II SA/Go 507/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 23 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie braku właściwości rzeczowej postanawia odrzucić skargę. S.K. w piśmie z dnia [...] zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. (data wpływu [...] r.) z "odwołaniem" od pisma [...] otrzymanego przez niego z Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie Wlkp. S.K. wystąpił do Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie Wlkp. z wnioskiem o wypłatę rekompensaty za mienie pozostawione przez jego ojca poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej. Jak podał S.K., w jednym z pism Lubuski Urząd Wojewódzki wezwał go do uzupełnienia przedłożonych dokumentów m.in. operatu szacunkowego wartości mienia pozostawionego poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej. S.K. zwrócił się do Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego o "prolongatę" terminu dostarczenia żądanego dokumentu. Pismo [...] , od którego złożone zostało przedmiotowe "odwołanie" stanowiło odmowę organu we wnioskowanym przez S.K. zakresie. W odwołaniu S.K. wskazał, iż w/w pismo pozbawia go możliwości dziedziczenia mienia, które stanowiło własność jego ojca. Nadto przedstawił przebieg jego starań o odzyskanie w/w mienia. S.K. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. o ponowne rozpatrzenie możliwości zwrotu dochodzonego przez niego mienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. w piśmie [...] wyjaśniło, iż nie jest organem uprawnionym do kontrolowania postępowań administracyjnych prowadzonych przez Wojewodę Lubuskiego, stąd też nie jest organem odwoławczym w sprawach zakończonych wydaniem decyzji przez Lubuski Urząd Wojewódzki. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, iż z treści przesłanego pisma wynika, iż chodzi o realizację rekompensaty za mienie pozostawione przez ojca poza obecnymi granicami państwa, a zakresie tego typu spraw właściwym organem nadzoru jest Minister Skarbu Państwa. S.K. na powyższe pismo wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę. Skarżący wskazał przede wszystkim na l swoje niezadowolenie związane z przewlekłością całego postępowania w zakresie zwrotu dochodzonego przez niego mienia pozostawionego poza granicami obecnej Rzeczpospolitej Polskiej, domagając się jednocześnie od tutejszego Sądu pozytywnego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o odrzucenie skargi. Organ wskazał, iż nie prowadził w niniejszej sprawie żadnego postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem jakiejkolwiek decyzji. Jednocześnie organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w zaskarżonym do tutejszego Sądu piśmie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gorzowie Wlkp.. zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i stosują środki określone w ustawie. Jednocześnie według brzmienia przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), dalej nazywaną ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a)pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Powyższe wyliczenie stanowi katalog zamknięty. Zaskarżenie przez stronę skarżącą aktu lub czynności niewymienionego w powyższym katalogu oznacza, iż sprawa nie jest objęta właściwością sądu administracyjnego i zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ppsa podlega odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. stanowiące odpowiedź na wniesione "odwołanie" od pisma Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego wydanego w trakcie prowadzonego postępowania. Pisma organu o takim charakterze nie można zakwalifikować do żadnej z przytoczonych powyżej kategorii aktów, gdyż zdaniem Sądu zaskarżone przez S.K. pismo nie spełnia podstawowych wymogów żadnego z zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów prawnych w tym decyzji, postanowienia, ani też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej wskazanego w treści art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Kodeks postępowania administracyjnego nie formułuje wprawdzie nigdzie legalnej definicji decyzji administracyjnej oraz postanowienia, niemniej jednak w poszczególnych jego przepisach zawarte zostały pewne elementy i cechy, które przy uwzględnieniu ustaleń teorii prawa administracyjnego i bogatego orzecznictwa Naczelnego Sadu Administracyjnego pozwala na rekonstrukcję ich pojęć. Za decyzję administracyjną można uznać tylko takie oświadczenie woli organu administracyjnego, które wywiera skutki prawne w sferze stosunku materialnoprawnego, bądź w sferze stosunku administracyjnego procesowego. Skutki materialnoprawne zawierają się w ukształtowaniu, zmianie lub wygaśnięciu stosunku administracyjnoprawnego, co z punktu widzenia strony (adresata decyzji) znajduje wyraz w przyznaniu jej uprawnienia lub nałożeniu obowiązków, bądź stwierdzenia istnienia określonego uprawnienia lub obowiązku. Ponadto nie ulega wątpliwości, że decyzja jak i postanowienie, wydawane są w postępowaniu toczącym się przed danym organem administracji publicznej w indywidualnej sprawie administracyjnej i stanowią jej rozstrzygnięcie. Stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje na odmowę nadania przymiotu decyzji lub postanowienia pismom zawierającym informację, opinie, stanowiska organów, w sytuacji gdy nie spełniają one wskazanych powyżej wymogów dotyczących tych rodzajów rozstrzygnięć organów administracyjnych. Przyjmuje się także, że pisma tego typu nie mają charakteru innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo {Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005). Zgodnie z powyższym uznać należało, iż zaskarżone przez skarżącego pismo organu nie spełnia wymogów koniecznych do zakwalifikowania go do którejkolwiek z form aktów lub czynności zaskarżalnych do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Pismo to stanowi bowiem jedynie odpowiedź organu informujące skarżącego, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie jest organem nadzoru w stosunku do Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego i nie jest właściwy do rozpoznania spraw w tym zakresie. Na marginesie należy wskazać, iż pismo Lubuskiego Urzędu Wojewódzkiego, od którego S.K. wniósł "odwołanie" do SKO w G. nie stanowiło aktu prawnego podlegającego na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego zaskarżeniu, gdyż nie stanowiło decyzji kończącej postępowanie, ani też postanowienia wydanego w toku postępowania. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, iż w sprawie objętej skargą zachodzi brak właściwości sądu administracyjnego. Należy podkreślić, iż właściwość rzeczowa sądów administracyjnych jest wprost określona przepisami prawa i nie pozostawia wątpliwości co do interpretacji zakresu tej właściwości. Z uwagi na powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.