II SA/Go 530/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Sędzia WSA Marek Szumilas po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.B. na czynność Starosty z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty za wydanie karty pojazdu postanawia: odrzucić skargę. I.B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na Starosty z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty za wydanie karty pojazdu. Zarządzeniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od przedmiotowej skargi oraz do nadesłania pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego w terminie 7 dni od otrzymania tego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi (k. 10-13 akt sprawy). Powyższa przesyłka została doręczona w dniu 18 sierpnia 2015r. Na powyższe wezwanie strona nie odpowiedziała, a z dokonanych przez Sąd ustaleń wynika, że do dnia 8 września 2015 r. strona skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie sądowoadministracyjne zainicjowane może być i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. W związku z tym, zanim dojdzie do rozstrzygnięcia sporu przed sądem, jest on obowiązany dokonać oceny skargi pod względem formalnym. Badanie pod względem formalnym skargi obejmuje nie tylko analizę jej zawartości, lecz także jej kontrolę pod względem szczególnych wymogów, jakim skarga powinna odpowiadać. Jak wynika z treści art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.: dalej: p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem (art. 46 § 3 p.p.s.a.). W sytuacji, gdy w roli strony skarżącej występuje osoba prawna, do skutecznego udzielenia pełnomocnictwa wymagane jest zachowanie zasad reprezentacji tej osoby, wynikających z treści Krajowego Rejestru Sądowego. Pełnomocnictwo udzielone bez zachowania tych zasad nie może skutecznie umocowywać do działania przed sądem. Brak pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej jest brakiem, który może być usunięty w trybie przewidzianym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania nie dotyczy w szczególności skargi, albowiem w tym przypadku następuje jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 230 § 1 i § 2 w zw. z art. 220 § 1 i art. 212 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji, gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego strona wnosząca skargę powinna na wezwanie Sądu w wyznaczonym terminie uiścić wskazaną przez Sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków skargi w wymaganym terminie, wskutek czego sąd był zobligowany do jej odrzucenia. Jak wynika z akt rozpatrywanej sprawy, przesyłkę zawierającą odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego oraz wezwanie do nadesłania pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego pełnomocnik odebrał w dniu 18 sierpnia 2015r. Wobec tego, siedmiodniowy termin do wykonania wezwania Sądu, upłynął w dniu 25 sierpnia 2015 r. Skarżący wspomnianych braków we wskazanym terminie nie usunął. W tym stanie rzeczy niewątpliwie skarga I.B. dotknięta jest brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu i nie może ona skutkować wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.