II SA/Go 51/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. – Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2012 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.Ś. o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia składek na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego p o s t a n a w i a : ustanowić radcę prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 7 marca 2012 r. oddalił skargę J.Ś. na decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia składek na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego. 18 kwietnia 2012 r. do tut. sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem, który prowadzi działalność gospodarczą i posiada liczne długi cywilnoprawne oraz publicznoprawne. W uzupełnieniu złożonego wniosku J.Ś. przedstawiła opłaty związane z użytkowaniem wynajmowanego lokalu (czynsz – 385, 24 zł, abonament za telewizję i internet – 150 zł,), zakupem lekarstw (50 zł) oraz przedłożyła dokumenty potwierdzające zadłużenie skarżącej i konkubenta. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., Nr 270 – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Należy zauważyć, że skarżąca z mocy ustawy jest zwolniona od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.). Przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Wymaga podkreślenia, że co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej J.Ś. uzasadnia wniosek, że została spełniona ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy wskazać, że wynagrodzenie skarżącej z tytułu umowy o prace wynosi 2.665,29 zł (netto). Zważyć jednak trzeba, że do kwietnia 2012 r. przedmiotowe wynagrodzenie było objęte zajęciem egzekucyjnym i wynosiło po potrąceniu 1.184,05 zł. Z przedłożonych dokumentów wynika również, że skarżąca posiada liczne zobowiązania z tytułu należności za czynsz (3.575 zł) oraz kredytów bankowych. J.Ś. prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z konkubentem, który jest przedsiębiorcą. Z działalności gospodarczej w 2011 r. uzyskał on dochód w wysokości 4.359 zł. Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynika, że konkubent podsiada liczne długi cywilnoprawne i publicznoprawne. W stosunku do konkubenta prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Z treści formularza PPF wynika, że skarżąca nie posiada oszczędności. Powyższe okoliczności uzasadniają tezę, że skarżąca nie posiada możliwości poczynienia wydatków nie służących bieżącemu – koniecznemu utrzymaniu. Konstatując należy stwierdzić, że wniosek J.Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego zawiera usprawiedliwione podstawy i dlatego został uwzględniony. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.