II SA/Go 508/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.),, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z.I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego I. Oddala skargę, II. Zasądza od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz radcy prawnego G.K. kwotę 292,80 zł ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote, osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Burmistrza, na podstawie art. 7 pkt 4, 9, art. 8 ust. 1 pkt 1, art 38 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 pkt 1, art. 147 ust. 2 pkt 1 oraz art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r, o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zmianami) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zmianami), przyznał Z.I. pomoc w postaci zasiłku okresowego na okres od stycznia 2005 r. do maja 200 5r. po 138,30 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ w oparciu o przeprowadzoną aktualizację wywiadu środowiskowego wskazał, że Z.I. jest osobą samodzielnie gospodarująca, bez dochodu i środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, utrzymuje się jedynie ze świadczeń pomocy społecznej oraz korzysta ze stałej pomocy matki, w formie gorących posiłków, a zatem spełnia on kryterium dochodowe kwalifikujące go do otrzymania pomocy społecznej. Jednocześnie organ stwierdził, że minimalna wysokość przyznanego zasiłku okresowego to 30 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 461 zł, a dochodem osoby ubiegającej się o to świadczenie oraz, że kwota ta może ulec podwyższeniu tylko w drodze uchwały Rady Gminy. Od powyższej decyzji pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. odwołanie wniósł Z.I. zarzucając, iż w jego ocenie jest ona krzywdząca i narusza przepisy polskiego prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 3 ust. 1 i 4, art. 8, art. 38 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 147 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz.593, ze zmianami), utrzymało w mocy decyzję organu l instancji, podnosząc w uzasadnieniu, iż decyzja organu l instancji jest zgodna z przepisami prawa i dyrektywami ogólnymi wynikającymi z ustawy o pomocy społecznej. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny ( zgodnie z art. 3 ust. 4 cytowanej ustawy ) zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Skargę decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od powyższej decyzji wniósł Z.I. przytaczając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu l instancji, zarzucając bez bliższego sprecyzowania naruszenie przepisów prawa polskiego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 roku - zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi. Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonemu postanowieniu nie można postawić zarzutu, iż zostało ono wydane z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Okolicznością bezsporną w sprawie jest spełnienie przez skarżącego, samotnie prowadzącego gospodarstwo domowe, warunków do przyznania mu pomocy w formie zasiłku okresowego ze względu na bezrobocie i brak jakichkolwiek dochodów. Postawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił przepis art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 593, ze zmianami), w myśl którego zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. W tym przypadku wysokość świadczenia ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym wynoszącym 461 zł (art. 8 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy) a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Ponadto zasiłek okresowy, ustalony w ww. sposób, nie może być niższy niż 50 % różnicy między właściwym kryterium dochodowym a dochodem (art. 38 ust. 3 pkt 1). Rada gminy jak podkreślił w swojej decyzji organ l instancji, może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego, jak i podwyższyć kwoty uprawniające do tego świadczenia (art. 8 ust. 2 i art. 38 ust. 6 ww. ustawy). Zgodnie z treścią art. 147 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej wprowadzone zostało ograniczenie przy określaniu kwoty zasiłku okresowego, ustalając jego minimalną wysokość na lata 2004-2007. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 wymienionego artykułu - w 2005 r. minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosiła, w przypadku osoby samotnie gospodarującej, 30% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. W przypadku ustalenia zerowego dochodu świadczenie to wynosiło 138,30 zł. Decyzja o przyznaniu zasiłku okresowego wydana jest w ramach uznania administracyjnego, co oznacza, że organ przyznający zasiłek nie jest zobowiązany do spełnienia żądań strony, która musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania jej tego świadczenia lub jego rozmiar będzie różny od tego, który strona określiła we wniosku. Zarówno wysokość, jak i samo przyznanie świadczenia uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na terenie danej gminy. Kontrolując decyzję wydaną w ramach uznania administracyjnego, zwłaszcza korzystną dla strony, Sąd nie może wkraczać w sferę zastrzeżoną do kompetencji wyznaczonych przez ustawę organów i określać wysokość przyznawanej pomocy w tych przypadkach, w których ustawodawca pozostawił uznaniu organów, gdyż tylko one, dysponując środkami finansowymi, mogą udzielać świadczeń. Tej argumentacji organu trudno odmówić racji, co powoduje, że decyzji wydanej w granicach uznania administracyjnego nie można przypisać cech dowolności. Rozpoznając w postępowaniu odwoławczym sprawę Kolegium dokonało prawidłowej oceny postępowania organu pierwszej instancji oraz wydanego rozstrzygnięcia, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, które odpowiada wymaganiom z art. 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednocześnie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach przyznanego stronie prawa pomocy w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej zasądzono wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.