II SA/Go 524/11

II Sa/Go 524/11 POSTANOWIENIE Dnia 9 sierpnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "G" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji IISa/Go 524/11 Uzasadnienie W dniu 14 lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga "G" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], cofającą skarżącej spółce zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w całości. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wskazano, że skarżąca nie może prowadzić działalności. Naraża to ją na oczywistą stratę finansową, a ponadto zmusza stronę do podjęcia wielokierunkowych działań logistycznych związanych z likwidacją punktów gier, które - przy ewentualnym uwzględnieniu przedmiotowej skargi - okażą się działaniami zbędnymi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Nie ustosunkował się natomiast do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Katalog przesłanek, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących wstrzymanie wykonania aktu jest zamknięty i zobowiązuje wnioskodawcę do wskazania co najmniej jednej z nich oraz uprawdopodobnienia okoliczności stanowiących o zasadności wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przedmiotem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Natomiast wykonaniu mogą podlegać jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, OSP 1998/3/54 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 396/05, LEX nr 220325). W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż zaskarżony akt prawny podlega wykonaniu i możliwym jest orzeczenie w stosunku do niego wstrzymania wykonania. Odnosząc się do stwierdzenia strony skarżącej, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oznacza likwidację punktu gier oraz szereg działań logistycznych z tym związanych stwierdzić należy, że faktycznie działania które strona skarżąca będzie musiała podjąć są uciążliwe i mogą spowodować trudne do odwrócenia bądź w ogóle nie odwracalne skutki prawne. Wskazana przez skarżącą procedura ponownego uruchomienia przedmiotowych automatów wiąże się bowiem z podjęciem szeregu działań logistycznych ale również administracyjnych, takich jak zgłoszenie przemieszczania automatów do przedmiotowych punktów gier czy zgłoszenia zamiaru uruchomienia działalności, z czym wiąże się dalsza procedura sprawdzenia takich punktów gier, którą kończy orzeczenie zatwierdzające lub odmawiające zatwierdzenia akt weryfikacyjnych owych punktów. Tak więc nie ma pewności czy skarżąca ubiegając się o ponowne uruchomienie wskazanych w zaskarżonej decyzji automatów taką zgodę otrzyma. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał wniosek za uzasadniony. Wobec czego, w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji