II SA/Go 503/08

Dnia 29 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.) Protokolant asystent sędziego Joanna Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., II. zasądza od Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. na rzecz skarżącego [...] kwotę 757 zł. (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Decyzją [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., na podstawie art. 3 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 665) po rozpoznaniu wniosku K.S., odmówił udzielania pozwolenia na użytkowanie "budynku socjalno-gospodarczego z recepcją" samowolnie wybudowanego jako zaplecze pola namiotowego na działce nr [...] w S. gmina P. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w trakcie oględzin obiektu stwierdzono, iż budynek we wniosku inwestora oraz przedłożonej wraz z nim inwentaryzacji został nazwany w sposób niezgodny ze stanem faktycznym. Nadto na podstawie pisma Gminy P. z dnia 31 stycznia 2008 r. organ ustalił, że od dnia 16 lutego 1993 r. do 31 grudnia 2003 r. w obszarze działki nr [...] obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Gminy P. zatwierdzony uchwałą Gminnej Rady Narodowej w P. nr [...], zmieniony uchwałą Rady Gminy P. z dnia [...] r. Z treści powyższego planu wynika, że część działki nr [...] w S., na której zlokalizowany jest sporny obiekt, oznaczona jest symbolem UT – co oznacza, że leży ona w pasie przybrzeżnym w obrębie którego przewidziane były ogólnodostępne tereny sportowe, plaże, kąpieliska oraz pola biwakowe. Na terenie tym nie były przewidziane inne obiekty poza wyżej wskazanymi, zabudowa letniskowa zaplanowana była na terenie oznaczonym symbolem UT1, przy czym minimum 100 m od brzegu jeziora. Organ uznał zatem, że obiekt objęty wnioskiem, nazwany przez inwestora "budynkiem gospodarczo socjalnym z recepcją – z przeznaczeniem na zaplecze pola namiotowego", znajduje się na terenie nie przewidzianym do tego rodzaju zabudowy. W szczególności nie jest to element pola biwakowego, a powinien być zaliczony jako obiekt wchodzący w skład pojęcia "zabudowy letniskowej", zaplanowanej w innym miejscu. Organ podniósł, że w piśmie Gminy P. mowa jest nie o "polu biwakowym" lecz o "obiektach pola namiotowego" gdzie dopuszcza się budowę budynków rekreacji zbiorowej służących do obsługi pól namiotowych. Przywołując treść przepisu art. 3 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, organ wskazał, że wybór czy będzie dokonywał oceny zgodności obiektu z planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dniu zakończenia budowy, czy też obowiązującym w dniu orzekania należy do jego uznania. W niniejszym postępowaniu badaniu podlegała zgodność obiektu z przepisami aktualnymi w dniu zakończenia budowy tj. w 1996 r. (jak podano w inwentaryzacji), ponieważ w dacie orzekania teren działki nr [...] w S. nie jest objęty planem zagospodarowania. Organ stwierdził, iż przedmiotowy obiekt narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie uniemożliwiającym jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. Jednocześnie wydanie ewentualnego nakazu usunięcia nieprawidłowości nie jest możliwe, gdyż wymagałoby w istocie zmiany lokalizacji całego obiektu budowlanego. Z tych powodów organ uznał, iż przed wydaniem nakazu rozbiórki konieczna jest wcześniejsza odmowa udzielania pozwolenia na użytkowanie, zgodnie z przepisem art. 3 ust. 2 ww. ustawy. K.S., reprezentowany przez pełnomocnika N. J., odwołał się od powyższej decyzji kwestionując ustalenia organu w zakresie niezgodności wybudowanego przez niego obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej w P. z 13.10.1989 r., zmienionego uchwałą Rady Gminy P. z dnia 30.12.1992 r. Odwołujący się podniósł, że w opisie do planu zawarto zapis stanowiący w jaki sposób powinno być urządzone pole namiotowe (biwakowe), zgodnie z którym powinno ono posiadać "stanowiska obozowania, urządzenia higieniczno-sanitarne (umywalnie, ustępy, urządzenia do prania, pojemniki na śmieci), kuchnie turystyczne, elementy małej architektury, elementy inżynierii: punkt poboru wody pitnej, zasilanie w energię elektryczną, odprowadzanie ścieków)" zaś wszystkie te urządzenia znalazły się we wzniesionym obiekcie. K.S. zarzucił, iż aby ustalić czy wznoszenie budynku obsługi pola biwakowego jest dopuszczalne z punktu widzenia w/w planu zagospodarowania należało sięgnąć do innych dokumentów, które pomogłyby zinterpretować nieprecyzyjne zapisy planu. Zdaniem odwołującego się w piśmie z dnia 25 stycznia 2008 r. Wójt Gminy P., na żądanie PINB dokonał analizy przepisów obowiązujących w tym zakresie i jednoznacznie wskazał, że obiekt będący przedmiotem postępowania jest zgodny z ówcześnie obowiązującym planem zagospodarowania, podtrzymując tym samym swoja opinię z dnia 30.10.2007 r. Strona podkreśliła, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego gminy, którego celem jest wprowadzenie pewnego porządku urbanistycznego, zatem w przypadku wątpliwości interpretacyjnych, podmiotem który może dokonywać trafnej wykładni celowościowej jest właściwa gmina i działający w jej imieniu Wójt. Ponadto w przedmiocie zagospodarowania działki nr [...] plan odsyła do ekspertyzy ekologicznej określającej możliwości lokalizacji zabudowy kubaturowej na terenie P.skiego Parku Krajobrazowego, która została sporządzona w roku 1992, a zgodnie z nią na działce nr [...] może być zlokalizowane pole namiotowe na 100 osób. Podano, że przedmiotowy obiekt był pierwotnie wznoszony jako budynek gospodarczy dla stawów rybackich, lokalizacja jego została wskazana przez Wydział Planowania Przestrzennego Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie Wlkp. w opinii z dnia 20.11.1985 r. znak [...]. Jego budowa została zakończona w roku 1989 r., na początku lat 90 zmieniła się koncepcja inwestora, który postanowił na terenie swojej działki zorganizować pole namiotowe (biwakowe) i budynek został dostosowany dla potrzeb jego obsługi. Strona odwołująca się zakwestionowała także, jako działanie bezprawne, wskazanie w uzasadnieniu decyzji PINB zbyt wysokiego standardu wyposażenia wnętrz w obiekcie oraz brak odniesienia się do wszystkich dowodów, w tym zaświadczenia Wójta Gminy P. Decyzją [...] Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. , na postawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż dokonując oceny stanu faktycznego i prawnego w stosunku do budowy obiektu zrealizowanego bez pozwolenia na budowę decydujące znaczenie ma ustalenie terminu wykonania tego obiektu, które warunkuje zastosowanie odpowiednich przepisów oraz przyjęcie właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sprawie doprowadzenia obiektu do zgodnego z przepisami prawa. W tym zakresie organ stwierdził, iż z treści dokumentów złożonych przez inwestora wynika, że przedmiotowy obiekt został wzniesiony w 1996 r. a w sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. W myśl przepisów tej ustawy organ nadzoru budowlanego, po otrzymaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu, zobowiązany jest ustalić, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 3 ust. 4 zatem czy samowolnie wybudowany obiekt nie narusza 1) przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, 2) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania. Organ odwoławczy wskazał, że tylko w przypadku wykluczenia powyższych przesłanek właściwy organ nadzoru budowlanego, po protokolarnym potwierdzeniu zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym wydaje, z zastrzeżeniem ust. 5, decyzję w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie. W ocenie organu postępowanie dowodowe przeprowadzone przez PINB w M. jednoznacznie wykazało istnienie określonych wyżej przesłanek. Dla terenu działki nr [...] w S. brak jest obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast według zapisów planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie zakończenia budowy obiektu przez K.S., ustalono 100-metrową strefę ochrony wokół jeziora, w których nie dopuszcza się nowych lokalizacji budownictwa letniskowego. Jednocześnie organ odwoławczy powtórzył za PINB, że cześć działki nr [...] w S., na której zrealizowany jest obiekt będący przedmiotem postępowania, w planie zagospodarowania zmienionym uchwała z 1992 r. oznaczona jest symbolem UT – co według zapisu tego planu oznacza, że leży ona w pasie przybrzeżnym, w obrębie którego przewidziane były ogólnodostępne tereny sportowe, plaże, kąpieliska oraz pola biwakowe. W planie tym wskazano także jednoznacznie wymagania, jakie powinny spełniać urządzone pola namiotowe. Zdaniem organu odwoławczego, PINB słusznie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że przedmiotowy obiekt, nazwany przez wnioskodawcę budynkiem gospodarczo-socjalnym z recepcją z przeznaczeniem na zaplecze pola namiotowego, znajduje się na terenie nie przewidzianym do tego rodzaju zabudowy jaką jest w rzeczywistości. Zgodnie ze stanowiskiem organu pierwszej instancji uznał także, iż budynek ten należy uznać za budynek letniskowy, bowiem jego sposób wykonania spełnia wymagania pojęcia: "zabudowy letniskowej". Budowa tego rodzaju obiektu jest natomiast sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie zakończenia budowy przedmiotowego budynku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K.S., reprezentowany przez Radce prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie prawa materialnego – art. 3 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw z uwagi na jego błędną wykładnię i uznanie, że wybudowany samowolnie przez skarżącego budynek socjalno-gospodarczy z recepcją jako zaplecze pola namiotowego na działce nr [...] w S., narusza przepisy, w tym techniczno-budowlane, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem oraz ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania, co daje prawo organowi administracyjnemu do nakazania jego rozbiórki, gdy tymczasem skarżący posiada wszelką dokumentację wymaganą prawem. Nadto wójt gminy P. potwierdził zgodność lokalizacji budynku z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. zmienionego uchwałą nr [...], który obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r., 2. naruszenie prawa procesowego, tj.: - art. 7 Kpa w zw. z art. 77 i art. 80 Kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego polegającego na niewyczerpaniu wszelkich możliwości zebrania dokumentów oraz nieprawidłowa ich analizę. Skarżący już po zamknięciu postępowania samodzielnie odnalazł istotną dokumentację, a winien to uczynić w toku postępowania organ administracji. Pomimo istniejących wątpliwości dowodowych, brak zebrania stosownej dokumentacji z Urzędu Gminy P. i akt sprawy znak [...] z Archiwum Zakładowego Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie Wlkp., - art. 8, art. 9 i art. 11 Kpa poprzez uchybienie obowiązkowi przeprowadzenia postępowania w sposób, który zapewniałby zaufanie skarżącego do organów państwa, a także brak jakiejkolwiek informacji ze strony organów administracji publicznej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenia prawa i obowiązków skarżącego, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, w tym m.in. brak sprzeciwu organów państwa co do lokalizacji i budowy budynku socjalno-magazynowego na działce nr [...], a obecnie uniemożliwienie skarżącemu zalegalizowania budynku, - art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa, poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji organu niższej instancji, która zawiera uchybienia dotyczące braku wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, w tym brak uzasadnienia dlaczego przedmiotowy obiekt narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i to w zakresie uniemożliwiającym jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, brak wyjaśnienia dlaczego organ uznał pewne fakty za udowodnione, a innym odmówił mocy dowodowej. W uzasadnieniu skarżący wskazał w szczególności, iż po zamknięciu postępowania samodzielnie odnalazł istotną dokumentację, czego zaniechał organ tj.: pismo [...], pismo UG z dnia 22.10.1985 r. wniosek z dnia 22.10.1985 r., pismo UW w Gorzowie Wlkp. znak [...], dowód opłaty skarbowej za zezwolenie na budowę i za budowę z roku 1987, mapę sytuacyjno-wysokościową i plan sytuacyjny. Podał także, ze przedmiotowy obiekt był pierwotnie wznoszony jako budynek gospodarczy dla potrzeb stawów rybackich i decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana na dom jednorodzinny, jednak zmianie uległa funkcja budynku. Budowa została ukończona w roku 1989, zaś na początku lat 90-tych zmieniła się koncepcja inwestora- skarżącego, który postanowił na terenie swojej działki zorganizować pole namiotowe i budynek został dostosowany do potrzeb jego obsługi. Budynek gospodarczy wnoszony był na podstawie pozwolenia na budowę z roku 1987. Skarżący zarzucił, iż organ drugiej instancji oparł się bezkrytycznie na ustaleniach organu pierwszej instancji, zaś jest obowiązany do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W odpowiedzi na skargę Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy wskazał, że wziął pod uwagę cały materiał dowodowy zebrany w toku postępowania. Zauważył przy tym, iż skarżący we wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu z dnia 12 grudnia 2007 r. udzielił informacji organowi, iż obiekt ten powstał samowolnie, bez pozwolenia na budowę. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż już po wydaniu zaskarżonej decyzji K.S. w dniu 21 lipca 2008 r. złożył do LWINB wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji ostatecznej, Jednocześnie w dniu 22 lipca 2008 r. złożył w organie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W związku z powyższym organ poinformował stronę iż wybór drogi sadowej w celu weryfikacji decyzji z dnia 16.06.2008 r. wyłącza, do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego tej decyzji, możliwość wznowienia postępowania w sprawie. W ocenie organu, wskazane w skardze oraz wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego dokumenty, odszukane w Archiwum Zakładowym Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie Wlkp. dotyczą postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji budynku mieszkalnego, a jednocześnie na ich podstawie trudno jest stwierdzić z całą pewnością czy skarżący uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę domu jednorodzinnego na działce [...] w S.. Kwesta ta w ocenie organu pozostaje bez istotnego znaczenia w sprawie, bowiem złożony w dniu 12 grudnia 2007 r. wniosek o udzielenie pozwolenia na użytkowanie dotyczy "budynku socjalno-gospodarczego z recepcja przeznaczonego na zaplecze pola namiotowego na działce nr [...] w S.". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm., dalej przywoływanej jako "P.p.s.a."). Kontrolując zaskarżone orzeczenie z punktu widzenia powyższych zasad, skargę jako zasadną należało uwzględnić. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego zasadą jest przed rozpoczęciem robót budowlanych uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższy obowiązek wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn.zm.), z zastrzeżeniem art. 29-31. Wzniesiony obiekt nie może skorzystać ze zwolnień, o których stanowią przepisy art. 29-31 ustawy Prawo budowlane, a z akt sprawy nie wynika, iżby skarżący posiadał dla wybudowanego obiektu budowlanego pozwolenie na budowę. W szczególności należy zgodzić się ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w odpowiedzi na skargę, iż na wybudowanie obiektu bez pozwolenia powoływał się sam skarżący we wniosku inicjującym postępowanie administracyjne z dnia 12 grudnia 2007 r. Na marginesie należy wskazać, że także z dołączonych do skargi dodatkowych dokumentów nie wynika fakt posiadania takiego pozwolenia, a okoliczności tej nie można domniemywać. Co do zasady w przypadku budowania bądź też wybudowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę (odpowiednio bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ) czyli w ramach tzw. samowoli budowlanej, zastosowanie winien mieć obecnie przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z ust. 1 właściwy organ w drodze decyzji nakazuje przymusową rozbiórkę takiego obiektu, z zastrzeżeniem ust. 2, w którym ustawodawca określił przesłanki umożliwiające legalizację obiektów budowlanych wybudowanych samowolnie. Legalizacja obiektu dokonywana na wniosek inwestora, właściciela w tym trybie zawiązana jest z koniecznością poniesienia stosowanej opłaty. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił jednakże przepis szczególny wobec powyższej regulacji, wprowadzony w art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 99, poz. 665). Zgodnie z tym przepisem, do obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej, jeżeli budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 11 lipca 1998 r., i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego, nie stosuje się do dnia 1 stycznia 2008 r. przepisów art. 48-49b ustawy, o której mowa w art. 1. W takim przypadku, na właścicielu spoczywa obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W razie nieuzyskania pozwolenia na użytkowanie, właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. W myśl ust. 3 art. 3 ww. ustawy właściciel obiektu budowlanego jest obowiązany dołączyć do wniosku o pozwolenie na użytkowanie inwentaryzację powykonawczą obiektu budowlanego, sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane i ekspertyzę techniczną, potwierdzającą przydatność obiektu do użytkowania oraz oświadczenia, o których mowa w art. 57 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ustawodawca zastrzegł (w ust. 4 i 5), iż jeżeli obiekt budowlany, o którym mowa w ust. 1, nie narusza: 1) przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, 2) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w dniu zakończenia budowy albo w dniu orzekania - właściwy organ nadzoru budowlanego, po protokolarnym potwierdzeniu zgodności inwentaryzacji powykonawczej ze stanem faktycznym, wydaje, z zastrzeżeniem ust. 5, decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Przy czym, jeżeli obiekt budowlany narusza przepisy lub ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ nadzoru budowlanego, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek usunięcia tych naruszeń w wyznaczonym terminie. W razie niewykonania obowiązku w terminie, organ ten nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Powyższy przepis jako lex specialis nie może być zatem w drodze wykładni interpretowany rozszerzająco, a jego zastosowanie w danej sprawie winno zostać poprzedzone wnikliwym postępowaniem wyjaśniającym zmierzającym do ustalenia jej stanu faktycznego w takim stopniu, aby nie było wątpliwości co do możliwości jego stosowania, z pominięciem regulacji ogólnych zawartych w art. 48-49b Prawa budowlanego. Prowadzenie legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego na podstawie ww. przepisu szczególnego wymaga zatem w pierwszej kolejności, aby: - obiekt został wybudowany bez wymaganego przepisami prawa budowlanego pozwolenia na budowę, - budowa obiektu budowlanego lub jego części została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 1 lipca 1998 r. i przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Dopiero ustalenie tych okoliczności uruchamia możliwość prowadzenia postępowania legalizacyjnego w trybie szczególnym, określonym przepisem art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. Dokonując analizy akt przedmiotowej sprawy, w tym decyzji organów zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji, należy wskazać, iż organy rozstrzygając sprawę nie poczyniły wystarczających ustaleń w zakresie jednoznacznego określenia daty zakończenia budowy budynku objętego wnioskiem K.S., czyli okoliczności o zasadniczym znaczeniu dla sprawy. W szczególności nie ustalono czy budowa tego obiektu została faktycznie zakończona w okresie pomiędzy 1 stycznia 1995 r. a 1 lipca 1998 r. Z uzasadnienia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. wynika, iż nie prowadził on postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie, a jedynie opierając się na treści przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów, w tym inwentaryzacji powykonawczej, bezrefleksyjnie przyjął, że: "obiekt został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę w 1996 r. i kwalifikuje się do prowadzenia postępowania w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 maja 2007 r.". Jednocześnie jednak analizując wyniki oględzin obiektu przeprowadzonych w dniu 11 stycznia 2008 r. podał, iż: "stwierdzono inne nieprawidłowości takie jak doprowadzenie przyłącza i wykonanie robót instalacyjnych w latach 2006-2007." Podkreślenia wymaga, iż w odwołaniu od powyższej decyzji wyjaśniono, że przedmiotowy obiekt był pierwotnie wznoszony jako budynek gospodarczy dla potrzeb stawów rybackich, lokalizacja jego została wskazana przez Wydział Planowania Przestrzennego Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie Wlkp. w opinii z dnia 20.11.1985 r. znak [...]. Jego budowa została zakończona w 1989 r., na początku lat 90 zmieniła się koncepcja inwestora, który postanowił na terenie swojej działki zorganizować pole namiotowe." Pomijając zupełnie powyższe oświadczenie pełnomocnika strony zawarte w odwołaniu, organ drugiej instancji w uzasadnieniu swej decyzji wskazał, iż "z treści dokumentów złożonych przez inwestora wynika, że przedmiotowy obiekt został wzniesiony w 1996 r.. Organ odwoławczy stwierdza, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, iż w sprawie będzie miał zastosowanie przepis art. 3 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw." W tym zakresie organ nie tylko nie wskazał, na podstawie jakich dowodów oparł swoje jednoznaczne ustalenia, i dlaczego innym dowodom nie dał wiary (vide odwołanie), ale także nie wyjaśnił dlaczego przyjęte przez siebie "wzniesienie" obiektu w 1996 r. utożsamiał z "zakończeniem budowy" obiektu, w rozumieniu powyższego przepisu. W ocenie Sądu, organy nie ustaliły prawidłowo daty zakończenia budowy spornego obiektu budowlanego, w szczególności czy budowa została zakończona po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 1 lipca 1998r. Ich wnioskowanie w tym zakresie okazało się zupełnie dowolne i dokonane z naruszeniem zasad ogólnych postępowania administracyjnego określonych w art. 7 Kpa, czyli zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, które znajdują rozwinięcie w art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. To organ administracji publicznej prowadzić ma postępowanie, gromadzić dowody w taki sposób, aby prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy i aby prowadziło to do zastosowania prawidłowych norm prawa materialnego. W okolicznościach przedmiotowej sprawy rzeczą organów było przede wszystkim, jak słusznie wskazał to w uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy, chociaż w niniejszej sprawie sam do tego nakazu nie zastosował się, ustalenie daty zakończenia budowy samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, którego legalizacji domagał się wnioskodawca. Nie można bowiem pominąć faktu, iż reżimowi innych ustawy podlega ewentualna legalizacja (pozwolenie na użytkowanie) obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę w okresie przed 31 grudnia 1994 r., po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 1 lipca 1998 r. a jeszcze innym po 1 lipca 1998 r. Jak już wspomniano ze szczególnego trybu legalizacji, prowadzonego przepisem art. 3 ww. ustawy można było skorzystać jedynie wobec samowolnie wybudowanych obiektów lub ich części, których budowa została zakończona w ściśle określonym okresie tj. po dniu 31 grudnia 1994 r. a przed dniem 1 lipca 1998 r., przy dodatkowym wymogu, iż przed dniem 11 lipca 2003 r. nie zostało wszczęte postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego. "Zakończenie budowy" jest pojęciem, którego wykładnia uzależniona jest od typu i charakteru danego obiektu budowlanego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślano, iż o zakończeniu budowy świadczy spełnienie przez inwestora warunków przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. W sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i aby można było przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania" (vide wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1996 r. sygn. SA/Wr 2735/95, Prok. i Pr.1997, Nr 6, s.49). Powyższe stanowisko w całości podziela Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie. W konsekwencji nie może budzić wątpliwości, iż w sprawie tej organy nadzoru budowlanego nie poczyniły jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistej daty zakończenia budowy spornego obiektu. Nie ustalono kiedy obiekt ten został doprowadzony do stanu technicznego, w którym mógł być użytkowany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W oświadczeniach samego inwestora znajdują się sporne daty tj. 1989 r., 1996 r., organ drugiej instancji wskazał jedynie datę wzniesienia obiektu, nie odniósł się do daty zakończenia budowy, która jest istotna dla zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego. Na wątpliwości organów w tym zakresie wskazuje także fakt, iż organ pierwszej instancji uznał jako "nieprawidłowości" doprowadzenie przyłącza konanie robót instalacyjnych w latach 2006 -2007. Zdaniem Sądu, nie można zatem wykluczyć, iż sporny obiekt mógł być budowany wieloetapowo i niezależnie od daty jego faktycznego "wzniesienia", zakończenie jego budowy we wskazanym wyżej rozumieniu, czyli między innymi zapewnienie niezbędnej infrastruktury, mediów nastąpiło po dniu 1 lipca 1998 r., co bezwzględnie wykluczałoby możliwość prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na jego użytkowanie w trybie przepisu art. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. Nie bez znaczenia dla wątpliwości w tym zakresie pozostaje oświadczenie skarżącego złożone na rozprawie w dniu 15 października 2008 r., w którym skarżący opisując stan budynku w roku 1996 wskazał, iż: "prąd był doprowadzony tak jak obecnie, z jego budynku mieszkalnego, woda czerpana była ze studni. Budynek nie był podłączony do kanalizacji, lecz do małego szamba, użytkowanego przy budynku mieszkalnym strony. Nie było na to podłączenie żadnej decyzji. Nie było możliwości wybudowania szamba, z uwagi na wskazane postanowienie z 31 stycznia 1991 r. W 2003 r. doprowadzono do budynku wodę oraz podłączono budynek do kanalizacji gminnej." Ponadto z akt sprawy nie wynika, czy organ podjął czynności wyjaśniające w celu ustalenia, czy w stosunku do spornego obiektu zostało czy nie wszczęte przed dniem 11 lipca 2003 r. odrębne postępowanie administracyjne przez właściwy organ nadzoru budowlanego. Zdaniem Sądu niniejsza sprawa nie została zatem wyjaśniona w stopniu niezbędnym do jej ostatecznego rozstrzygnięcia, zwłaszcza naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa miało istotne znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy. Także uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji utrzymanej nią w mocy nie spełniają, w powyższym zakresie, wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa. Z tej przyczyny zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji podlegają uchyleniu, bowiem zaniechanie ustalenia przez organ stanu faktycznego co do daty zakończenia budowy, uniemożliwia dokonanie przez sąd dalszej oceny czy w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 10 lipca 2007 r., czy też wniosek skarżącego o udzielenia pozwolenia na użytkowanie spornego obiektu należało rozstrzygnąć w oparciu o inne przepisy prawa materialnego. Mając powyższe na uwadze na obecnym etapie postępowania przedwczesne byłoby dokonywanie przez Sąd oceny zasadności niektórych z zarzutów skargi, w tym sformułowanego w pkt 1 zarzutu naruszenia prawa materialnego art. 3 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 10 maja 2007 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego Sąd zważył, iż nie jest zasadny w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zarzut naruszenia art. 7, w związku z art. 77 i art. 80 Kpa w takim rozumieniu jakie zaprezentowano w skardze, czyli nieuwzględnienia słusznego interesu skarżącego polegającego na niewyczerpaniu wszelkich możliwości zebrania dokumentów oraz nieprawidłowa ich analizę, bowiem skarżący już po zamknięciu postępowania samodzielnie odnalazł istotną dokumentację, a winien to uczynić w toku postępowania organ administracji. W ocenie Sądu, w sytuacji gdy to strona występuje do organu administracji publicznej z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wybudowanego bez pozwolenia na budowę, na stronie a nie na organie ciąży obowiązek ewentualnego późniejszego wykazania, iż obiekt faktycznie nie został wybudowany samowolnie, lecz na podstawie stosownego pozwolenia na budowę. Organ nadzoru budowlanego w takim postępowaniu jest bowiem związany zakresem wniosku (uzyskanie pozwolenia na użytkowanie) i prowadzi postępowanie w granicach sprawy administracyjnej. Jeżeli w toku postępowania wyjdą na jaw okoliczności, które uniemożliwiają załatwienie sprawy zgodnie z wnioskiem (z urzędu lub na skutek dowodów przedstawionych przez stronę), wówczas w zależności od tych okoliczności sprawy oraz woli strony, organ zobowiązany będzie podjąć niezbędne czynności procesowe. Nie można wówczas wykluczyć wszczęcia przez organ nadzoru budowlanego z urzędu odrębnego postępowania. Nie można uznać za uzasadniony także zarzutu wyartykułowanego w pkt 2 tiret drugie skargi. Skarżący wskazał na naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego zawartych w przepisach art. 8 i 9 Kpa, zgodnie z którymi organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Skarżący nie sprecyzował w jakim zakresie i na jakim etapie jego zdaniem organy naruszyły w przedmiotowym postępowaniu powyższe zasady, poprzez brak jakichkolwiek informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków. Podkreślić należy, iż powyższe obowiązki ciążą na organie w toku postępowania administracyjnego, a niniejsze postępowanie zostało wszczęte w dniu wpływu do organu pierwszej instancji wniosku skarżącego. Nie jest zatem zrozumiały zarzut dotyczący braku sprzeciwu organów państwa co do lokalizacji i budowy budynku socjalno-magazynowego na działce 314, a obecnie uniemożliwienia skarżącemu zalegalizowania budynku. Z akt sprawy nie wynika, iżby w stosunku do spornego obiektu wcześniej toczyło się inne postępowanie związane z jego samowolnym wybudowaniem bądź zmierzające do jego zalegalizowania, aczkolwiek okoliczność tę należy wyjaśnić. O ile takowe postępowanie nie toczyło się, to co prawda organom nadzoru budowlanego można postawić zarzut zaniechania wszczęcia z urzędu odpowiedniego postępowania w stosunku do wzniesionego już w 1996 r. budynku w strefie Parku Krajobrazowego, jednakże nie ma to wpływu na sferę praw i obowiązków skarżącego, której dotyczy niniejsze postępowanie. Skarżący jako inwestor, który wybudował bez wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę sporny budynek, winien podjąć czynności niezbędne do doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Przy czym podkreślenia wymaga, iż inwestor budujący z naruszeniem prawa samowolnie obiekt budowlany, nie może oczekiwać w każdej sytuacji zalegalizowania tejże samowoli budowlanej. Przepisy prawa materialnego powszechnie obowiązującego, w tym plany zagospodarowania przestrzennego oraz inne akty prawa miejscowego jednoznacznie wskazują jakie obiekty i pod jakimi warunkami na danym terenie można wznosić. Oznacza to, iż niezgodne z konstytucyjną zasadą praworządności byłoby legalizowanie przez organy Państwa obiektów budowlanych wzniesionych samowolnie na terenach nieprzeznaczonych do tego rodzaju zabudowy, w szczególności na obszarach podlegających szczególnej ochronie z uwagi na ich walory przyrodnicze. W konsekwencji, w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy jest prawidłowo ustalony, zastosowano właściwe przepisy prawa materialnego, to nie organy "uniemożliwiają legalizację" samowolnie wzniesionych obiektów, lecz powszechnie obowiązujące przepisy prawa. W ocenie Sądu zasadny okazał się natomiast zarzut podniesiony w pkt 2 tiret 3 skargi tj. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa, poprzez pozostawienie w obrocie prawnym decyzji organu niższej instancji, która zawiera uchybienia dotyczące braku wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, w tym brak uzasadnienia dlaczego przedmiotowy obiekt narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i to w zakresie uniemożliwiającym jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem. W ocenie Sądu uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa. Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, iż organ odwoławczy nie zawarł w uzasadnieniu swojej decyzji wyczerpujących wyjaśnień w zakresie niezgodności wybudowanego obiektu z prawem, w szczególności w jakim zakresie i jakie konkretnie przepisy prawa miejscowego uniemożliwiają ewentualną legalizację obiektu. Poza ustaleniem daty zakończenia budowy kolejnym elementem stanu faktycznego przedmiotowej sprawy było ustalenie jakie konkretnie przepisy prawa miejscowego obowiązywały na terenie, na którym sporny budynek wybudowano w dacie zakończenia budowy oraz w dacie orzekania. Następnie organ obowiązany był ustalić charakter wnioskowanego obiektu budowlanego, aby dokonać oceny jego zgodności z przepisami prawa miejscowego oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Ponieważ co wykazano powyżej na obecnym etapie postępowania, nie można jednoznacznie stwierdzić, czy właściwym trybem legalizacji przedmiotowego budynku będzie tryb określony w art. 3 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r., a okoliczność ta będzie ustalona przez organ administracji w toku ponownie przeprowadzonego postępowania. Sądowa ocena czy oceny dokonały w niniejszej sprawie prawidłowej wykładni powyższej normy prawnej, również byłaby przedwczesna. W okolicznościach sprawy abstrahując zatem od tego zagadnienia należy wskazać, iż Lubuski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego posiłkując się ustaleniami organu pierwszej instancji, nie wskazał w uzasadnieniu swej decyzji własnych ustaleń w zakresie podstawy faktycznej i konkretnej podstawy prawnej dokonanej oceny treści przepisów miejscowych obowiązujących "w dacie zakończenia budowy". Nie wskazał także przyczyn (tak jak zrobił to organ pierwszej instancji), dla których ustalając stan sprawy nie uwzględnił stanowiska Wójta Gminy P. - zaświadczenia z 30 października 2007 r., a zarzut taki wynikał z odwołania. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznaje jako prawidłowe podejmowanie przez organy nadzoru budowlanego, czynności zmierzających do określenia rzeczywistej funkcji wybudowanego samowolnie obiektu budowlanego, jest to bowiem niezbędne dla dokonania oceny możliwości udzielenia pozwolenia na użytkowanie konkretnego obiektu. W tym zakresie nie może być zatem wiążące określenie charakteru obiektu we wniosku – poprzez jego "nazwanie", lecz funkcja obiektu związana jest z możliwym sposobem wykorzystania obiektu przez inwestora. Może być to obiekt wielofunkcyjny. We wniosku inwestor określił sporny obiekt budowlany jako "budynek socjalno-gospodarczy z recepcją przeznaczony na zaplecze pola namiotowego na działce nr [...]", już w odwołaniu oraz skardze do Sądu wskazywał, że pierwotnie budynek był budowany jako budynek mieszkalny, a na pewnym etapie budowy zmienił zamiar co do jego funkcji. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko organów nadzoru budowlanego, iż sporny budynek w istocie jest wybudowany w taki sposób, że może spełniać inne funkcje wykraczające poza wskazaną we wniosku. Nie oznacza to jednakże automatycznie, że nie może spełniać również takiej funkcji jak określono to we wniosku. Z drugiej strony wobec zarzutów skarżącego należy wskazać, iż "dopasowanie" we wniosku o pozwolenia na użytkowanie nazwy obiektu do wymogów obowiązujących przepisów planistycznych, nie jest wystarczająca przesłanką do oceny jego zgodności z tymi przepisami, a w szczególności wynikającymi z nich zakazami. Tym bardziej, że jak wskazał skarżący na działce nr [...] nie funkcjonuje pole namiotowe bądź biwakowe, a nadto na poddaszu spornego budynku urządzono pomieszczenia dla pracowników, dla obsługi pola namiotowego oraz gospodarstwa rybackiego. Wątpliwości w powyższym zakresie winny zostać usunięte w toku postępowania, a stanowisko organu dotyczące odmowy udzielania pozwolenia na użytkowanie obiektu szczegółowo uzasadnione w decyzji. Nie spełnia wymogów prawidłowego i kompletnego uzasadnienia decyzji organu administracji publicznej, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji lakoniczne i dowolne stwierdzenie: "w ocenie organu odwoławczego PINB słusznie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że obiekt objęty wnioskiem, nazwany jako budynek gospodarczo socjalny z recepcją z przeznaczeniem na zaplecze pola namiotowego, znajduje się na terenie nie przeznaczonym pod tego rodzaju zabudowę jaką jest w rzeczywistości. W ocenie LWINB organ stopnia powiatowego zasadnie wskazał, iż w/w budynek należy uznać za budynek letniskowy, bowiem jego sposób wykonania spełnia wymagania pojęcia "zabudowy letniskowej". Budowa tego rodzaju obiektów jest natomiast sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie zakończenia budowy". Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ administracji pierwszej instancji winien przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe celem jednoznacznego ustalenia, czy przedmiotowy obiekt jest samowolą budowlaną, jeśli tak, to kiedy nastąpiło zakończenie jego budowy. Powyższe ustalenia zadecydują o tym, jakie przepisy Prawa budowlanego będą miały zastosowanie w sprawie. Nadto organ, mając na uwadze powyższe wskazania, winien szczegółowo uzasadnić wydana decyzję, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych powodów zaskarżona decyzją oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie mogły się ostać, zatem na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Prawidłowe jest stanowisko LWINB wyrażone w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu administracji publicznej czyni niedopuszczalnym prowadzenie przez organ równocześnie postępowania w trybie nadzwyczajnym postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego. Konsekwencja niniejszego wyroku po jego uprawomocnieniu będzie konieczność ponownego rozpoznania sprawy w jej całokształcie przez organ pierwszej instancji, zatem z uwzględnieniem wszelkich dowodów zgłoszonych przez stronę, w tym "odnalezionych" dokumentów. O kosztach postępowania orzeczono, na podstawie przepisu art. 200, w związku z art. 205 § 2 ww. ustawy, zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zgodnie z wnioskiem zwrot niezbędnych kosztów postępowania sądowego, w wysokości 757 zł (w tym 500 zł tytułem zwrotu wpisu sądowego, 17 zł – opłata skarbowa od pełnomocnictwa oraz 240 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego, zgodnie ze stawką określoną w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 162, poz. 1349 z późn.zm.) .