II SA/Go 513/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska,, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.), Protokolant Agnieszka Lasecka, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J.Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego Oddala skargę II SA/Go 513/05 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] listopada 2004r. Dyrektor Centrum Pomocy Rodzinie i Polityki Społecznej przyznał J.Ł. zasiłek celowy w wysokości po 80 zł w miesiącu listopadzie i grudniu 2004r. z przeznaczeniem na odzież. Decyzja wydana została na podstawie art. 8 ust. 1, art. 7, art. 39 ust. 1, 2, 3, art. 106 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że ustalając wysokość zasiłku organ kierował się faktem ograniczonych środków pieniężnych na zadania własne jak również przedstawiono wysokość posiadanych środków jak też liczbę wpływających wniosków o przyznanie pomocy. Wskazano również, iż przyznana skarżącemu forma pomocy ma charakter fakultatywny. Decyzję tę J.Ł. otrzymał 24 listopada 2004r. Od decyzji w dniu 08 grudnia 2004r. złożono odwołanie w którym skarżący zakwestionował wysokość jak i formę pomocy. Wskazał, że przyznana pomoc pozwala wspomóc niewystarczające środki na wyżywienie przyznane zasiłkiem okresowym, a wysokość przyznanego zasiłku celowego "wystarcza tylko na skarpetki (z rękawiczkami już trudniej)". Wyrażone również zostały oceny skarżącego co do celowości działania i zasadności finansowania różnych instytucji publicznych. W dniu [...] grudnia 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji przytoczono argumenty podnoszone przez organ I instancji. Decyzję skarżący otrzymał 21 lutego 2005r. Od decyzji w dniu 18 marca 2005r. J.Ł. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze zakwestionował sposób działania Centrum Pomocy Rodzinie, jak również formy i wysokość udzielanej jemu pomocy. Skarżący zarzuca organom pomocy społecznej, iż te wręcz zmuszają go do korzystania z noclegowni prowadzonych przez instytucje kościelne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że na podstawie § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. i Kielcach rozpoznawanie spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187. poz.1927) sprawy w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie woj. lubuskiego zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. Na mocy cytowanych przepisów Sąd ten, z dniem 01 lipca 2005r. stał się właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi. Skarga okazała się niezasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w prowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd jest władny to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja nie uchybia prawu. Postępowanie w sprawie przyznania świadczenia wszczęte zostało na skutek złożonego przez skarżącego wniosku z dnia [...] listopada 2004r., z którego wynika, że przyczyną wystąpienia z wnioskiem o pomoc jest bezrobocie. Z wywiadu środowiskowego sporządzonego na potrzeby postępowania wynika również, że skarżący jest bezdomny i bez żadnego dochodu. Poza sporem więc pozostaje ustalony przez organ stan faktyczny. Skarżący jest osobą bezdomną, bez żadnego dochodu, bezrobotną. Nadto akt administracyjnych wynika, że skarżący korzysta z pomocy społecznej od 1994r. Przepis art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej określa, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje m.in. z powodu bezdomności, ubóstwa, bezrobocia, niepełnosprawności czy też długotrwałej lub ciężkiej choroby osoby samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł,. Zgodnie z treścią art. 39 ustawy z 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. W przedmiotowej sprawie organ przyznał zasiłek celowy na zakup odzieży. Wymieniony przez organ cel zasiłku mieści się więc w pojęciu niezbędnej potrzeby bytowej i z tego względu decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego. Organ I instancji przyznając świadczenie pieniężne w formie zasiłku celowego w kwocie po 80 zł na zakup odzieży w miesiącu listopadzie i grudniu 2004r., wskazał że posiadane środki nie pozwalają na przyznanie pomocy w tej formie w szerszym zakresie. W ocenie Sądu, organ prawidłowo dokonał ustaleń faktycznych. Przy przyznaniu świadczenia w formie zasiłku celowego nie zostały przekroczone granice uznania administracyjnego. Należy mieć na uwadze, że przyznane świadczenie – zasiłek celowy - ma charakter świadczenia fakultatywnego. Zasiłki celowe realizowane są w granicach posiadanych przez organ środków finansowych. W zakresie przewidzianym ustawą, pomoc została przyznana. Z tego też względu brak jest podstaw do uznania, że organ naruszył przepisy postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej - pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Potrzeby osób korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Nie oznacza to, że organ jest zobowiązany do przyznania mieszkania czy też znalezienia pracy, która nadto odpowiadałaby skarżącemu. Wskazanie przez organ z możliwości korzystania z noclegowni prowadzonych na terenie miasta w którym przebywa skarżący – nie jest nadużyciem ze strony organu. Organ ten nie występuje również w roli "naganiacza do getta" jak określił skarżący noclegownie czy ośrodki dla bezdomnych. Organ pomocy społecznej zobowiązany jest do udzielania takich informacji szczególnie, że wniosek złożony został w okresie nadchodzącej zimy. Zarzuty dotyczące relacji polsko-niemieckich w niniejszej sprawie nie mają znaczenia. Również żadnego znaczenia w sprawie nie ma ocena dokonana przez skarżącego, osób piastujących stanowiska kościelne. Organ przy rozpatrywaniu wniosku zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Oznacza to, że organ wyjaśnia stan faktyczny niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy. Postępowanie dotyczyło przyznania zasiłku celowego i w tym zakresie organ postępowanie prowadził. Z tego względu organ nie miał obowiązku do ustosunkowania się do argumentów nie związanych z przedmiotem postępowania, jak również w ogóle nie odnoszących się do pomocy społecznej. Z uwagi, że zarzuty skarżącego nie mogły zostać uwzględnione, skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić. A. Juszczyk-Wiśniewska G. Staniszewska J. Brzezińska