II SA/Go 536/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant specjalista Ewa Kłosowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2008 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania opinii do wniosku o zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Wnioskiem z dnia [...] K.A., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą - Firma D.K.A. z siedzibą w K., zwrócił się do Burmistrza Miasta K. o wydanie zezwolenia jednorazowego na sprzedaż, od dnia 3 maja 2008r. do dnia 4 maja 2008r, napojów alkoholowych o zawartości do 4, 5 % alkoholu oraz piwa. Wnioskodawca wskazał, że posiada zezwolenie na sprzedaż alkoholu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Postanowieniem Nr [...] Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K. zaopiniowała pozytywnie powyższy wniosek złożony przez K. A. W uzasadnieniu Komisja wskazała, że punkt w którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych objęty zezwoleniem, spełnia warunki określone w § 3 uchwały Rady Miejskiej Nr [...] w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4, 5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie K. Od powyższego postanowienia Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K. K.A., wniósł zażalenie (mylnie określając je jako - odwołanie), wnosząc o jego uchylenie. W ocenie strony jednorazowa sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości do 4, 5 % alkoholu oraz piwa nie podlega zaopiniowaniu przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Na poparcie swego stanowiska strona przywołała treść przepisu art.18 ust.3a wyżej wskazanej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Strona wskazała, że punkt w którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych nie podlega opinii Komisji, ponieważ wniosek o wydanie zezwolenia jednorazowego nie zawiera określenia adresu punktu sprzedaży (art. 181 ust. 1). Postanowieniem Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, wskazując na treść przepisu art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, organ stwierdził że nie można wydać opinii o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych z zasadami lokalizacji i limitem punktów sprzedaży, skoro nie ustala się lokalizacji (adresu) punktu sprzedaży tych napojów przy wydawaniu pozwoleń jednorazowych, a liczba punktów sprzedaży napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa w ogóle nie jest limitowana. Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. skargę wniósł Prokurator Rejonowy w S., wnosząc o uchylenie postanowienia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu prokurator zarzucił naruszenie przepisu art. 18 ust. 3a oraz art. 181 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (DZ.U. z 2007r. Nr 70 póz. 473 ze zm.) polegające na uznaniu, iż w odniesieniu do wniosku złożonego w dniu 15 kwietnia 2008r. przez K. A. Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K., na podstawie art. 18 ust. 3a powołanej wyżej ustawy, nie miała podstaw prawnych do wydawania opinii w przedmiocie usytuowania punktu sprzedaży napojów alkoholowych. W uzasadnieniu prokurator wskazał, że przepis art. 14 ust. 1, 2a, 3, 4 i 5 wskazanej powyżej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, określa miejsca których zabrania się sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych. W myśl art. 12 ust. 12 Rada Miasta K. podjęła Uchwałę [...] w sprawie ustalenia liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4, 5 % alkoholu (z wyjątkiem piwa) oraz zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta K.. W § 3 tejże uchwały Rada Miasta określiła miejsca, w których sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych jest zabronione. Dalej prokurator stwierdził, że o ile jednorazowe zezwolenia nie są objęte limitem sprzedaży napojów alkoholowych, to jednak powinny one podlegać ocenie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych pod względem zgodności lokalizacji miejsca sprzedaży i podawania napojów alkoholowych z postanowieniami Uchwały Rady Miasta. Wskazując na treść przepisu art.14 ust.5 przywołanej powyżej ustawy prokurator stwierdził, że we wniosku o wydanie jednorazowego zezwolenia na sprzedaż alkoholu przedsiębiorstwa powinien określić miejsce, w którym będzie prowadzić sprzedaż alkoholu na podstawie jednorazowego zezwolenia. Zdaniem prokuratora, wyłączenie stosowania do zezwoleń jednorazowych przepisu art. 18 ust. 5 pkt 5 ustawy, czyli obowiązku wskazania we wniosku punktu sprzedaży, ustawodawca wskazał na brak potrzeby powtórnego wskazywania adresy punktu, w którym dokonywana jest sprzedaż alkoholu na podstawie zezwolenia wydanego w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 ustawy. Jednakże jednorazowe zezwolenie wydawane jest na sprzedaż napojów alkoholowych w innym miejscu , niż wskazane w zezwoleniu pierwotnym, dlatego też organy opiniujące wniosek winny wiedzieć w którym miejscu alkohol będzie sprzedawany i ocenić, czy spożywanie oraz sprzedaż napojów alkoholowych w tym punkcie oraz warunki konsumpcji odpowiadać będą uregulowaniom zawartym w aktach prawa miejscowego. Prokurator zwrócił uwagę na chronologię i kierunek zmian przepisów związanych z wydawaniem zezwoleń jednorazowych, które zmierzały do zaostrzenia regulacji dotyczących zezwoleń jednorazowych na sprzedaż napojów alkoholowych. W ocenie prokuratora wykładnia językowa i celowościowa wskazują, że celem ustawodawcy było współdziałanie organu gminy z gminną komisją rozwiązywania problemów alkoholowych przy wydawaniu omawianych zezwoleń. Wniosek przedsiębiorcy o wydanie zezwolenia jednorazowego na sprzedaż napojów alkoholowych podlega badaniu także pod względem zachowania przez przedsiębiorcę przy sprzedaży alkoholu należytej odległości od miejsc objętych zakazem jego spożywania. Dlatego uznanie, że badanie przez Miejską Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K. wniosków o jednorazowe zezwolenie na sprzedaż alkoholu pozbawione jest podstaw prawnych, oznaczałoby wyjęcie spod kontroli zamiaru i możliwości spełnienia przez przedsiębiorcę określonych wymogów lokalizacyjnych, organizacyjnych i sanitarnych dotyczących planowanego punktu sprzedaży. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Nadto organ stwierdził, że w decyzji zezwalającej, zgodnie z art. 14 ust. 5 ustawy, organ administracyjny powinien, po uzgodnieniu z wnioskodawcą, wyznaczyć konkretne miejsce sprzedaży napojów alkoholowych uwzględniając przy tym rygory wynikające z ustawy oraz Uchwały Rady Miasta K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga była zasadna. Z akt sprawy wynika, że K.A. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "Firma D. K.A." w K. oraz posiadający zezwolenie na sprzedaż alkoholu, powołując się na przepis art. 181 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( DZ.U. z 2007r. Nr 70 póz. 473 ze zm.) - dalej zwaną ustawą, zwrócił się do Burmistrza Miasta K. o wydanie zezwolenia jednorazowego na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości 4,5 % alkoholu oraz piwa, w dniach 3 maja 2008r. - 4 maja 2008r. We wniosku wnioskodawca nie wskazał miejsca sprzedaży napojów alkoholowych. Burmistrz Miasta K. wniosek powyższy skierował do Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, która zaopiniowała go pozytywnie. Wnioskodawca, uznając że opinia Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w sprawach dotyczących wniosków o sprzedaż jednorazową napojów alkoholowych, jest zbędna, zaskarżył powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G., które podzieliło stanowisko skarżącego przytaczając argumentację wyżej wskazaną. Stanowisko organu II instancji jest błędne. W myśl art. 18 ust. 1 ustawy sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Stosownie do treści ust.2 art. 18 zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy. Według ust. 3 art. 18 zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18 % zawartości alkoholu. Zgodnie z treścią ust. 3a zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. Stosownie do treści ust. 4 sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w miejscach znajdujących się pod zarządem wojskowym lub jednostek organizacyjnych resortu spraw wewnętrznych - położonych poza obiektami wymienionymi w art. 14 ust. 1 pkt 6 - może być prowadzona jedynie za zezwoleniem, o którym mowa w ust. 1, a ponadto za zgodą organów wojskowych określonych przez Ministra Obrony Narodowej lub resortu spraw wewnętrznych określonych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Zgodnie z treścią ust. 5 wniosek o wydanie zezwolenia zawiera: 1) oznaczenie rodzaju zezwolenia; 2) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, w przypadku ustanowienia pełnomocników ich imiona, nazwiska i adres zamieszkania; 3) numer w rejestrze przedsiębiorców lub ewidencji działalności gospodarczej; 4) przedmiot działalności gospodarczej; 5) adres punktu sprzedaży; 6) adres punktu składowania napojów alkoholowych (magazynu dystrybucyjnego). 6. Do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć następujące dokumenty: 1) zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej lub odpis z rejestru przedsiębiorców; 2) dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych; 3) pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym; 4) decyzję właściwego państwowego inspektora sanitarnego o zatwierdzeniu zakładu, o której mowa w art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, póz. 1225). 7. Warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest: 1) posiadanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1; 2) wniesienie opłaty, o której mowa w art. 111; 3) zaopatrywanie się w napoje alkoholowe u producentów i przedsiębiorców posiadających odpowiednie zezwolenie na sprzedaż hurtową napojów alkoholowych; 4) w terminach do dnia 1 lutego, 1 czerwca, 1 października każdego roku kalendarzowego objętego zezwoleniem, okazanie przedsiębiorcy zaopatrującemu dany punkt sprzedaży napojów alkoholowych odpowiedniego wprowadzenia do sprzedaży napojów alkoholowych pochodzących z nielegalnych źródeł; 5) przedstawienia fałszywych danych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 111 ust. 4; 6) popełnienia przestępstwa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez osobę odpowiedzialną za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie; 7) orzeczenia, wobec przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną albo wobec osoby odpowiedzialnej za działalność przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie, zakazu prowadzenia działalności gospodarczej objętej zezwoleniem. 11. Przedsiębiorca, któremu cofnięto zezwolenie, może wystąpić z wnioskiem o ponowne wydanie zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o jego cofnięciu. 12. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wygasa w przypadku: 1) likwidacji punktu sprzedaży; 2) upływu terminu ważności zezwolenia; 3) zmiany rodzaju działalności punktu sprzedaży; 4) zmiany składu osobowego wspólników spółki cywilnej; 5) niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 111 ust. 4, lub niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7. 13. Przedsiębiorca, którego zezwolenie wygasło z przyczyn określonych w ust. 12 pkt 5, może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia wydania de W myśl art. 181 ust. 1 na sprzedaż napojów alkoholowych przedsiębiorcom posiadającym zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz jednostkom Ochotniczych Straży Pożarnych mogą być wydawane jednorazowe zezwolenia, do których nie stosuje się przepisów art. 18 ust. 4, ust. 5 pkt 5, ust. 6, ust. 7 pkt 4 i 6 oraz ust. 9-14. 2. Zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wydawane są na okres do 2 dni. 3. Opłata za jednorazowe zezwolenia, o których mowa w ust. 1, wnoszona jest na rachunek gminy przed wydaniem zezwolenia w wysokości odpowiadającej 1/12 rocznej opłaty za poszczególne rodzaje zezwoleń, o których mowa w art. 111 ust. 2 i art. 18 ust. 3. 4. Przedsiębiorcom, których działalność polega na organizacji przyjęć, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat. Do zezwoleń nie stosuje się przepisów art, 18 ust. 5 pkt 5, ust. 6 pkt 2-4, ust. 7 pkt 4, 5 i 7, ust. 9, ust. 10 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 i 3. 5. Opłata za zezwolenia, o których mowa w ust. 4, jest wnoszona na rachunek gminy przed wydaniem zezwolenia w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5. Z treści przytoczonych powyżej przepisów ustawy wynika m.in., że we wniosku o wydanie zezwolenia na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych nie jest wymagane wskazanie adresu punktu sprzedaży (art. 18 ust. 5 pkt 5). Ponieważ zgodnie z treścią art. 18 ust. 3a gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych wydaje opinię o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, dlatego w ocenie wnioskodawcy i organu II instancji przy zezwoleniach na sprzedaż jednorazową napojów alkoholowych nie zachodzi wymóg uzyskania opinii komisji, o której mowa w ust. 3a art. 18 ustawy. Należy zwrócić uwagę, że ustawodawca w poszczególnych, omawianych tu przepisach ustawy ( art. 18 ust. 3a, art. 18 ust. 5 pkt 5) posługuje się odmienną terminologią, czyli: lokalizacja punktu sprzedaży i adres punktu sprzedaży. Pomiędzy użytymi w tych przepisach terminami występuje różnica, wynikająca z odmiennego ich znaczenia. Przez określenie lokalizacji punktu sprzedaży należy rozumieć wskazanie miejsca gdzie prowadzona będzie sprzedaż (od łac. locus - miejsce), przy czym wskazanie miejsca sprzedaży może nastąpić na przykład przez jego opis oraz określenie położenia w stosunku do obiektów znajdujących się w pobliżu danego miejsca. Natomiast wynikający z art. 18 ust. 5 pkt 5 obowiązek wskazania adresu oznacza, że wnioskodawca winien wskazać konkretny lokal ( miejscowość, ulica, numer lokalu) w którym prowadzona będzie sprzedaż napojów alkoholowych. Ustawodawca nie wymaga, aby przy jednorazowych zezwoleniach na sprzedaż napojów alkoholowych wnioskodawca (który posiada okresowe zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych) wskazywał adres punktu sprzedaży. Powyższe wydaje się uzasadnione charakterem jednorazowego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, które mogą być udzielane w związku z organizacją imprez na wolnym powietrzu lub im podobnymi. W takich sytuacjach wskazanie adresu punktu sprzedaży mogłoby być niemożliwe. Wprawdzie z przepisu art. 181 nie wynika wprost obowiązek wskazania lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych, jednak taki wymóg należy wywieźć z treści art. 14 ustawy. Z przepisów tegoż artykułu wynikają zakazy sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych ze względu na miejsce oraz ze względu na zawartość alkoholu w napoju alkoholowym. Skoro z aktu prawnego rangi ustawowej wynikają ograniczenia ze względu na miejsce sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych, to koniecznym wydaje się określenie we wniosku o wydanie zezwolenia miejsca, gdzie napoje alkoholowe będą sprzedawane. Dopiero wskazanie we wniosku lokalizacji sprzedaży napojów alkoholowych umożliwi organowi kontrolę przestrzegania przepisów ustawy w omawianym zakresie. Nadto należy zwrócić uwagę na przepisy art. 12 ustawy. W myśl ust. 2 art. 12 rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Zgodnie z ust. 4 tegoż artykułu - liczba punktów sprzedaży, o których mowa w ust. 1, oraz usytuowanie miejsc sprzedaży, podawania i spożywania napojów alkoholowych powinny być dostosowane do potrzeb ograniczania dostępności alkoholu, określonych w gminnym programie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. W myśl przytoczonych powyżej przepisów art. 12, rada gminy ma obowiązek podjęcia uchwały w określonym zakresie. Uchwała podjęta w tym trybie jest aktem prawa miejscowego i ma charakter aktu powszechnie obowiązującego na danym terenie. Oznacza to tym samym, że postanowienia uchwały są wiążące zarówno w zakresie zezwoleń okresowych jak i zezwoleń na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych, a tych ostatnich - ze względu na usytuowanie miejsc sprzedaży. Wydaje się, że uregulowania wynikające z przepisów art. 12 i art. 14 ustawy jak również postanowienia uchwały podjętej na podstawie art. 12 mogłyby posiadać jedynie walor postulacyjny w wypadku braku wskazania we wniosku miejsca lokalizacji sprzedaży napojów alkoholowych na podstawie zezwolenia na sprzedaż jednorazową. Przepisy wskazanej tu ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, stanowią spójną całość. Nie sposób analizować poszczególnych instytucji tej ustawy w oderwaniu od pozostałych. Ideą ustawy jest ograniczenie spożycia napojów alkoholowych oraz zmiana struktury ich spożywania, inicjowanie i wspieranie przedsięwzięć mających na celu zmianę obyczajów w zakresie sposobu spożywania tych napojów, działania na rzecz trzeźwości w miejscu pracy, przeciwdziałanie powstawaniu i usuwania następstw nadużywania alkoholu, natomiast organy administracji obowiązane są do podejmowania działań w kierunku realizacji powyższych celów (art. 1). Stąd też analizując znaczenie przyjętych w ustawie rozwiązań prawnych należy kierować się wykładnią systemową, nie tracić z pola widzenia sensu i znaczenia poszczególnych instytucji prawnych. Należy zwrócić uwagę, że przepis art. 181, na mocy którego w postępowaniu o uzyskanie zezwolenia na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych, wyłączone zostały niektóre przepisy dotyczące zezwoleń okresowych, nie wyłączył stosowania przepisu ust. 3a art. 18. Oznacza to, że zamiarem ustawodawcy było zachowanie trybu opiniowania wniosków przez właściwą komisję, również w postępowaniu o zezwolenie na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych. Powyższe argumenty, w ocenie Sądu, przemawiają za przyjęciem koncepcji zgodnie z którą we wniosku o zezwolenie na jednorazową sprzedaż napojów alkoholowych, wydawane na podstawie art. 181, wnioskodawca winien wskazać miejsce punktu sprzedaży napojów alkoholowych. W tej sytuacji, w myśl ust. 3a art. 18, wydanie zezwolenia wymaga uprzedniego uzyskania pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2. Z powyższych względów postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w K. należało uznać za sprzeczne z przepisem art. 18 ust, 3a ustawy. Postanowienie zawiera pozytywną opinię odnośnie lokalizacji punktu sprzedaży, pomimo tego, że wnioskodawca nie określił miejsca punktu sprzedaży, okoliczność ta nie wynika z akt sprawy, jak również w postanowieniu nie wskazano co do jakiego miejsca punktu sprzedaży opinia jest pozytywna. Postępowanie w tym zakresie winno być uzupełnione. Postanowienie organu II instancji zostało uchylone, albowiem stanowisko organu odwoławczego zawarte w uzasadnieniu orzeczenia, ze względów wyżej przedstawionych, oparte zostało na błędnej interpretacji wskazanych przepisów ustawy. Nadto sentencja zaskarżonego postanowienia organu II instancji jest sprzeczna z przepisem art. 138 k.p.a., albowiem wskazany tu przepis nie przewiduje rozstrzygnięcia organu odwoławczego, w brzmieniu przyjętym jak w zaskarżonym postanowieniu. Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 152 póz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.