II SA/Go 519/11

Dnia 15 września 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2011 r. sprawy ze skargi R.G., E.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wyrokiem z 30 czerwca 2009 roku w spr. II SA/Go 188/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę E.G. i R.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2009 roku [...], którą uchylona została decyzja z dnia [...] grudnia 2008r. ([...]), wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta, Z-ca Naczelnika Wydziału Administracji Budowlanej Urzędu Miasta, o odmowie S.S. zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę garażu na działkach nr [...]. Sąd wyraził pogląd, że Prezydent Miasta rozstrzygając sprawę decyzją z [...] grudnia 2008 roku naruszył wskazane wyżej przepisy postępowania administracyjnego, w szczególności bezwzględny obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia i ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77 § 1 kpa). Sąd wskazał także, że ustalając warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego w zabudowie szeregowej budynku garażowego, przy jednoczesnym specyficznym położeniu i rozmiarach działek inwestora i sąsiednich, nie można pominąć oceny czy istniejąca zabudowa i zagospodarowanie pozwala na usytuowanie w danym miejscu, na konkretnej działce, budynku o konkretnych gabarytach tj., wysokości, szerokości i długości. W takiej specyficznej sytuacji jej okoliczności powodują także konieczność rozważenia możliwości wykonania planowanego zamierzenia budowlanego na planowanej działce w świetle przepisów techniczno-budowlanych już na etapie postępowania lokalizacyjnego. W tych okolicznościach sprawy, zdaniem sądu, z faktu wydania inwestorowi dla spornego zamierzenia warunków zabudowy pozwala domniemywać, iż organ wydający taką decyzję widział możliwości zgodnej z obowiązującymi przepisami realizacji planowanego zamierzenia. Tym samym organ I instancji winien szczegółowo przeanalizować ustalone przez siebie warunki zabudowy, w tym sprawdzić dla jakich gabarytów budynku garażowego rozważał zamiar lokalizacji ustalając warunki zabudowy, i czy jest on zgodny z planowanym zamierzeniem budowlanym. W dalszej kolejności należy przeanalizować szczegółowo możliwości posadowienia budynku na gruncie w myśl konkretnych przepisów technicznych w zakresie odległości budynków. Na obecnym etapie postępowania nie zostało dostatecznie wyjaśnione czy nie zachodzi sytuacja, że decyzja o warunkach zabudowy jest niewykonalna z uwagi na niemożliwość zabudowy działek inwestora w planowany sposób, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję przedwcześnie, bez uprzedniego wnikliwego wyjaśnienia okoliczności sprawy, w szczególności tego czy w świetle obowiązujących przepisów oraz decyzji o warunkach zabudowy na działkach nr [...] w ogóle jest możliwe dobudowanie do istniejącego budynku mieszkalnego budynku garażowego o wnioskowanych gabarytach, a jedyną przeszkodę udzieleniu pozwolenia na budowę stanowi niezgodne z decyzją o warunkach zabudowy zagłębienie projektowanego garażu w terenie w stosunku do okien w parterze budynku i przez to niezachowanie linii zabudowy. Sąd podkreślił, iż rozpoznając przedmiotowy wniosek powyższe wątpliwości należało wszechstronnie wyjaśnić i wykazać stronom postępowania o spornych interesach poprzez szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. Warunków tych nie spełniała jednak decyzja Prezydenta Miasta z [...] grudnia 2008 roku Pismem z dnia [...] czerwca 2010 roku S.S. złożył nowy wniosek o wydanie pozwolenia na dobudowę do istniejącego obiektu garażu jednostanowiskowego oraz budowę zjazdu z ulicy [...]. Prezydent Miasta wydał decyzję z dnia [...] września 2010 roku nr [...], którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi – S.S. na inwestycję polegającą na dobudowie do istniejącego obiektu mieszkalnego jednorodzinnego garażu jednostanowiskowego oraz budowę zjazdu z ulicy [...]. Decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego, decyzją Wojewody z dnia [...] grudnia 2010 roku z uwagi na nieuwzględnienie w treści rozstrzygnięcia oceny inwestycji zgodnej ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. w zakresie ustalonych decyzją Prezydenta Miasta warunków zabudowy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 roku zatwierdził projekt budowlany i udzielił S.S. pozwolenia na budowę polegającą na dobudowie do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego garażu jednostaniskowego oraz budowę zjazdu z ulicy [...]. Organ stwierdził, że projektowany budynek garażowy dobudowany do istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działek o nr ewidencyjnych gruntu [...], został zaprojektowany w granicach wyznaczonych przez linie rozgraniczające teren inwestycji w załączniku graficznym decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja .2008 roku. Przy czym podkreślił, że w analizowanym obszarze znajduje się więcej niż jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej ul. [...], na której budynki garażowe zlokalizowane są zarówno przy segmentach skrajnych (działki o nr ewidencyjnych gruntu [...]) jak i przy segmentach środkowych (działki o nr ewidencyjnych gruntu [...]) zabudowy szeregowej. Inwestor posiada segment mieszkalny środkowy z tego też względu w celu zachowania czytelności istniejącej linii zabudowy, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, projektowana dobudowa garażu na terenie działek o nr ewidencyjnych gruntu [...] realizowana będzie w oparciu o wykorzystanie istniejącego zróżnicowanego ukształtowania terenu (różnica pomiędzy segmentem skrajnym - działka nr [...], a segmentem przewidzianym pod zabudowę wynosi 1,0 m) jak na działkach z dobudowanymi garażami w segmentach środkowych. Ponadto organ I instancji stwierdził, że projektowany budynek garażowy jest budynkiem o jednej kondygnacji, zagłębionym w stosunku do istniejącego terenu o 75 cm, a poziom okapu tego budynku nie przewyższa poziomu parapetu najniżej położonego okna w parterze istniejącego budynku mieszkalnego, natomiast ściany budynku usytuowane są równolegle do istniejących. W dalszej kolejności organ wskazał, że w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2008 roku określony został wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy budynkami w stosunku do powierzchni działek i wynosi maksymalnie 35 % w rozpatrywanym zaś przypadku stosunek zabudowy działek z uwzględnieniem projektowanej dobudowy wynosi 19,50%. Uwzględniając istniejącą zabudowę oraz zagospodarowanie terenu jak i gabaryty projektowanej dobudowy (budynek o wymiarach w rzucie 5,49 x 4,0 m) stwierdził, że usytuowanie projektowanej dobudowy budynku garażowego do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach o nr ewidencyjnych gruntu [...] w formie przedstawionej w projekcie budowlanym jest możliwe do realizacji. Zamierzenie inwestycyjne, wyrażone we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, jest bowiem zgodne z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].05.2008 r. znak: [...]. Odnosząc się do zgodności projektowanej inwestycji z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, póz. 690 z późn. zm.), organ wyjaśnił, iż wobec okoliczności, że przedmiotem oceny jest kolejny ( inny od wniosku z dnia [...] września 2008 roku) wniosek inwestora z dnia [...] lipca 2010 roku nie ma przeszkód do zastosowania tego przepisu w sprawie. Przepis ten stanowi, że może być usytuowany bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną (działa nr [...] i nr [...]) budynek garażowy o długości mniejszej niż 5,50 m i wysokości mniejszej niż 3,0 m, w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z dobudową budynku garażowego o długości 5,49 m i wysokości 2,99 m. Przepis ten wprowadzony został zmianą do rozporządzenia, która weszła w życie w dniu 08.07.2009 r. na mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a więc przed wystąpieniem z wnioskiem o pozwolenie na budowę przez inwestora – S.S.. Prezydent Miasta stwierdził także, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania projektowe oraz usytuowanie obiektu na działce są zgodne z ustaleniami pkt 2.1 decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].maja 2008 roku znak: [...] i nie wpłyną negatywnie na czytelność istniejącej linii zabudowy wyznaczonej przez istniejącą szeregową zabudowę mieszkalną jednorodzinną, usytuowaną uskokowe. Takie usytuowanie projektowanego budynku garażowego nie spowoduje dysharmonii w istniejącym ładzie przestrzennym oraz nie będzie kolidować z dostępem do własnych posesji użytkownikom sąsiednich segmentów mieszkalnych, nie ograniczy również dostępu światła dziennego do sąsiedniej zabudowy mieszkalnej. Natomiast sposób realizacji projektowanej dobudowy nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia sprawy o pozwolenie na budowę. W konsekwencji analiza wniosku wykazała, że inwestor spełnił wymagania określone w art. 32 ust. 4, natomiast projekt budowlany został sprawdzony zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli R.G. i E.G., wskazując, iż ustalenia organu w przedmiocie zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ustawy - Prawo budowlane, oraz zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2008 roku, znak: [...] dokonane zostały bez uwzględnienia wskazań zawartych w decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2010 roku jak również wynikających z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp z dnia 30 czerwca 2009 roku. Organ zaakceptował inwestycję bez poczynienia koniecznej analizy zarówno postanowień decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2008 roku o warunkach zabudowy wraz z jej uzasadnieniem oraz załącznikami. Zdaniem odwołujących się organ nie odniósł się gabarytów budynku garażowego dla jakich rozważano zamiar lokalizacji przy ustalaniu warunków zabudowy. Tymczasem wymiary projektowanego budynku garażowego przesądzają o możliwości zrealizowania planowanej przez wnioskodawcę inwestycji. Odwołujący stwierdzili, iż ustalenia i wnioski organu I instancji nie spełniają kryteriów wnikliwej i wszechstronnej analizy, dlatego też nie można się z nimi zgodzić. W ocenie odwołujących, organ pominął zupełnie okoliczność, iż skoro wnioskodawca posiada segment mieszkalny usytuowany środkowo, to projektowany garaż winien zostać zrealizowany tak jak garaże posadowione przy innych segmentach środkowych, a więc dla zachowania czytelności linii zabudowy winien zostać dobudowany do istniejącego budynku mieszkalnego i znajdować się poniżej poziomu parteru budynku, z wykorzystaniem dachu jako tarasu. Organ I instancji pominął, że istniejące garaże przy budynkach usytuowanych środkowo przylegają całkowicie ścianami do budynków mieszkalnych, co nie stwarza przeszkód dla użytkowników działek sąsiednich, a także tego że z samego uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy wynika, że wzorem dla wnioskodawcy winny być rozwiązania zastosowane w segmentach usytuowanych środkowo. W konsekwencji inwestycja w sposób oczywisty będzie wpływać negatywnie na czytelność istniejącej linii zabudowy. Projektowany garaż bezie bowiem tylko częściowo dobudowany do budynku mieszkalnego wnioskodawcy (do szerokości ok. 1,3 m), podczas gdy znacznie większa część garażu (o szerokości 2,7 m) posadowiona ma być na granicy z działkami uczestników postępowania o nr ewidencyjnych [...], przy czym ściana projektowanego garażu będzie przewyższała murek rozdzielający działki o ok.1,5 m. Na tej podstawie odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 roku utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2011 roku (znak: [...]) Prezydenta Miasta zatwierdzającą projekt budowlany i udzielił Panu S.S. pozwolenia na dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego garażu jednostanowiskowego oraz budowę zjazdu z ulicy [...], na terenie działek o nr ewidencyjnych gruntu [...]. Analizując dokumenty zgromadzone w aktach sprawy w oparciu o obowiązujący stan prawny Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a w razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia - art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 roku nr 243, poz. 1623). W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] maja 2008 roku, znak: [...], ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego garażu jednostanowiskowego na terenie działek o nr ewid. [...] przy ul. [...]. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami zawartymi w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Projektowana dobudowa garażu nie wpływa negatywnie na czytelność istniejącej linii zabudowy, budynek garażowy jest budynkiem jednokondygnacyjnym, zagłębionym w stosunku do poziomu terenu o 75 cm, a poziom okapu tego budynku nie przewyższa poziomu parapetu najniżej położonego okna w parterze istniejącego budynku mieszkalnego. Zamierzenie inwestycyjne zgodne jest także z ustaleniami dotyczącymi linii zabudowy od granic działek budowlanych. Ściany projektowanego garażu usytuowane są równolegle do istniejących. Stosunek zabudowy działek z uwzględnieniem planowanej dobudowy wynosi 19,50%, zatem nie przekracza ustalonego w decyzji o warunkach zabudowy maksymalnego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy budynkami w stosunku do powierzchni działek. Ponadto przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia pozostałe wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwego samorządu zawodowego. Jest on również kompletny i zgodny z obowiązującymi przepisami. Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami objętymi wnioskiem na cele budowlane. Z uwagi na powyższe, zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, organ I instancji nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zamierzenie inwestycyjne wskazane we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia [...] lipca 2010 roku było już wcześniej rozpatrywane przez Wojewodę, w sprawie orzekał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. (wyrok z dnia 30.06.2009 roku w spr. II SA/Go 188/09). Zdaniem Wojewody organ I instancji zastosował się do wskazówek zawartych w ww. wyroku, które dotyczyły m.in. analizy treści przedłożonej przez inwestora decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy wraz z wszystkimi załącznikami, stanowiącymi jej integralną cześć. Przeanalizował również szczegółowo możliwości posadowienia budynku w myśl konkretnych przepisów technicznych. W dalszej kolejności organ stwierdził, że w sprawie znalazł zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten wprowadzony został zmianą do rozporządzenia, która weszła w życie w dniu 8 lipca 2009 roku na mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 roku zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Tymczasem S.S. wniosek o pozwolenie na dobudowę garażu o długości 5,49 m i wysokości 2,99 m usytuowanego w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, złożył w dniu 01.07.2010r., a zatem juz po wejściu w życie w/w zmiany rozporządzenia. E.G. i R.G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższa decyzję Wojewody, podkreślając, że ustalenia poczynione zarówno przez organ l instancji, jak i w zaskarżonej decyzji zostały dokonane bez zachowania zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 czerwca 2009 roku. Organy administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji nie dokonały koniecznej analizy treści decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2008r. o warunkach zabudowy, a powzięte przez nie wnioski są sprzeczne z treścią tej decyzji. Jednocześnie w ich ocenie uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] kwietnia 2011 roku jest lakoniczne, pozbawione rzeczywistej analizy warunków zabudowy oraz konkretnych zamierzeń inwestora, a ponadto operuje wyłącznie literalnym brzmieniem przepisów prawa. Powzięte przez organ II instancji wnioski nie są wystarczająco umotywowane, co pozwala przyjąć, że decyzja ma charakter dowolny, nie poparty gruntowną analizą okoliczności faktycznych sprawy. Według zarzutów skargi organy rozpoznające wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przyjęły, że planowana przez inwestora budowa garażu zachowa czytelną linię istniejącej zabudowy -podczas gdy analiza projektowanego przedsięwzięcia została dokonana w oparciu o założenia odbiegające od stanu istniejącego. Inwestor dysponuje działką leżącą w środku szeregu, zatem projektowana dobudowa winna być realizowana jak na działkach z dobudowanymi garażami w segmentach środkowych. Tymczasem projektowany garaż ma być dobudowany jedynie w części do istniejącego budynku mieszkalnego, dach nie będzie znajdował się poniżej poziomu parteru budynku, a dach garażu (ze spadem) nie będzie mógł być w żaden inny sposób wykorzystany (garaże w segmentach środkowych mają dach poniżej poziomu parteru, a dachy (płaskie) są wykorzystane jako tarasy). Poza tym projektowana dobudowa garażu w sposób oczywisty wpływa negatywnie na czytelność istniejącej linii zabudowy, zaburza rytm występujących uskoków tworzących linię zabudowy szeregu budynków i powoduje dysharmonię w ładzie przestrzennym. Jednocześnie skarżący wskazali, że organy przyjęły bezkrytycznie, że w stanie rzeczywistym znajduje zastosowanie § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tymczasem projektowany garaż nie będzie dobudowany w całości do istniejącego budynku, a tylko do szerokości ok. 1,3 m budynku wnioskodawcy, znacznie większą powierzchnią ( o szerokości ok. 2,7 m ) ma być natomiast posadowiony na granicy działki skarżących i wnioskodawcy, przewyższając murek rozdzielający działki o ponad 1,5 m. Zatem w ustalonym stanie faktycznym organ II instancji błędnie przyjął, że znajduje zastosowanie wskazany przepis, albowiem projektowany garaż w całości nie przylega do istniejącego budynku. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia. W uzasadnieniu swojego stanowiska przywołał argumentację, która legła u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153, poz.1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm.) - oznaczana dalej jako" ppsa" odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ppsa sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami oraz powołana podstawą prawną ( art. 134 § 1 ppsa ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 ppsa. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 ppsa ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie kontrola ta obejmuje zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Mając na uwadze treść powołanych przepisów, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania, skargę w niniejszej sprawie należy uznać za niezasadną, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W kontekście zarzutów skargi, przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy wskazać, iż zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 roku nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie: "kpa", nakłada na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to że organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego tak, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Rządząca postępowaniem dministracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 kpa) wymaga, aby w toku postępowania organy podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 roku w spr. V SA 948/00, LEX nr 50114). Należy podkreślić, iż postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne - art. 16 kpa Oznacza to, iż organ administracji publicznej drugiej instancji, rozpoznając sprawę na skutek odwołania strony, nie może ograniczyć się jedynie do kontroli zgodności tej decyzji z prawem, lecz winien ponownie samodzielnie rozpoznać merytorycznie sprawę, z uwzględnieniem wymogów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego. W tym kontekście dokonuje kontroli zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji, wydając stosowne do okoliczności sprawy rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 138 kpa. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo, 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. W sytuacji natomiast, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (tzw. decyzja kasacyjna). Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art. 138 §2). Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest ocena legalności decyzji Wojewody, utrzymującej w mocy decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na dobudowę do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego garażu jednostanowiskowego na terenie działki nr [...]. Zaznaczyć należy na wstępie, że inwestor wraz z wnioskiem przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany a także decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2008 roku o warunkach zabudowy tej nieruchomości Poza sporem pozostaje fakt, że projektowany obiekt jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), definiującym budynek jako obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przedmiotowy budynek jest obiektem parterowym z dwuspadowym dachem, projektowanym na granicy z działką nr [...], w ten sposób, że w granicy tej ma znajdować się ściana budynku. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy mieć na względzie treść przepisu art. 35 ustawy Prawo budowlane, który określa niezbędne czynności i sprawdzenia, jakich winien dokonać organ administracji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Dotyczą one w szczególności przedłożonego wraz z wnioskiem projektu budowlanego. Dodać w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 34 ust. 3 i 4 ustawy Prawo budowlane, projekt budowlany podlegający zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę, składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt zagospodarowania działki lub terenu winien zostać sporządzony na aktualnej mapie i obejmować: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (ust. 3 pkt 1). Z kolei projekt architektoniczno-budowlany powinien określać funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych (ust. 3 pkt 2). W świetle art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane uprawnienia kontrolne organu architektoniczno-budowlanego, prowadzącego postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (pkt 1). Ponadto organ posiada kompetencje do sprawdzania zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jednak kontrola w tym zakresie ogranicza się tylko do projektu zagospodarowania działki (pkt 2). Na podstawie analizowanego przepisu organ jest obowiązany ponadto do sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń (pkt 3), a także wykonania i sprawdzenia projektu przez osobę uprawnioną (pkt 4). Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem wyklucza natomiast możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z ustaleniami decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która określa przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy. Zaznaczyć należy, że zapisy warunków zabudowy mogą zawierać także przepisy techniczno-budowlane, dopełniające w stosunku do przepisów zawartych w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy Prawo budowlane, z którymi to przepisami - w myśl art. 35 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy - organ obowiązany jest porównać projekt budowlany celem przesądzenia o zgodności tego projektu z prawem. W realiach rozpoznawanej sprawy, sprawdzenie przez organ zgodności projektu budowlanego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane winno zostać dokonane w kontekście zapisów decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2008 roku nr [...] o warunkach zabudowy tej nieruchomości. Tym samym uregulowania zawarte w tej decyzji, także dotyczące możliwych rozwiązań architektonicznych oraz konstrukcyjnych mają dla organu architektoniczno-budowlanego charakter bezwzględnie wiążący. Dodać przyjdzie, że zapisy wspomnianej decyzji mają znaczenie pierwszorzędne i to one winny decydować o wykładni i kontroli decyzji o pozwoleniu na budowę Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym wynika, że przedmiotowy budynek garażowy posadowiony został na granicy z działką należąca do skarżących, styka się częściowo ścianą szczytową ze stanowiącym własność inwestora budynkiem mieszkalnym w pozostałej części nie przekraczając granicy działki wystaje poza ten budynek. Nie ulega wątpliwości, że takie usytuowanie budynku jest dopuszczalne zgodne z decyzją o warunkach zabudowy. W decyzji tamtej, w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustalono linię zabudowy jako wyznaczoną przez istniejąca szeregową zabudowę mieszkalną jednorodzinną usytuowaną uskokowo, nowa zabudowa nie powinna wpływać negatywnie na czytelność istniejącej linii zabudowy, zaś linie zabudowy od granic działek budowlanych zgodne z § 12 i następnymi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. z 2002 roku, nr 75, poz. 690 ). W omawianym zakresie wskazać należy, że zapis przepisu § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wprowadzony został zmianą do rozporządzenia, która weszła w życie w dniu 8 lipca 2009r. na mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Tymczasem S.S. wniosek o pozwolenie na dobudowę garażu o długości 5,49 m i wysokości 2,99 m usytuowanego w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, złożył w dniu 01.07.2010r., a zatem juz po wejściu w życie w/w zmiany rozporządzenia. W omawianej kwestii zauważyć należy, że decyzja z dnia [...] maja 2008 roku nr [...] ustaliła warunki zabudowy dla spornej inwestycji, a zatem w istocie stwierdziła możliwość zabudowy w określony w niej sposób działek nr [...], stając się tym samym promesą otrzymania pozwolenia na budowę. Wobec szczególnie małych gabarytów nieruchomości i charakteru okolicznej zabudowy – zabudowy jednorodzinnej, w celu umożliwienia korzystania z prawa zabudowy wynikającego z art. 4 ustawy – Prawo budowlane, zasadnym i możliwym stało się skorzystanie z przepisu §12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia. W tym zakresie wyjaśnić należy, że przepis ten nie wymaga aby sporny budynek garażowy w całości przylegał do innego budynku. Posługuje się on pojęciem budynku gospodarczego i garażu, co wskazuje zgodnie z wykładnią językową, iż chodzi zarówno o budynki wolnostojące jak i budynki dobudowane do innych obiektów. Projektowany budynek wzniesiony zostanie na granicy z działką należącą do skarżących, w odległości 4,5 m od znajdującego się na tej nieruchomości budynku mieszkalnego. Do tego budynku zaś zwrócony jest ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Odnosząc się do takiego usytuowania garażu organy stwierdziły, że nie spowoduje to dysharmonii w istniejącym ładzie przestrzennym oraz nie będzie kolidować z dostępem do własnych posesji użytkownikom sąsiednich segmentów mieszkalnych, nie ograniczy również dostępu światła dziennego do sąsiedniej zabudowy. W kontrolowanej sprawie zachowano pozostałe warunki zabudowy, ustalone wskazaną wyżej decyzją. Budynek garażowy jest budynkiem jednio kondygnacyjnym, zagłębionym w poziomie terenu, tak aby poziom okapu nie przewyższał parapetu okien w parterze budynku mieszkalnego. Taka zgodność nie została zakwestionowana przez W skardze zakwestionowano kształt dachu garazy wskazując na jego dwuspadowość, podczas gdy inne budynki tego przeznaczenia wzniesione zostały z dachem płaskim zrównanym z poziomem parteru i wykorzystywanym jako taras. W omawianym zakresie wspomniana decyzja ustaliła warunki zabudowy w odniesieniu do geometrii dachu jako dwuspadowy. Tak zatem przedłożony projekt budowlany, który został przez organy obydwu instancji zatwierdzony odpowiadał warunkom zabudowy. W podsumowaniu powyższych rozważań należy stwierdzić, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Jednocześnie wskazać należy na zapis art. 55 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku O planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 2003 nr 80 poz. 717 ze zm.) zgodnie z którym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Związanie organu wydającego pozwolenie na budowę decyzją o warunkach zabudowy oznacza, iż organ ten nie może kształtować warunków lokalizacji odmiennie od ustalonych w powyższej decyzji. Organ ten jest także związany przedmiotowym zakresem rozstrzygnięcia (por. T. Bąkowski, Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Warszawa 2001, s. 160 i n., oraz powoływaną tam literaturę). Decyzja ta może być więc uznana za promesę pozwolenia na budowę, ale tylko w ściśle ograniczonym zakresie. Zakres ten wyznacza treść ustaleń, odnoszącą się do przyszłej inwestycji. Materia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy nie może być bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Dane dotyczące inwestycji, niezbędne w procesie wydawania pozwolenia na budowę, powinny więc być czerpane przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z treści omawianej decyzji. Przy czym zauważyć należy, a na co zwracał uwagę sąd uprzednio w orzeczeniu wydanym w sprawie o sygn. II SA/Go 188/09, że organ właściwy w sprawie udzielania pozwolenia na budowę, mimo że nie jest uprawniony do ingerowania w treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, powinien jednak w postępowaniu wyjaśniającym poddać ustalenia z niej wynikające stosownej ocenie, tak jak pozostały materiał dowodowy w sprawie. Mając na uwadze okoliczności wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w przedstawionych aktach administracyjnych, należy stwierdzić, że materiał dowodowy został kontrolowanej sprawie zebrany w sposób wyczerpujący, zaś stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości. W szczególności organ I i II instancji szczegółowo przeanalizował ustalone warunki zabudowy, w tym sprawdził dla jakich gabarytów budynku garażowego rozważał zamiar lokalizacji ustalając warunki zabudowy oraz że jest on zgodny z planowanym zamierzeniem budowlanym. Przeanalizował szczegółowo możliwości posadowienia budynku na gruncie w myśl konkretnych przepisów technicznych w zakresie odległości budynków, przy uwzględnieniu obowiązujących w dacie wniesienia wniosku przepisów określających warunki techniczno – budowlane posadowienia obiektów budowlanych. Tym samym zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego czy materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym Sąd uznał za niezasadne podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Zaskarżona decyzja została uzasadniona zgodnie z wymogami art.107 3 kpa. Podsumowując stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a jej wydanie nastąpiło na podstawie obowiązującego prawa. Zatem wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art.151 ppsa orzeczono o jej oddaleniu.