II SA/Go 522/09

Dnia 26 sierpnia 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi I.H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W dniu 14 lipca 2009r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga I.H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2009r., którym organ wymierzył I.H. karę w wysokości 5000 zł za nieprawidłowości stwierdzone w trakcie obowiązkowej kontroli inwestycji obejmującej przebudowę i rozbudowę budynku gospodarczego na zakład masarniczy. W skardze skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd. Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2009r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącą do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia o jej aktualnej sytuacji rodzinnej, materialnej i majątkowej oraz do wykazania stosownymi dokumentami, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, pod rygorem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. W dniu 25 sierpnia 2009r. do Sądu wpłynęło oświadczenie skarżącej, w którym podała, że od 2008 roku prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi straty. Jej mąż jest rencistą i otrzymuje miesięczny dochód w wysokości 2315 zł brutto, który przeznacza na utrzymanie domu. Wraz ze skarżącą zamieszkuje jej matka, która posiada własne dochody, a dwaj synowie skarżącej pozostają na własnym utrzymaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s.186). Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Z powyższego wynika zatem, że do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu -lub czynności konieczne jest spełnienie przynajmniej jednej ze wskazanych przesłanek, przy czym ciężar wykazania ich istnienia spoczywa na skarżącym. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń bądź okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie zaskarżonego aktu jest uzasadnione, a staje się ono uzasadnione wtedy, gdy stronie grozi szkoda, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot świadczenia. Niewątpliwie z samej istoty obowiązku uiszczenia określonej należności pieniężnej (kary) wynika, że powoduje on uszczerbek majątkowy u zobowiązanego, co jednak nie przesądza automatycznie o wystąpieniu przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób rzetelny, że zapłata wskazanej należności doprowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Nie podała żadnych wiarygodnych informacji co do miesięcznych dochodów jakie uzyskuje, ani wydatków jakie ponosi w związku z codziennym utrzymaniem. W szczególności skarżąca nie uprawdopodobniła, że wskutek zapłaty kary grozi jej szkoda, która nie będzie mogła być naprawiona przez ewentualny późniejszy zwrot świadczenia. Nadesłane przez skarżącą dokumenty, w szczególności potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie umów kredytowych z bankiem oraz kserokopia umowy dotyczącej przyłączenia zakładu do sieci elektroenergetycznej świadczą o tym, że skarżąca podejmuje nowe inwestycje związane z udoskonalaniem pracy prowadzonego zakładu oraz dysponuje kwotami pieniężnymi pozwalającymi na uiszczenie nałożonej kary. Brak wiarygodnego wyjaśnienia na czym miałyby polegać trudne do odwrócenia skutki bądź znaczna szkoda materialna wyrządzona wskutek zapłacenia nałożonej kary przy jednoczesnym wykazaniu wystarczająco dobrej sytuacji materialnej, pozwoliło Sądowi na uznanie, że nie ma przesłanek do pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo należy podkreślić, że wyżej omówiona instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia ma na celu jedynie zapewnienie tymczasowej ochrony, gdyż po myśli przepisu art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie na podstawie Zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 sierpnia 2009r. wyznaczony już został termin rozprawy na dzień 16 września 2009r. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt nie może być wykonany. W konsekwencji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji