II SA/Go 513/15

Dnia 15 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji na skutek wniosku skarżącego o sprostowanie błędu pisarskiego p o s t a n a w i a : sprostować błąd pisarski zawarty w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 października 2015 roku w ten sposób, że na dwunastej stronie uzasadnienia, w wersach od drugiego do szóstego licząc od góry, zdanie: "Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy właściciel sąsiedniej nieruchomości, graniczącej z nieruchomością inwestora kwestionuje wykonanie robót budowlanych przez inwestora z tego powodu, że oddziaływują na sposób zagospodarowania lub korzystania z jego nieruchomości, nie można przyjąć, że jest on stroną w takiej sprawie, ponieważ nie dotyczy to jego interesu prawnego." zastępuje zdaniem: "Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy właściciel sąsiedniej nieruchomości, graniczącej z nieruchomością inwestora kwestionuje wykonanie robót budowlanych przez inwestora z tego powodu, że oddziaływują na sposób zagospodarowania lub korzystania z jego nieruchomości, nie można przyjąć, że nie jest on stroną w takiej sprawie, ponieważ nie dotyczy to jego interesu prawnego." Wyrokiem z dnia 15 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., po rozpoznaniu skargi J.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. (uzupełnionym na wezwanie Sądu dnia 30 listopada 2015 r.) skarżący J.G. zwrócił się o sprostowanie błędu pisarskiego, zaistniałego według niego w uzasadnieniu wyroku na stronie dwunastej, w szóstym wersie od góry. Zdanie, którego dotyczy wniosek skarżącego brzmi: "Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy właściciel sąsiedniej nieruchomości, graniczącej z nieruchomością inwestora kwestionuje wykonanie robót budowlanych przez inwestora z tego powodu, że oddziaływują na sposób zagospodarowania lub korzystania z jego nieruchomości, nie można przyjąć, że jest on stroną w takiej sprawie, ponieważ nie dotyczy to jego interesu prawnego." Natomiast według skarżącego powinno ono brzmieć: "Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy właściciel sąsiedniej nieruchomości, graniczącej z nieruchomością inwestora kwestionuje wykonanie robót budowlanych przez inwestora z tego powodu, że oddziaływują na sposób zagospodarowania lub korzystania z jego nieruchomości, nie można przyjąć, że nie jest on stroną w takiej sprawie, ponieważ nie dotyczy to jego interesu prawnego." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego okazał się zasadny. Analiza zarówno akt sprawy jak i uzasadnienia wydanego w tej sprawie wyroku z dnia 15 października 2015 r. wskazują na trafność wniosku skarżącego, który zwrócił uwagę, że we wspomnianym wyżej zdaniu, we wskazanym miejscu brakowało partykuły "nie". Lektura całości rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku prowadzi bowiem do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając to orzeczenie stanął na stanowisku, iż właściciel sąsiedniej nieruchomości graniczącej z nieruchomością inwestora, kwestionujący wykonanie robót budowlanych, gdyż oddziaływują one na sposób zagospodarowania lub korzystania z jego nieruchomości, jest stroną w takiej sprawie, ponieważ dotyczy to jego interesu prawnego. Brak partykuły "nie" w przytoczonym wyżej zdaniu powodował, że zdanie to miało sens odmienny, niespójny z kontekstem całości uzasadnienia. Z tego względu wniosek skarżącego należało uwzględnić. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Błąd pisarski jest oczywistą omyłką, gdy widoczne jest, iż wbrew zamierzeniu sądu doszło do niewłaściwego użycia wyrazu lub oczywiście mylnej jego pisowni albo widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów (postanowienie NSA z 23 kwietnia 2001 r., II SA 863/00, J.P. tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis wyd. 5, Warszawa 2012, s. 414). Dopuszczalne było zatem sprostowanie zaistniałego błędu pisarskiego w opisanym wyżej trybie. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.