II SA/Go 532/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia zezwolenia na budowę oddala skargę. Starosta (dalej jako: Starosta, organ I instancji) decyzją znak: [...] z [...] kwietnia 2025 r., zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. ul. [...] (dalej jako: inwestor) stacji bazowej telefonii komórkowej [...] operatora sieci [...] nr [...] w m. [...], gm. [...] na działce ewid. nr [...]. Od ww. decyzji organu I instancji odwołania wnieśli: A. K. reprezentowana przez K. K., K. K., M. D., C. D. i, A. K., J. K., P. B. A.T. E. B. oraz Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w [...]. (dalej jako: KOWR, skarżący, strona) reprezentowany przez adwokata M. Z.. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. znak: [...] Wojewoda (dalej jako: Wojewoda, organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda ustalił, że A. K., K.K., M. D., C. D. A. K., J. K., P. B., A. T. nie posiadają legitymacji strony postępowania w sprawie zakończonej wyżej wymienioną decyzją Starosty . W związku z tym decyzją z [...] sierpnia 2025 r., znak: [...] umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane wniesionymi przez nich odwołaniem. Natomiast odwołanie E. B.pozostawiono bez rozpoznania, gdyż nie uzupełnił on jego braku formalnego. Organ odwoławczy analizując przedmiotową sprawę uznał, że wnoszący odwołanie KOWR posiada legitymację strony postępowania w sprawie zakończonej wyżej wymienioną decyzją Starosty. W treści uzasadnienia decyzji Wojewoda wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji ustalony na podstawie § 13 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.) obejmuje działkę nr [...]w [...]. Analiza konstrukcji kratowej wieży telekomunikacyjnej (łączna wysokość 61,95 m n.p.t.), oraz jej usytuowania w stosunku do działki nr [...], do której KOWR posiada tytuł prawny, dowiodła, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania inwestycji, inwestycja może w ocenie Wojewody spowodować ograniczenia w zabudowie tej działki w przypadku lokalizacji budynku mieszkalnego zwróconego ścianą z otworami okiennymi w stronę granicy z działką nr [...]. Z tego też względu, Wojewoda przyjął, że działka nr [...], ze względu na usytuowanie wieży w odległości 5,1 m od granicy z tą nieruchomością, znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji pominął KOWR w postępowaniu. Jest to naruszenie przepisów postępowania. Nie mniej jednak w ocenie organu II instancji naruszenie to nie miało wpływu na wynik tej sprawy. Tytko takie naruszenie może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Ponadto tylko w przypadku, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania wpływa na wynik sprawy, która będzie wymagać przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie organ odwoławczy może uchylić taką decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Przeprowadzona przez Wojewodę analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie dowiodła, że sprawa nie wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego materiał dowodowy jest kompletny i możliwe jest na jego podstawie dokonanie oceny zgodności inwestycji z przepisami. Pomimo, że KOWR został pominięty w postępowaniu wniósł on odwołanie w terminie przysługującym stronom postępowania, które w tym postępowaniu uczestniczyły. Zapewnienie ochrony praw przysługujących odwołującemu zostało zapewnione w tym postępowaniu z uwagi na fakt, ze rolą organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zaś tylko ocena rozstrzygnięcia wydanego przez Starostę. Dalej Wojewoda wskazał, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] operatora sieci [...] nr [...], tj. budowa wolnostojącej wieży o konstrukcji kratowej na fundamencie żelbetowym o wysokości 61,95 m, instalacji anten radioliniowych, 9 anten sektorowych i urządzeń nadawczych, montaż anten sektorowych na wysokości 58,5 m, urządzeń sterujących, ogrodzenia oraz wykonania przyłącza energetycznego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną. Przedmiotowa inwestycja zostanie umiejscowiona na terenie działki nr [...] w miejscowości [...] w powiecie. Stacja bazowa nr [...] składa się ze stalowej wieży kratowej typu BOT-E2/60 o łącznej wysokości 61,95 m n.p.t., posadowionej na płytowym fundamencie o rzucie kwadratu. Na trzonie wieży zostaną zainstalowane anteny sektorowe i radioliniowe; przy podstawie wieży zostaną zainstalowane urządzenia sterujące, zasilone energią elektryczną. Inwestor do wniosku dołączył decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r. znak: [...] Wójta Gminy ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] operatora sieci [...] nr [...] na działce ewid. nr [...]. Decyzja ta jest ostateczna i została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2023 r., znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 29 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Go 407/23 oddalił skargę na decyzję SKO. Wyrok nie jest prawomocny, jednakże decyzja, z uwagi na posiadany przymiot decyzji ostatecznej podlega wykonaniu. Dalej Wojewoda wskazał, że inwestycja spełnia wymagania określone przez Wójta Gminy w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z analizy środowiskowej dołączonej do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wynika, że projektowana stacja bazowa nie będzie źródłem hałasu i drgań przenikających do środowiska. Instalacja radiokomunikacyjna stacji bazowej nr [...] nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839). Z ww. analizy wynika, iż pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych/równych zróżnicowanym wartościom określonym w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448), a pochodzące od anten sektorowych wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności i mieszczą się w granicach działki, na której przewidziano realizację inwestycji. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja zgodna jest z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.). Nie będzie ona powodować przesłaniania budynków istniejących wynikającego z § 13 ust. 3. W ocenie Wojewody nie narusza również warunków określonych w § 314 tego rozporządzenia. Brak jest istniejącej zabudowy w miejscu występowania pól elektromagnetycznych, która wymagałaby ochrony z uwagi na gęstość pola elektromagnetycznego. Pola o gęstości, które wymagałyby wprowadzenia ochrony występują w miejscach niedostępnych dla ludności. Ponadto projekt budowlany jest kompletny, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1697 ze zm.). Projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Spełnione zostały także wymagania dotyczące obowiązku przedłożenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Projekt budowlany wykonany został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem. Wojewoda zgodził się ze Starostą, że na gruncie kontrolowanej sprawy spełnione zostały wymagania zdefiniowane w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 418, dalej jako u.p.b.), wobec czego organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dodał również, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ust. 5 ww. ustawy uzasadniające wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożył Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa Oddział Terenowy w [...], który działając przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", przez nie ustalenie przez organ I i II instancji stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie ustalenia wpływu jaki będzie mieć posadowienie masztu stacji bazowej na sąsiednie nieruchomości w zakresie ewentualnej zabudowy, nie ustalenie podstawy dla masztu czy podstawa ma więcej czy też mniej niż 3 m, co warunkuje odległość od ewentualnych zabudować odpowiednio 10 lub 35 m. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wysokość masztu wynosi 61,95 m (budynek wysokościowy) w odległości 5,10 m od granicy działki; 2. art. 7 w związku z art. 80 k.p.a. przez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny a nie swobodny, i oparcie jej jedynie na przedstawionym przez inwestora wniosku; 3. art. 75 i 77 k.p.a. przez nie zebranie przez organ i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie i poprzestanie jedynie na przedstawionym przez inwestora wniosku i pominięciu stanowiska bezpośrednich właścicieli sąsiednich działek, w szczególności, co do miejsca posadowienia masztu tj. odległości od granicy działki należącej do skarżącego oraz najbliższych zabudowań, które są w odległości 45 m od granicy. Jeżeli podstawa masztu ma więcej niż 5 m to maszt znajduje się najprawdopodobniej w odległości mniejszej niż 35 m od zabudowań; 4. art. 7 w zw. z art. 84 k.p.a. przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i uznanie, że wniosek przedstawiony przez inwestora jest wystarczający do oceny stanu technicznego; 5. art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nieprzejrzysty, niejasny, budzący poważne wątpliwości; 6. art. 11 k.p.a. przez nie wyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji w sposób przejrzysty podstaw na jakich organ oparł zaskarżone rozstrzygnięcie, gdyż z uzasadnienia nie wynika czy sporny maszt i jego osadzenie na przedmiotowej działce spełnia wszystkie niezbędne wymogi, co do odległości i warunków technicznych i norm; 7. art. 77 k.p.a. przez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w tym nie wskazania dokładnie wymiarów masztu i jego usytuowania; 8. art. 11 w związku z art. 107 k.p.a. poprzez nie wskazanie podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia w sentencji decyzji. Ponadto skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 5 ust. 1 pkt 9 w zw. u art. 3 pkt 20 u.p.b., przez nie zapewnienie obowiązku zapewnienia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich w tym skarżącego; 2. § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) przez wyrażenie zgody na posadowienie obiektu o wysokości 61,95 m w odległości 5,1 m bez ustalenia odległości do najbliższych zabudowań mieszkalnych, co warunkuje dopuszczalne odległości dla obiektów powyżej 35 m, gdzie odległość od budynków wynosić co najmniej 35 m, co znacząco ogranicza możliwości zabudowy działki należącej do skarżącego; 3. § 13 ust 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) przez dopuszczenie do sytuowania obiektu przesłaniającego w odległości 5,1 m od granicy działki pomimo, że rozporządzenie dopuszcza sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna. Organ w decyzji nie ustalił jaką szerokość ma wznoszony obiekt. Końcowo zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie interesu prawnego skarżącego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisami prawa. Na podstawie powyższych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody w całości, oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2025 r., w całości. Ponadto strona wniosła o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Uczestnik postępowania Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. wydanym w sprawie decyzjom zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez wydanie decyzji, w uzasadnieniu której nie wskazano przepisów odrębnych, z którymi sprawdzono zgodność projektu budowlanego i w uzasadnieniu której nie ustalono rzeczywistych parametrów stacji bazowej oraz nie sprawdzono, czy inwestycja rzeczywiście nie przekraczałaby dopuszczalnych poziomów promieniowania i czy podane przez inwestora parametry stacji są rzeczywiście kompletne i prawidłowe, lecz bezwiednie powtórzono stanowisko inwestora, mimo że zasada przekonywania jak również zasada swobodnej oceny materiału dowodowego wymagają, aby organ przeanalizował te wszystkie okoliczności, samemu ustalił fakty i wytłumaczył dokładnie w decyzji, dlaczego uznał, że w projekcie budowlanym podano poprawne i kompletne - zdaniem organu - parametry inwestycji oraz że inwestycja nie przekraczałaby dopuszczalnych poziomów promieniowania; Organ bezkrytycznie zaakceptował dokumentację inwestora i w ogóle nie prowadził żadnego postępowania dowodowego, mimo że powinien samu ocenić, czy rzeczywiście inwestycja nie przekraczałaby dopuszczalnego poziomu promieniowania powinien dokładnie, szczegółowo, a jednocześnie zrozumiale, wyjaśnić to w decyzji, by każdy był co do tego przekonany i pewny, natomiast organ ograniczył się tylko do przytoczenia stanowiska inwestora, co nie spełnia wymogów proceduralnych kpa i uzasadnienie decyzji jest wadliwe, 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez zatwierdzenie projektu architektoniczno-budowlanego, w którym w ogóle nie podano żadnych parametrów urządzeń RRU, ODU, IDU, BBU, elementów torów antenowych, urządzeń zasilających i sterujących, mimo że należy podać parametry wszystkich elementów inwestycji, oraz nie podano zasięgu rozprzestrzeniania się promieniowania, co stanowi rażące naruszenie prawa, 3. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d ww. rozporządzenia w zw. z art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a. przez nie podanie współczynników PAPR anten w projekcie budowlanym i obliczenie mocy EIRP w błędny sposób, tj. bez uwzględnienia współczynnika PAPR, wobec czego moce EIRP są od kilku do kilkunastu razy zaniżone i organ powinien powołać biegłego, żeby ustalić prawidłowe wielkości, a organy w ogóle nie analizowały poprawności mocy EIRP, 4. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b. w zw. z § 20 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia przez zatwierdzenie projektu budowlanego, którym nie podano współrzędnych umiejscowienia wieży telekomunikacyjnej oraz pojedynczych anten, a jest to konieczne do ustalenia, od jakiego miejsca do jakiego miejsca dokładnie występowałoby ponadnormatywne promieniowanie, 5. art. 28 ust. 2 u.p.b. poprzez pominięcie stron postępowania, gdyż organ bezkrytycznie ustalił taki obszar oddziaływania inwestycji, jaki podał inwestor, nie sprawdzając, że w projekcie budowlanym prawidłowo wyliczono zasięg ponadnormatywnego promieniowania, a jest on wielokrotnie zaniżony, bo został wyznaczony w oparciu o błędnie obliczone i wielokrotnie zaniżone tym samym moce EIRP anten. Uczestnik postępowania wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa. W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po rozpoznaniu sprawy w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] kwietnia 2025 r., na podstawie której został zatwierdzony projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany oraz udzielono pozwolenia na budowę dla [...] Sp. z o.o. ul. [...] stacji bazowej telefonii komórkowej [...] operatora sieci [...] nr [...] w m. [...], gm. [...] na działce ewid. nr [...]. Zaznaczyć należy, że postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę jest postępowaniem sformalizowanym. Przepisy u.p.b. określają ściśle jakie warunki powinien spełnić wniosek o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2) i jaki jest zakres oceny dokonywanej przez organ w toku postępowania o pozwolenie na budowę (art. 35). Określają więc precyzyjnie przedmiot badania organu w tym postępowaniu, co determinuje również zakres kontroli sądowoadministracyjnej. Zgodnie z art. 33 ust. 2 u.p.b., do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m. in.: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany w postaci: a) papierowej - w 3 egzemplarzach albo b) elektronicznej - wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po myśli natomiast art. 33 ust. 2 pkt 9 u.p.b., w przypadku instalacji radiokomunikacyjnych - oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności o której mowa w art. 14 ust. 1 pkt 2 lub 4 lit. a), że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przepis art. 35 ust. 1 u.p.b. określa przedmiot i zakres czynności wyjaśniających, jakie winien podjąć organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego lub udzieleniem pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in.: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Stosownie zaś do art. 35 ust. 3 u.p.b., w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Z kolei art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b. stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3 u.p.b. Natomiast art. 35 ust. 4 u.p.b. stanowi, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 (tj. legitymowania się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 8 i 9 u.p.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej (pkt 8), poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej (pkt 9). W orzecznictwie wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. O naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich, a nie interesów faktycznych innych osób, można mówić jedynie wtedy, gdy zostaną naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawa, ponieważ ochrona wynikająca z art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. nie ma charakteru absolutnego. Należy mieć na uwadze, że interes osób trzecich chroniony powyższym przepisem nie może naruszać prawa inwestora do zabudowy swojej nieruchomości, wynikającego z art. 4 u.p.b. (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OSK 2803/19; wyrok NSA z 7 lipca 2022 r., II OSK 1332/19; wyrok NSA z 3 sierpnia 2021 r., II OSK 3831/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Przepis § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm. – dalej r.s.u.w.) stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60 (§ 1). Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 2). Dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna (§ 3). Dokonywana na gruncie § 13 warunków technicznych analiza opiera się zatem na określeniu relacji przestrzennych zabudowy pod kątem tego, czy projektowany obiekt budowlany znajduje się w stosunku do pomieszczenia przesłanianego budynku sąsiedniego w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, co może zasadniczo wystąpić tylko wtedy, gdy działka sąsiednia jest zabudowana. Wynika to wprost z treści tego przepisu, który umożliwia przeprowadzenie konkretnych obliczeń w odniesieniu do istniejącego okna zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi. Bez tego koniecznego elementu nie można wyznaczyć odległości projektowanego obiektu budowlanego od "innego budynku" (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2022 r., II OSK 3783/19; wyrok NSA z 9 maja 2017 r., II OSK 2183/15, wyrok NSA z dnia 29 maja 2025 r., II OSK 2721/22, CBOSA). Uznać należy, że obowiązek uwzględnienia przez organy administracji uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozpatrywany abstrakcyjnie, bez odniesienia do skonkretyzowanych planów zagospodarowania sąsiednich działek, co powoduje, że organ dokonując zatwierdzenia projektu budowlanego nie może oceniać go pod kątem każdego możliwego sposobu zabudowy sąsiedniej działki. Analiza projektu budowanego pod kątem możliwości zabudowy sąsiedniej działki może mieć miejsce w sytuacji, gdy osoba posiadająca tytuł prawny, dający podstawę do zabudowy tej działki posiada zatwierdzony decyzją projekt budowlany lub dokonała zgłoszenia realizacji określonej inwestycji. W takim przypadku organ administracji ma realną możliwość oceny, czy planowana inwestycja nie będzie skutkowała niemożnością realizacji lub ograniczeniem możliwości realizacji inwestycji na sąsiedniej działce (por. wyrok NSA z 15 lutego 2023 r., II OSK 455/20). W wyroku z 17 stycznia 2023 r., II OSK 73/20 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że interes podmiotu trzeciego występujący w obszarze oddziaływania inwestycji to interes, który da się jednoznacznie sparametryzować poprzez odniesienie do istniejącego zagospodarowania należącej do tego podmiotu działki, albo do działki, w stosunku do której konkretyzacja planów inwestycyjnych podmiotu trzeciego przyjęła postać decyzyjną. Wymaga podkreślenia, że działka ([...]) do której tytuł prawny posiada strona skarżąca jest niezabudowana. Należy dodać, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że najbliższa istniejąca zabudowa mieszkaniowa to budynek mieszkalny, oddalony o ok. 150 m w kierunku wschodnim od planowanej wieży. W ocenie Sądu w takiej sytuacji nie mógł zostać naruszony przepis prawa materialnego, tj. § 13 ust. 1 pkt 1 lit. b ani § 13 ust. 3 r.s.u.w. Nie doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze odnośnie braku ustaleń faktycznych. Instalacja radiokomunikacyjna stacji bazowej nr [...] nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r., poz. 1839). Na mocy z § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022, poz. 1071), z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylone zostały § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Prawodawca usunął zatem z wykazów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokalizacyjne. W myśl § 3 rozporządzenia nowelizującego postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczących przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r., wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego, umarza się. Omawiając powyższe zagadnienia warto również przywołać uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 – mimo iż odnosiła się ona do nieobowiązującego już stanu prawnego – w której stwierdzono, że "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten." W uzasadnieniu tej uchwały podniesiono też m.in., iż w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane wyżej przepisy, nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia, czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) określa dopuszczalny, bezpieczny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi na maksymalnie 10 W/m2. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano powołując się na wyniki analizy środowiskowej, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych/równych zróżnicowanym wartościom określonym w ww. rozporządzeniu, a pochodzące od anten sektorowych wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności i mieszczą się w granicach działki na której przewidziano realizację inwestycji. Zasięgi pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne występować będą wyłącznie nad przedmiotową działką nr [...] wyłącznie w wolnej przestrzeni na wysokości powyżej 57,6 m n.p.t. w miejscach niedostępnych dla ludności. Zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 647) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W realiach sprawy nie można tracić z pola widzenia, że najbliższa istniejąca zabudowa mieszkaniowa to budynek mieszkalny, oddalony o ok. 150 m w kierunku wschodnim od planowanej wieży. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano parametry techniczne oraz sumaryczne EIRP wyznaczone dla stacji bazowej oraz podano, że są zgodne z parametrami podanymi w ust. III lit. a DULICP. W sprawie nie doszło do naruszenia § 20 ust. 1 pkt 9 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). W projekcie architektoniczno – budowlanym wskazano parametry konstrukcji wieży oraz parametry techniczne urządzeń. Zawarto informację, że z analizy środowiskowej wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy większych/równych zróżnicowanym wartościom określonym w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, a pochodzące od anten sektorowych wystąpią wyłącznie w miejscach niedostępnych dla ludności. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że jeśli inwestor podaje określone parametry techniczne, a organ nie dostrzega w nich oczywistej sprzeczności czy nieprawidłowości, nie ma obowiązku sprawdzenia czy dane inwestora są prawidłowe i czy uwzględniają dostępną wiedzę i nie ma obowiązku powoływania biegłego na tę okoliczność. Wskazanie przez inwestora konkretnych parametrów ogranicza go bowiem następnie w zrealizowaniu stacji bazowej działającej na parametrach innych, niewynikających z projektu budowlanego. Inwestor nie może więc legalnie zrealizować i użytkować inwestycji w sposób inny niż przewidziano w takim projekcie. Obowiązkiem inwestora a nie organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest dopilnowanie, aby zadeklarowane parametry po rozpoczęciu działania stacji nie zostały przekroczone (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2025 r., II SA/Rz 955/25, CBOSA). W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. p.o.ś.). Projektowana inwestycja nie emituje do otoczenia zanieczyszczeń gazowych ani pyłu. Stacja bazowa nie będzie źródłem odpadów. W projekcie zagospodarowania terenu wskazano, że projektowana wieża została uzgodniona ze Służbami Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Projekt zawiera również lokalizację wieży oraz jej współrzędne (s. 5). Wojewoda zasadnie również stwierdził, że nie został naruszony § 314 r.s.u.w. Przepis ten stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Brak istniejącej zabudowy w miejscu występowania pól elektromagnetycznych, która wymagałaby ochrony z uwagi na gęstość pola elektromagnetycznego. Pola o gęstości, które wymagałyby wprowadzenia ochrony występują bowiem w miejscach niedostępnych dla ludności. Należy dodać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z 29 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Go 407/23 oddalił skargę od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2022 r. ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P. operatora sieci P. nr [...] w m. [...], gm. [...] na działce ewid. nr [...]. W wyroku tym Sąd wskazał m.in., że "zasięg pola elektromagnetycznego o wartości przekraczającej normy dopuszczalne wystąpią w wolnej przestrzeni w wysokości powyżej 44,7 m n.p.t. Ludność nie będzie zatem miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom promieniowania elektromagnetycznego. Projektowana inwestycja nie ogranicza gospodarowania na terenach sąsiednich. Należy zatem stwierdzić, że stacja bazowa nie spowoduje ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności poprzez możliwość wystąpienia ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności. Nie są zatem uzasadnione zarzuty skargi odnośne zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców z uwagi na wywoływane przez inwestycję promieniowanie elektromagnetyczne". Z powyższych względów Sąd uznał, że nie są uzasadnione zarzuty przedstawione przez uczestnika postępowania Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Ochrony Środowiska i Praw Człowieka w piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że projekt budowlany spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2022 r. poz. 1697 ze zm.). Projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Spełnione zostały także wymagania dotyczące obowiązku przedłożenia wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 u.p.b. Reasumując, zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów materialnoprawnych lub proceduralnych (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a.), które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy i dlatego skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.