II SA/Go 526/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej W.Z. – K. i L.K. w sprawie ze skargi W.Z. – K. i L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia organu postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II SA/Go 526/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę W.Z. – K. i L.K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2017 roku nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia organu. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącym odpowiednio w dniu 23 października 2017 r. (W.Z.-K.) i w dniu 27 października 2017 r. (L.K.). W dniu 15 listopada 2017 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) W.Z. – K. i L.K. wnieśli od przedmiotowego postanowienia, w ustawowym terminie, sporządzoną osobiście skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną należało odrzucić. Na wstępie wymaga podkreślenia, iż skarga kasacyjna winna czynić zadość wymogom formalnym dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i szczególnym przewidzianym dla tegoż środka odwoławczego, a także zostać prawidłowo opłacona (art. 176, art. 230 § 1, § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.- zwanej dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątki od tej zasady są wymienione w § 2, § 2 a i § 3 cyt. przepisu, nie mają one jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Ustawodawca wprowadzając w omawianym przepisie przymus adwokacko-radcowski, kierował się przede wszystkim potrzebą udzielenia stronie odpowiedniej pomocy prawnej ze strony podmiotów posiadających odpowiednią wiedzę prawniczą. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest również pogląd, iż sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę samodzielnie tj. z naruszeniem przewidzianego w art. 175 § 1 p.p.s.a. przymusu adwokacko-radcowskiego obarczone jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, M. Pr. z 2004, nr 5, str. 202, B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Zakamycze 2005, str. 421). Przenosząc powyższe uwagi na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, iż sporządzona samodzielnie przez skarżących W.Z.-K. i L.K. skarga kasacyjna obarczona jest brakiem nieusuwalnym, gdyż została sporządzona przez osoby nie będące adwokatem lub radcą prawnym, co w konsekwencji czyni przedmiotową skargę kasacyjną niedopuszczalną. Wobec przedstawionych powyżej argumentów, na podstawie art. 178 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.