II SA/Go 502/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 29 września 2011 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.R. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Dnia 5 września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek P.R. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jego miesięczny dochód wynosi 2.000 zł. P.R. wskazał, że obciąża go obowiązek alimentacyjny wobec dwójki dzieci a także, że opiekuje się chorą matką. Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 7 września 2011 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez: 1. przedłożenie rachunków potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania (domu), 2. przedłożenie rachunków potwierdzających ewentualnie ponoszone koszty zakupu leków (leczenia), 3. przedłożenie wyciągu z wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres od 07/2011 do 09/2011 r., 4. przedłożenie zaświadczenia pracodawcy o wysokości uzyskiwanych przez skarżącego dochodów za okres ostatnich trzech miesięcy, 5. przedłożenie dokumentu potwierdzającego wysokość uiszczanych alimentów. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 września 2011 r. P.R. nie uzupełnił wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Należy podkreślić, że ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. który stanowi, iż prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W niniejszej sprawie P.R. nie uzupełnił złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie przedłożył między innymi rachunków dotyczących ponoszonych kosztów eksploatacji mieszkania (domu), zaświadczenia pracodawcy o wysokości uzyskiwanych dochodów, wyciągu z rachunku bankowego. Tym samym nie jest możliwe dokonanie prawidłowej, wszechstronnej analizy sytuacji majątkowej skarżącego. Wymaga podkreślenia, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Tytułem przykładu można wymienić osoby bezrobotne czy pobierające niskie świadczenia emerytalno-rentowe. W tym kontekście należy dodać, że skarżący uiścił wpis od skargi w wysokości 100 zł. W konkluzji należy zatem stwierdzić, że P.R. nie wykazał, że zachodzi ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.