą podlegać tylko te akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186; postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 1376/14, LEX nr 1624481; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 422/11, LEX nr 795509). Rozstrzygnięcie w sprawie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego nie nadaje się do wykonania, nie wymaga wykonania, ani nie wywołuje skutków o charakterze materialnoprawnym. Nie przyznaje bowiem stronie skarżącej żadnego uprawnienia, ani nie nakłada nań żadnego obowiązku, w związku z czym nie może mieć do niego zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. Organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Skutkiem zaskarżonej decyzji nie jest konieczność natychmiastowego zwrotu pobranych świadczeń, a ewentualna decyzja wydana w takim przedmiocie będzie podlegała osobnemu trybowi odwoławczemu, w tym możliwości skierowania skargi do sądu administracyjnego z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło