II SA/Go 510/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] r., nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Rektora Uniwersytetu na rzecz skarżącej M.D. kwotę 850 (osiemset pięćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Rektora Uniwersytetu z dnia [...] maja 2014 roku, którą to decyzją w oparciu o przepis art. 207 ust. 1 i 2 w zw. z art. 200a ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym ( tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) oraz art. 105 § 1 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. DZ.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku skarżącej M.D. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2014 roku w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie z wniosku M.D. o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2012/2013. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny: M.D. w dniu [...] grudnia 2012 roku, jako studentka III roku studiów doktoranckich na Wydziale [...] Uniwersytetu złożyła wniosek o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego. W wyniku jego rozpoznania, decyzją z dnia [...] marca 2013 roku Rektor Uniwersytetu powołując się na art. 200, art. 200a, art. 207 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 23 , § 24 ust. 2, § 25 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 roku w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich w zw. z § 2, § 3 ust. 1, 2, 3, 4, 5, § 4 ust. 1, § 5 ust. 2, ust. 3, ust. 4 pkt 2, § 6, § 9 ust. 1 i 2 Regulaminu przyznawania zwiększonego stypendium doktoranckiego dla doktorantów Uniwersytetu, odmówił stronie zwiększenia stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013. Po rozpatrzeniu wniosku M.D. o ponowne rozpatrzenie wniosku, Rektor decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu obu w/w decyzji stwierdzono, że M.D. na przedstawionej przez Dziekańską Komisję Stypendiów Doktoranckich Wydziału [...] liście rankingowej znajduje się na 4 miejscu, a dla trzeciego roku studiów doktoranckich na tym wydziale przyznane zostały jedynie dwa zwiększone stypendia. Skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] kwietnia 2013 roku złożyła M.D.. Prawomocnym wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. po rozpoznaniu skargi M.D. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] kwietnia 2013 roku w przedmiocie odmowy przyznania zwiększonego stypendium doktoranckiego, uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] marca 2013 roku. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że § 4 oraz § 5 ust. 3, 4, i 5 regulaminu przyznawania zwiększonego stypendium doktoranckiego na Uniwersytecie z dnia [...] czerwca 2012 roku pozostaje w sprzeczności z postanowieniami art. 200a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i obowiązującego w dacie podjęcia uchylonych decyzji rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5.10.2011 roku w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich ( Dz. U. z 2011r., nr 225 poz. 1351), dotyczących kryteriów przyznawania zwiększonego stypendium doktoranckiego. Zdaniem Sądu analiza art. 200a ust. 1 w powiązaniu z ust. 2, wskazuje, iż wbrew jego nazwie o świadczenie w postaci ,,zwiększone" stypendium doktoranckie mogą się ubiegać składając odpowiednie wnioski nie tylko doktoranci pobierający stypendium doktoranckie w rozumieniu art. 200 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ale także doktoranci, którzy stypendium doktoranckiego nie otrzymują. Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym nie wprowadza dla wskazanej grupy doktorantów żadnego ,,pierwszeństwa" w ubieganiu się o świadczenie, ale przeciwnie jedynie statuuje zasadę ,,zrównania szans" przy ubieganiu się o to świadczenie obu grup tj. pobierających stypendium doktoranckie, dla których nowe świadczenie będzie faktycznie, w przypadku przyznania go, zwiększeniem stypendium, jak i nie pobierających go, dla których to ,,zwiększenie" stanie się swoistym stypendium doktoranckim. Bez znaczenia dla możliwości i warunków uzyskania ,,zwiększenia", w ramach 30 % limitu ustawowego odnośnie liczby studentów którzy mogą otrzymać to świadczenie, ma pozostać to, czy chodzi o doktorantów pobierających, czy też nie pobierających stypendium doktoranckie. Okoliczność ta nie może zatem stwarzać ani uprzywilejowanej, ani dyskryminującej pozycji w odniesieniu do obu grup doktorantów. Regulamin przyznawania zwiększonego stypendium doktoranckiego dla doktorantów Uniwersytetu narusza wskazane regulacje. Bezzasadnie wprowadza zasadę pierwszeństwa w uzyskaniu zwiększonego stypendium doktoranckiego przez doktorantów nie pobierających stypendium. Wobec tego Sąd zobowiązał Rektora Uniwersytetu do pominięcia wskazanych powyższej postanowień regulaminu przy ponownym rozpoznaniu wniosku M.D. o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 21 stycznia 2014 roku. W dniu [...] września 214 roku D.D. obroniła rozprawę doktorską i ukończyła studia doktoranckie na Uniwersytecie. Z uwagi na powyższe decyzją z dnia [...] lutego 2014 roku Rektor Uniwersytetu umorzył postępowanie w sprawie z wniosku M.D. o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2012/2013 – jako bezprzedmiotowe. Rektor uznał, że stroną postępowania w przedmiocie zwiększenia stypendium może być tylko osoba posiadająca status doktoranta w dniu wydania decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia. Z uwagi na fakt, że w dniu [...] września 2013 roku M.D. obroniła pracę doktorską i ukończyła studia doktoranckie organ uznał, że utraciła jednocześnie przymiot strony postępowania w przedmiocie przyznania jej zwiększonego stypendium w roku akademickim 2012/2013. Od powyższej decyzji M.D. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że w dacie składania wniosku o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego była uczestnikiem studiów doktoranckich na uczelni. Nadto powołała się na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 listopada 2013 roku, w którym Sąd nakazał Rektorowi przy ponownym rozpatrzeniu sprawy pominięcie przepisów regulaminu sprzecznych z art. 200a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i obowiązującego w dacie podjęcia uchylonych decyzji rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 roku w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich. W ocenie M.D. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w powyższym orzeczeniu sądowym wiążą w sprawie Rektora bez względu na zmiany stanu faktycznego i prawnego, jakie zaszły już po wydaniu wyroku. Po przeanalizowaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Rektor Uniwersytetu uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie i decyzją z dnia [...] maja 2014 roku postanowił utrzymać w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2014 roku. W uzasadnieniu tej decyzji podtrzymano stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] lutego 2014 roku. Podniesiono, że postępowanie staje się bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a. z przyczyn podmiotowych, gdy jedna ze stron postępowania administracyjnego nie ma przymiotu strony. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie powinien z urzędu badać, czy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przedmiotem postępowania wszczętego na podstawie wniosku M.D. z dnia [...] grudnia 2012 roku było przyznanie jej zwiększonego stypendium doktoranckiego. W roku akademickim 2012/2013 w chwili składania wniosku była doktorantem III roku studiów doktoranckich. Zgodnie z art. 200a ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym oraz § 14 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 18 grudnia 2013 roku w sprawie studium doktoranckich i stypendiów doktoranckich zwiększone stypendium doktoranckie może być przyznane tylko osobie będącej doktorantem. Oznacza to, że tylko osoba posiadająca taki status może być stroną postępowania w przedmiocie zwiększenia stypendium doktoranckiego, a decyzja dotycząca zwiększenia stypendium doktoranckiego może być skierowana tylko do osoby posiadającej w dacie jej wydania status strony. Skoro organy administracyjne orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania przez nie decyzji a M.D. utraciła status doktoranta Uniwersytetu z chwilą obrany pracy doktorskiej tj. [...] września 2013 roku, a tym samym status strony w postępowaniu administracyjnym o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego, to tym samym postępowanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. należało umorzyć z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Skargę na powyższą decyzję złożyła M.D. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie od organu na jej rzez zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania. Podniosła, że wbrew twierdzeniom organu nie zachodzi w niniejszej sprawie bezprzedmiotowość postępowania uzasadniająca umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 k.p.a. W dacie składania wniosku o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2012/2013 była doktorantem Uniwersytetu. Zwróciła uwagę, że wnioski o przyznanie stypendium w rok akademicki 2012/2013 składało się w grudniu 2012 roku. Aktualnie zaskarżona decyzja jest wynikiem przedłużającego się postępowania w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego oraz niezgodnego z prawem regulaminu jego przyznawania, co zostało potwierdzone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 listopada 2013 roku. Podniosła, że w trakcie poprzedniego postępowania sądowoadministracyjnego Rektor nie podnosił, że ukończyła studia doktoranckie z dniem [...] września 2013 roku, który to fakt, był oczywisty w dniu rozprawy sądowej. Pokreśliła, że na nieprawidłowo sporządzonej liście rankingowej miało cztery razy więcej punktów za dorobek naukowy niż osoba na pierwszy miejscu. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. W oparciu o art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto należy zaznaczyć - co w niniejszej sprawie ma istotne znaczenie z uwagi na uprzednie rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 listopada 2013 roku w sprawie II SA/Go 598/13 - że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co dalszego postępowania, wiążą w sprawie ten sąd oraz organy, którego działania lub bezczynność była przedmiotem zaskarżenia. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowi z art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie administracyjne podlega umorzeniu tylko wtedy, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., a więc sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2010 r., kom. do art. 105, uw. 4). Jak trafnie stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt III SK 20/10, ze względu na ustrojową zasadę prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania w postępowaniu administracyjnym i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją, art. 105 § 1 k.p.a. nie może być interpretowany rozszerzająco. Przepis ten ma bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, w których w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. Oznacza to, że postępowanie administracyjne, inaczej niż postępowanie cywilne, staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. tylko wtedy, gdy brak jest sprawy administracyjnej, która może być załatwiona decyzją, nie zaś wtedy, gdy wydanie decyzji staje się zbędne (LEX nr 794506). Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i przez organ z urzędu. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem (wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1622/09, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl czy wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1581/09, LEX nr 746662). Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe i przedmiotowe. Mogą one pojawić się zarówno przed wszczęciem postępowania (mają wówczas charakter pierwotny), jak i w jego trakcie (mają wówczas charakter wtórny). W niniejszej sprawie organ jako podstawę umorzenia postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. podał utratę przez skarżącą przymiotu strony. Uznał, że stroną postępowania w przedmiocie zwiększenia stypendium doktoranckiego może być tylko osoba posiadająca status doktoranta w dniu wydania decyzji przez rektora uczelni, a decyzja dotycząca zwiększenia stypendium doktoranckiego może być skierowana tylko do osoby posiadającej w dacie wydania decyzji status strony. Nadto organ podkreślił, że organy administracyjne orzekają według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania przez nie decyzji. Skoro M.D. w dniu [...] września 2013 roku obroniła rozprawę doktorancką i ukończyła studia doktoranckie organ uznał, że utraciła ona przymiot strony toczącego się aktualnie postępowania w przedmiocie przyznania jej zwiększonego stypendium doktoranckiego w roku akademickim 2012/2013. Tym samym w dniu wydania decyzji w I instancji oraz w następstwie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie istniał podmiot mogący być stroną w/w postępowania, a tym samym postępowanie to podlega obligatoryjnemu umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Powyższego stanowiska zdaniem Sądu nie można podzielić. Należy podkreślić, że nie może budzić wątpliwości fakt, że w chwili składa wniosku o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego skarżąca była doktorantem na Uniwersytecie na Wydziale [...]. Wniosek o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego złożyła w terminie i dotyczył on przyznania powyższego stypendium w roku akademickiego 2012/2013. Wniosek nie dotyczył natomiast przyznania stypendium na okres następny tj. na kolejne okresy odpowiadające poszczególnym okresom akademickim, czyli 2013/2014 itd. Tym samym decyzja rozstrzygająca wniosek skarżącej ma dotyczyć okresu obejmującego rok akademicki 2012/2013, a nie przyznawać jej uprawnienia w tym zakresie na przyszłość, a w szczególności na okres następujący po 1 października 2013 roku, tj. na kolejne lata, kiedy to skarżąca nie posiadała już statusu doktoranta Uniwersytetu. Dokonując oceny czy nastąpiły przesłanki uzasadniające w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a. umorzenie postępowania, a w szczególności z uwagi na utratę przez skarżącą status doktoranta organ stwierdzając, że nie posiada ona statusu strony nie uwzględnił faktu, że decyzja w przedmiocie przyznania zwiększonego stypendium doktoranckiego ma dotyczyć konkretnego okresu tj. roku akademickiego 2012/2013, że skarżącą złożyła wniosek w zakreślonym terminie oraz, że w chwili jego składania jak i przez okres którego dotyczył wniosek miała status doktoranta uczelni. Przedmiotem niniejszego postępowania jest stosunek administracyjny istniejący w roku akademickim 2012/2013. Żaden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej w tym okresie nie odpadł. Przyczyny podmiotowe uzasadniające przyjęcie bezprzedmiotowości postępowania i w konsekwencji umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. (na podstawie których organ w niniejszej sprawie umorzył postępowanie) mogą powstać na skutek faktów naturalnych lub na skutek zdarzeń prawnych. Odnośnie osoby fizycznej będzie to śmierć tej osoby lub utrata przez nią zdolności do nabycia uprawnień o charakterze osobistym. O ile skarżąca z chwilą zakończenia studiów doktoranckich w związku z obroną rozprawy doktorskiej utraciła prawo do nabycia spornego zwiększonego stypendium doktoranckiego po tej dacie (w niniejszej sprawie po [...] września 2013 roku), o tyle należy stwierdzić, że nie skutkuje to jednocześnie utratą uprawnień do nabycia prawa do takiego stypendium za okres przed tą datą, a wniosek skarżącej dotyczy okresu poprzedzającego datę obrony rozprawy doktoranckiej, co w niniejszej sprawie należy uznać za bezsporne i znajdujące potwierdzenie w twierdzeniach zarówno M.D., jak i organu. Tym samym należy uznać, że umorzenie postępowania przez organ z uwagi na jego bezprzedmiotowość z przyczyn podmiotowych należy uznać za nieuzasadnione. Odnośnie podnoszonej przez organ okoliczności związanej z utratą mocy prawnej rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 5 października 2011 roku w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich ( Dz.U. z 20011 roku Nr 225, poz. 1351) i wejściem w życie z dniem 18 grudnia 2013 roku rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2013 roku w sprawie studiów doktoranckich oraz stypendiów doktoranckich ( Dz.U. z 2013 r., poz. 1581) co wynika z § 18 rozporządzenia MN i EN z dnia 12 grudnia 2013 roku oraz art. 36 ustawy z dnia 28 maja 2013 roku o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2013 r., poz. 675), należy stwierdzić, że organ rozstrzygając wniosek skarżącej o przyznanie zwiększonego stypendium doktoranckiego winien mieć na uwadze okres jakiego dotyczy wniosek oraz w przypadku braku przepisów przejściowych wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawa oraz zasadę ochrony prawa nabytych. Uznając, z wyżej wskazanych powodów, że skarga jest zasadna na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] lutego 2014 roku. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania sądowo administracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 205 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdu do sądu oraz równowartość utraconego zarobku lub dochodu wskutek stawiennictwa w sądzie. Skarżąca złożyła wniosek o zwrot poniesionych kosztów postępowania. Na koszty te składa się koszty sądowe w wysokości 200 złotych oraz koszty przejazdu do sądu w wysokości 650 złotych. Skarżąca aktualnie mieszka w [...] (Niemcy) tj. w miejscowości oddalonej od [...] 550 km (w obie strony 1100 km). Tym samym brak jest podstaw do kwestionowania kosztów przejazdu do sądu określone przez skarżącą w wysokości 650 złotych, jakie poniosła korzystając z samochodu osobowego o pojemności silnika 3 litry.