II SA/Go 503/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi V Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. V Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 503/14 Sąd zawiesił ww. postępowanie bowiem uznał, że rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od wyniku postępowania zainicjowanego pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność z Konstytucją RP przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji (sygn. akt P 4/14). W dniu 4 sierpnia 2014 r. do tutejszego Sądu wpłynął wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku, pełnomocnik skarżącej podniósł, że istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej przez Spółkę i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji jej poprzedzającej. Ponadto przeciwko skarżącej Spółce toczy się wiele postępowań w identycznym przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, co naraża ją na ponoszenie poważnych strat finansowych na skutek braku możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Na wstępie wskazać należy, że postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Go 503/14 postępowanie ze skargi V Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia zostało zawieszone. Wyjaśnić przy tym należy, że instytucja zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego tworzy sytuację zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, w której nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu. Sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 § 3 p.p.s.a.). W świetle powyższej regulacji dopuszczalne jest zatem zgłoszenie przez stronę skarżącą, w okresie zawieszenia postępowania sądowego, wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 p.p.s.a., a także jego rozpoznanie przez Sąd. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zasadą jest, iż wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o czym stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić w tym miejscu należy, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest zatem wykazanie przez stronę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy rozumieć taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex Polonica nr 375764). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/05, Lex Polonica nr 409861). Z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania skarżonego aktu, inicjatywa w zakresie uprawdopodobnienia w dostatecznym stopniu okoliczności stanowiących o zasadności wniosku przysługuje podmiotowi, który go składa. Niebezpieczeństwo wyrządzenia, na skutek wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności. Wobec tego musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. To na skarżącym ciąży obowiązek uprawdopodobnienia takiego zagrożenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. akt II FZ 452/2006, Lex Polonica nr 418133; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I SA/Łd 1132/2007, Lex Polonica nr 1793221). Wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą nie mogą natomiast stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Tymczasem we wniosku, sporządzonym przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, brak jest szerszego uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki uzasadniające wystąpienie ważnego interesu skarżącej Spółki zostały przedstawione we wniosku bardzo ogólnikowo, w sposób nie pozwalający na obiektywne określenie relacji kwestionowanej przez stronę kary pieniężnej do wartości posiadanego przez Spółkę majątku. Ponadto nie przedstawiono jakichkolwiek dowodów na okoliczność osiąganych przez Spółkę dochodów. Wskazywany przez stronę fakt, iż aktualnie prowadzonych jest wiele postępowań w identycznym przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej, co naraża stronę na ponoszenie poważnych strat finansowych na skutek braku możliwości wykonywania działalności gospodarczej nie został poparty żadnymi dokumentami. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony skarżącej. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla jej majątku, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się bowiem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Wskazać należy, iż Sąd nie ma obowiązku domyślać się jakimi względami kierowała się strona skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). Brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków – grożących stronie skarżącej w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Nadmienić przy tym trzeba, że uchybienie to jest tym istotniejsze, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji został sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.