II SA/Go 515/08

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 14 października 2008 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody Lubuskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. J.S. wezwana na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 sierpnia 2008 r. do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 100 zł, złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. 18 września 2008 r. wpłynął do sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podała, iż pozostaje pod opieką kuratora sądowego, który zarządza jej emeryturą w wysokości 1.431 zł. J.S. wskazała, że jest osobą bardzo schorowaną. Z formularza PPF wynika, ż skarżąca nie posiada żadnych oszczędności ani majątku. W piśmie z dnia [...] października 2008 r. T.T.-P. potwierdziła, że pełni funkcję kuratora skarżącej, która została częściowo ubezwłasnowolniona a także fakt, iż dysponuje jej emeryturą w wysokości 1.353 zł (brutto). Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Należy podnieść, iż co do zasady, prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Analiza sytuacji materialnej J.S. prowadzi do wniosku, że poniesienie kosztów sądowych przekracza jej możliwości majątkowe. Należy wskazać, iż skarżąca jest osobą w podeszłym wieku, cierpiącą na liczne schorzenia. W związku ze złym stanem zdrowia została częściowo ubezwłasnowolniona. Otrzymywana emerytura pozostaje w dyspozycji kuratora sądowego, który przeznacza ją na zakup żywności, lekarstw i innych rzeczy służących zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych skarżącej. J.S. nie posiada majątku ani oszczędności. Reasumując należy stwierdzić, iż skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.