II SA/Go 524/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I. oddala skargę, II. zwraca z urzędu od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skarżącej J.K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], Starosta (dalej: organ I instancji) odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia T Sp. z o. o. na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu w [...], na działce nr ewid. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja na działce o nr ewid. [...], nie narusza przepisów techniczno - budowlanych w stosunku do działki nr ewid. [...], której właścicielem jest J.K.. Planowana budowa budynku handlowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu nie wprowadza żadnych ograniczeń w zabudowie nieruchomości, bowiem działka nr ewid. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, zatem jej właścicielce nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...]. Odwołanie od ww. decyzji złożyła J.K.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: K.p.a.), poprzez nieprzeprowadzenie wszelkich czynności niezbędnych do dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym niezbadanie przez organ możliwości oddziaływania obiektu na teren nieruchomości działek sąsiednich; - art. 10 § 1 K.p.a., poprzez niezapewnienie odwołującej czynnego udziału w postępowaniu i niezawiadomieniu strony o możliwości zapoznania się z aktami oraz zgłoszenia żądań w oparciu o zebrany materiał, w tym zgłoszenie przeprowadzenia oględzin przez organ na terenie nieruchomości, które są przedmiotem postępowania; - art. 75 § 1 w zw. z art. 77 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie przez organ pierwszej instancji całego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym, co skutkowało błędnymi ustaleniami przez organ co do stanu faktycznego w zakresie usytuowania nieruchomości odwołującej jak również występowania oddziaływania na tym obszarze; - art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 235, dalej: Pr. bud.), poprzez błędną wykładnię przepisu i uznanie przez organ, że nieruchomość odwołującej nie spełnia przesłanek definicji legalnej o obszarze oddziaływania obiektu, tymczasem nieruchomość odwołującej jest w bezpośrednim oddziaływaniu obiektu i narażona jest na różnego rodzaju immisje, które wprowadzają ograniczenia w zabudowie działki; - art. 28 ust. 2 Pr. bud., poprzez błędną wykładnię przepisu i uznanie przez organ, że odwołująca nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tymczasem odwołująca jest właścicielem działki bezpośrednio graniczącej z działką, na której wybudowano budynek handlowy oraz nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...], Wojewoda (dalej: organ odwoławczy) – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 28 ust. 2 Pr. bud., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. O statusie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę decyduje tytuł prawny do nieruchomości oraz ograniczenie w zabudowie terenu wynikające z przepisów prawa wprowadzone na danej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji. Przez obszar oddziaływania obiektu, zgodnie z definicją wyrażoną w art. 3 pkt 20 Pr. bud., należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowanie tego terenu, w tym jego zabudowy, w brzmieniu na dzień złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy zaznaczył, że z analizy akt sprawy wynika, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje uchwała Rady Miasta Nr V/26/19 z dnia 29 stycznia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta (dalej: m.p.z.p.). Zgodnie z m.p.z.p. budynek handlowy usytuowany został zgodnie z nieprzekraczalną linią zabudowy, zaś jak wynika z przedłożonego projektu zagospodarowania działki nr ewid. [...], działka odwołującej znajduje się od strony północnej wzdłuż granicy oznaczonej na części graficznej zagospodarowania literami A i B. Budynek handlowy znajduje się w odległości 6,20 m od granicy z działką odwołującej, oraz w odległości 13,08 m od istniejącego na niej budynku mieszkalnego. W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że inwestycja zlokalizowana została w odległościach większych niż minimalne odległości określone w przepisach prawa tj. § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej: rozp. MI). Inwestycja nie pozbawia również nieruchomości do światła naturalnego ani tego dostępu nie ogranicza. Zgodnie z § 13 ust 1 rozp. MI, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwić naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. Uznaje się to za spełnione, jeśli pomiędzy ramionami kąta 60 stopni, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłaniającego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub obiektu. Wysokość budynku handlowego jest mniejsza od odległości pomiędzy budynkiem istniejącym na działce nr [...]. Inwestycja nie wprowadza zatem ograniczeń w zabudowie działki nr ewid. [...] z uwagi na przepisy § 13 ust. 1 rozp. MI. Nie ogranicza również dostępu do naturalnego oświetlenia w budynku odwołującej. Stąd też obszar oddziaływania wynikający z § 13, 57 i 60 tego rozp. MI, działki tej nie obejmuje. Tym samym organ odwoławczy uznał, że wykładnia art. 28 ust. 2 Pr. bud. dokonana przez organ I instancji jest prawidłowa. W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią projektu budowlanego, inwestycja nie będzie źródłem ponadnormatywnego hałasu (str. 71 projektu). Organ zaznaczył, że za rozwiązania w tym zakresie pełną odpowiedzialność ponosi autor opracowania projektowego. Jak wskazuje odwołująca, źródłem hałasu są agregaty zamontowane na ścianie budynku handlowego oraz dostawy towaru. Z rysunku A.06 wynika natomiast, że zewnętrzne urządzenia klimatyzacji zamontowane zostaną na ścianie bocznej - elewacja wschodnia. Działka odwołującej sąsiaduje ze ścianą północną budynku. Na tej ścianie zlokalizowano wiaty na śmieci. Dojazd do obiektu odbywać się będzie po jego południowej stronie. Nie przewidziano dojazdu od strony północnej. Po północnej stronie znajduje się wejście do magazynów. Wejście to nie zostało zaprojektowane na wprost budynku mieszkalnego odwołującej. Z przesłanych przez odwołującą zdjęć oraz z projektu zagospodarowania terenu wynika, że znajdują się tam wysokie nasadzenia (drzewa iglaste). Użytkowanie obiektu choć jest źródłem hałasu, to nie oznacza, że hałas ten wprowadza ograniczenia w zabudowie terenów sąsiednich. Stwierdzenie na etapie użytkowania obiektu, że przekroczone zostały dopuszczalne normy może być podstawą podjęcia działań przez , organ do tego uprawniony nie zaś do rozszerzenia obszaru oddziaływania inwestycji. Wobec zarzutu odwołującej się o naruszeniu przez organ art. 10 K.p.a. organ odwoławczy stwierdził jego bezzasadność, ze względu na nieuznanie, na etapie prowadzonego przez organ I instancji postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, odwołującej za stronę postępowania. Osoba ta nie stanowiła bowiem strony w tym postępowaniu. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. Tym samym brak było podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej obejmującej pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J.K. (dalej: skarżąca) złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nieprzeprowadzenia oględzin na terenie spornej nieruchomości, a także oparciu się jedynie przez Starostę na projekcie budowanym przy wydawaniu pozwolenia na budowę i niezweryfikowaniu projektu ze stanem rzeczywistym przy ustalaniu zgodności warunków technicznych, które budynek powinien spełniać, co miało w ostateczności istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i wydanie przez organ pozwolenia na budowę; b) art. 8 K.p.a., poprzez nieprowadzenie postępowania przez organ w sposób budzący zaufanie strony do władzy publicznej poprzez: - niedokładne wyjaśnienie okoliczności sprawy oraz nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w związku z podnoszonymi przez skarżącą faktami w zakresie wymogów technicznych jakie powinny być spełnione przy realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego, niepodania przez organ przyczyn, na podstawie których odmówił wiarygodności dowodom oraz żądaniom skarżącej, - a także brakiem wstrzymania wykonania decyzji udzielającej inwestorowi T Sp. z o.o. pozwolenia na budowę w toku postępowania na wniosek skarżącej, pomijając przy tym zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania stron, - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej udziału w postępowaniu bez jej winy, tj. uznaniu przez Starostę, iż skarżąca nie jest stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, co skutkowało tym, iż skarżąca nie miała możliwości wypowiedzieć się co do zebranych dowodów zgłoszonych w toku postępowania o pozwolenie na budowę oraz pozbawiło stronę możliwości obrony swoich praw. c) art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie przez organ błędnej oceny dowodów, w tym: - błędnej analizy odległości między nieruchomością sporną a domem skarżącej, która w rzeczywistości odbiega od postanowień projektu budowlanego oraz pominięcie faktu usytuowania nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie, - brak oceny przez organ czy po wybudowaniu budynku usługowego będzie odpowiednie naświetlenie nieruchomości skarżącej, tj. czy nie występuje zjawisko tzw. "linii słońca" oraz niedokonanie obliczeń czy zostały spełnione parametry odpowiedniego naświetlenia nieruchomości, - błędnego uznania przez organ, że klimatyzatory są rozmieszczone zgodnie z projektem budowlanym na ścianie bocznej budynku - elewacji wschodniej, tymczasem klimatyzatory są rozmieszczone zarówno na ścianie wschodniej oraz zachodniej, - błędnego uznania przez organ, że wejście do magazynów budynku usługowego nie jest zaprojektowane na wprost nieruchomości skarżącej, podczas gdy drzwi do magazynu są zarówno miejscem dostaw towaru i znajdują się na ścianie bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością skarżącej. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 28 ust. 2 Pr. bud. poprzez błędną wykładnię przepisu i uznanie przez organ, że skarżącą nie jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, tymczasem odwołująca się jest właścicielem działki bezpośrednio graniczącej z działką, na której wybudowano budynek handlowy oraz nieruchomość jej znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu; b) art. 3 pkt 20 Pr. bud. poprzez błędną wykładnię przepisu i uznanie przez organ, że nieruchomość skarżącej nie spełnia przesłanek z definicji legalnej o obszarze oddziaływania obiektu, tymczasem nieruchomość odwołującej jest w bezpośrednim oddziaływaniu obiektu i narażona jest na różnego rodzaju immisje, które wprowadzają ograniczenia w zabudowie działki oraz w swobodnym korzystaniu z nieruchomości. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że w przedmiotowym postępowaniu nie doszło – wbrew stanowisku skarżącej – do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr. bud. oraz przepisów prawa o postępowaniu administracyjnym. W tym miejscu podkreślić należy, że wznowienie postępowania jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 K.p.a. Istotą wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania dotknięte było co najmniej jedną z kwalifikowanych wad spośród wyliczonych wyczerpująco w art. 145, 145a, art. 145a, art. 145b k.p.a. (zob. B. Adamiak, komentarz do art. 145, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Lega-lis 2021, teza 1). Zgodnie z art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (pkt 4). W wyniku wznowienia postępowania, zgodnie z art. 151 § 1 K.p.a. może zostać wydana decyzja, którą organ: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Dostrzec należy również, że postępowanie wznowione może się zakończyć decyzją o umorzeniu postępowania wydaną na podstawie art. 105 § 1 lub 2 K.p.a. W postępowaniu wznowieniowym przedmiotem kontroli organów orzekających jest decyzja ostateczna (w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę budynku handlowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą i zagospodarowaniem terenu w [...], na działce nr ewid. [...]), którą organy oceniają w kontekście przesłanek wznowieniowych wymienionych w art. 145 § 1 K.p.a. Obowiązkiem organów było zatem ustalenie, czy zaistniała przesłanka wznowieniowa, tj. strona skarżąca jest stroną tego postępowania, bo znajduje się w obszarze oddziaływania ww. inwestycji. Organy nie uwzględniają więc "rzeczywistego stanu" zrealizowanego obiektu budowlanego. Jeżeli natomiast przy realizacji takiego obiektu dopuszczono się – jak twierdzi skarżąca – odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, na skutek których zwiększyło się przesłanianie domu skarżącej, zmniejszona została odległość spornego obiektu od nieruchomości skarżącej, klimatyzatory rozmieszczone zostały niezgodnie z projektem budowlanym także na elewacji zachodniej obiektu, a także że wejście do magazynów budynku usługowego znajduje się na wprost nieruchomości skarżącej, to organ I instancji nie jest organem właściwym do prowadzenia sprawy w tej kwestii, właściwym w takiej sytuacji bowiem jest organ nadzoru budowlanego, który powinien wszcząć postępowanie naprawcze lub rozbiórkowe. Także stwierdzenie na etapie użytkowania obiektu – jak słusznie uznał organ odwoławczy – że inwestor przekracza dopuszczalne normy hałasu (m.in. przez składowanie odpadów przy działce skarżącej a nie w miejscu do tego przeznaczonym) - może być podstawą podjęcia działań przez właściwe, uprawnione do tego organy, nie zaś do rozszerzenia obszaru oddziaływania inwestycji. W rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę było ustalenie, że żądanie wznowienia postępowania pochodzi od osoby nieposiadającej przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Dokonując powyższej oceny organy administracji prawidłowo przyjęły, iż krąg postępowania podlegał ustaleniu na podstawie art. 28 ust. 2 Pr. bud., zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należało zaś rozumieć, zgodnie art. 3 pkt 20 Pr. bud., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Nie jest w rozpoznawanej sprawie sporne, że nieruchomość stanowiąca własność skarżącej sąsiaduje bezpośrednio z działką inwestycyjną. Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego budynek handlowy znajduje się w odległości 6,20 m od granicy z działką skarżącej oraz w odległości 13,08 m od istniejącego na nim budynku mieszkalnego. Zasadnie uznano zatem, że podstaw do przypisania skarżącej statusu strony postępowania mającego za przedmiot pozwolenie na budowę nie dają normy odległościowe dotyczące sytuowania budynków określone w § 12 rozp. MI. Podstaw do przypisania skarżącej statusu strony nie daje również argumentacja dotycząca ograniczenia czy też pozbawienia warunków nasłonecznienia. Dokonane w projekcie budowlanym obliczenie wysokości przesłaniania wykazuje, iż odległość między budynkami jest większa od wysokości przesłaniania (§ 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozp. MI – wysokość budynku handlowego jest mniejsza od odległości pomiędzy budynkiem istniejącym na działce nr [...]). Natomiast w zakresie wymagań przewidzianych w § 60 rozp. MI(minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń) organy wyjaśniły, że planowana budowa nie spowoduje naruszenia tego przepisu. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy administracji należycie zbadały sprawę i prawidłowo nie dopatrzyły się u skarżącej statusu strony postępowania zakończonego decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę. Takie ustalenie poczynione we wznowionym postępowaniu obligowało organ administracji do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej, co też prawidłowo uczyniono. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ odwoławczy oraz pełnomocnik skarżącej. Sąd, na podstawie art. 225 p.p.s.a., zwrócił skarżącej nadpłacony wpis od skargi w wysokości 300 zł, ponieważ skarżąca tytułem wpisu uiściła kwotę 500 zł, a w sprawach skarg dotyczących decyzji wydanych w trybie wznowienia postepowania administracyjnego pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł (§ 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.).