II SA/Go 512/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2018 r. sprawy ze skargi B.L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego B.L. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. [...] lutego 2018 r. A. i B.L. zgłosili Staroście zamiar budowy budynku gospodarczego stanowiącego zaplecze stanicy wędkarsko-kajakarskiej w miejscowości [...] na działce nr ewid. [...]. Decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] Starosta wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonywania robót określonych w ww. zgłoszeniu, w związku z niezgodnością zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującą uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30 października 2008 r. nr XXIX/199/08 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w [...] (Dz.Urz. województwa z 2008 r., nr 132, poz. 2045 ze zm., dalej: m.p.z.p.). A.L., nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, złożyła od niego odwołanie do Wojewody. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej: Pr. bud.) przez jego zastosowanie i stwierdzenie, że zamierzenie wnioskodawcy jest sprzeczne z m.p.z.p., w sytuacji gdy według planu na ww. terenie obszar chronionego krajobrazu "Pojezierze [...]" jako forma ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zmienił swój charakter już po uchwaleniu planu miejscowego wskutek zapisów § 1 ust. 1 pkt 23 rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] lutego 2005 r. Odwołująca zarzuciła również naruszenie przepisów art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, art. 11 K.p.a. przez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, art. 107 § 1 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji nie wyjaśnienie podstaw rozstrzygnięcia przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także ograniczenie uzasadnienia decyzji do zaaprobowania rozstrzygnięcia niższego rzędu. Wojewoda decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., budowa obiektu budowlanego objętego zgłoszeniem odwołujących zwolniona została z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i do jej wykonania można przystąpić po wcześniejszym zgłoszeniu takiego zamiaru Staroście jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie on sprzeciwu, w drodze decyzji – art. 30 ust. 5. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z m.p.z.p. projektowana inwestycja położona jest w jednostce bilansowej oznaczonej symbolem UT/3 funkcji podstawowej – tereny usług rekreacji i turystyki. W § 5 ust. I pkt 5 ppkt 8 m.p.z.p. (powinno być § 5 ust. 5 pkt 8 – uwaga Sądu), dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem UT/3 obowiązuje zakaz zabudowy obiektami budowlanymi. Z treści zgłoszenia wynika, że inwestorzy planują na terenie oznaczonym w planie symbolem UT/3 budowę budynku gospodarczego. Zdaniem organu odwoławczego ustalony w obowiązującym m.p.z.p. zakaz zabudowy powoduje, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Wojewoda wskazał ponadto, że rozporządzenie nr [...] Wojewody z dnia [...] lutego 2005 r. i m.p.z.p. są odrębnymi aktami prawa i zwolnienie, na podstawie § 6 uchwały nr XXII/293/16 Sejmiku Województwa z dnia 12 września 2016 r., z zakazu zabudowy wprowadzonego rozporządzeniem nr [...] Wojewody, nie może zwolnić z zakazu zabudowy obiektami budowlanymi nałożonego przez m.p.z.p. Mając powyższe na uwadze oraz treść art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud., zgodnie z którym organ ma obowiązek wnieść sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji zasadnie wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B.L., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud. przez jego zastosowanie i stwierdzenie, iż zamierzenie wnioskodawcy jest sprzeczne z m.p.z.p., w sytuacji gdy występujący według miejscowego planu na ww. terenie obszar chronionego krajobrazu "Pojezierze [...]" jako forma ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zmienił swój charakter już po uchwaleniu planu miejscowego wskutek zapisów § 1 ust. 1 pkt 23 rozporządzenia nr [...] Wojewody z dnia [...] lutego 2005 r.; 2. art. 16 pkt 65 lit i ustawy Prawo wodne przez jego niezastosowanie i uznanie, iż zamierzenie wnioskodawcy nie dotyczy usytuowania urządzenia wodnego, a stanowi zamierzenie budowy obiektu budowlanego, w sytuacji gdy skarżący od początku postępowania wskazywał, iż jego celem jest usytuowanie na działce urządzenia służącego do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, tj. przystani – stanicy wodnej. II. mające wpływ na treść decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego: 1. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji który wniósł sprzeciw; 2. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i oparcie decyzji wyłącznie na treści zgłoszenia w sytuacji gdy z jego treści jak również z treści uzupełnienia nie wynika czy zamierzenie budowlane stanowiło obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 Pr. bud. oraz czy planowane działania nie oznaczają modernizacji lub adaptacji istniejącego obiektu lub też czy zamierzenie budowlane nie będzie służyć jako stanica wodna; 3. art. 11 K.p.a. przez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy; 4. art. 107 § 1 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie decyzji i w konsekwencji nie wyjaśnienie podstaw rozstrzygnięcia przez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także ograniczenie uzasadnienia decyzji do zaaprobowania rozstrzygnięcia niższego rzędu. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji a także zasądzenie od organu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie zarzuty w niej sformułowane okazały się trafne. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 2 Pr. bud., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, garaży, wiat lub przydomowych ganków i oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Ze zgłoszenia zamiaru wykonywania robót budowlanych złożonego przez skarżącego oraz uczestniczkę postępowania A.L. w dniu [...] lutego 2018 r. wynika, że zamierzają oni wybudować budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 34,80 m2 stanowiący zaplecze stanicy wędkarsko- kajakarskiej. Budowa ta zatem – zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. – zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i wymaga tylko zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W tym miejscu należy odnieść się do stanowiska skarżącego, iż jego zamierzenie dotyczy usytuowania urządzenia wodnego. Zgodnie z treścią art. 16 pkt 65 lit. i ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1566 ze zm.) przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym m.in. mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie. Przez urządzenia lub budowle wymienione w tym przepisie – jak słusznie wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę – rozumie się budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów. Z całą zatem pewnością objęty zgłoszeniem budynek gospodarczy stanowiący zaplecze stanicy wędkarsko- kajakarskiej nie jest urządzeniem wodnym w rozumieniu ww. przepisu. Przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Pr. bud. stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. Zdaniem organu odwoławczego budowa przedmiotowego budynku gospodarczego stanowiącego zaplecze stanicy wędkarsko-kajakarskiej narusza ustalenia m.p.z.p., który w § 5 ust. 5 pkt 8 wprowadza dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem UT/3, zakaz zabudowy obiektami budowlanymi, co oznacza, że słusznie organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw. Sąd nie podziela tego stanowiska. W pierwszej jednak kolejności należy odnieść się do zarzutu skarżącego zmierzającego do zakwestionowania obowiązywania tego zakazu. Otóż rozporządzenie Wojewody z dnia [...] lutego 2005 r. i m.p.z.p. są – jak słusznie uznał organ odwoławczy – odrębnymi aktami prawa a zatem zwolnienie na podstawie § 6 uchwały Sejmiku Województwa z dnia 12 września 2016 r., nr XXII/293/16 z zakazu zabudowy, nie może zwolnić z zakazu zabudowy obiektami budowlanymi nałożonego przez m.p.z.p. Zasadne jest jednak twierdzenie skarżącego, iż jego zamierzenie budowlane nie jest sprzeczne jest z ustaleniami m.p.z.p. Działka skarżącego nr ewid. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem UT/3 o funkcji podstawowej – tereny usług rekreacji i turystki (§ 5 ust. 5). Plan na tym terenie dopuszcza możliwość modernizacji, adaptacji i przebudowy istniejących obiektów z zachowaniem dominującej funkcji, z zastrzeżeniem zgodności z obowiązującymi przepisami szczególnymi. Wprowadza także wymóg zagospodarowania terenu zielenią urządzoną, w tym zielenią izolacyjną na granicy terenu (§ 5 ust. 5 pkt 1 lit. a i b). Plan ten jednak w § 5 ust. 5 pkt 2 dopuszcza budowę obiektów dla potrzeb rekreacji wraz z urządzeniami związanymi z ich obsługą oraz zielenią. W ocenie Sądu planowany budynek gospodarczy o powierzchni zabudowy 34,80 m2, stanowiący zaplecze stanicy wędkarsko-kajakarskiej, służący do przechowywania m.in. sprzętu pływającego, będzie obiektem służącym rekreacji w rozumieniu § 5 ust. 5 pkt 2 m.p.z.p. Obiekt ten bez wątpienia ma bezpośredni związek z szeroko rozumianą rekreacją, uzasadnione jest zatem aby tego rodzaju budynek znajdował się na działce skarżącego, tym bardziej, że jego budowa nie narusza ustaleń m.p.z.p. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, gdyż naruszają one przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. Zatem ponownie rozpoznając sprawę, organy uwzględnią powyższą wykładnię m.p.z.p. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z dokonanych rozważań stosownie do treści art. 153 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 P.p.s.a. Na koszty te składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi, którego wysokość została wyznaczona na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego radcą prawnym w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018, poz. 265).