II SA/Go 54/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Asesor WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Monika Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2009 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia do służby I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego M.C. kwotę 80 zł (osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.Dz. U. z 2000r Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i w zw. z art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej (tj. Dz. U. z 2004r. Nr 156, poz.1641 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku M.C. o ponowne rozpatrzenie sprawy orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] października 2008 r., nr [...] o odmowie M.C. przywrócenia do służby w Izbie Celnej . Organ wskazał w w/w decyzji na następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003r., nr [...] M.C. został zwolniony ze służby z dniem [...] sierpnia 2003r. na podstawie art. 25 ust.1 pkt 8a ustawy o Służbie Celnej. Ustawa z dnia 18 marca 2008r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej uchyliła pkt. 8a i 8b w ust.1 art.25. Jednocześnie art.2 ust.2 w/w ustawy stanowi, że funkcjonariusza celnego na jego wniosek przywraca się do służby w wypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie uchylonych przepisów tj. art. art. 25 ust.1 pkt 8a i 8b. Pismem z dnia [...] lipca 2008r. M.C. wniósł o przywrócenie do służby w związku z umorzeniem postępowania karnego wyrokiem Sądu Okręgowego Wydziału Karnego Odwoławczego z dnia [...] lipca 2008r. sygn. akt. IV Ka 423/08. W oparciu o przedłożone dokumenty organ ustalił, że w/w wyrokiem Sąd Okręgowy uchylił wcześniej zaskarżony wyrok i wyeliminował z opisu czynu M.C. zwrot dotyczący działania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, ustalając, że w/w działał z zamiarem ewentualnym oraz zakwalifikował przedmiotowy czyn z art. 271§1kk w konsekwencji czego na podstawie art.1§2kk w zw. art.17§1 pkt3 kpk postępowanie o ten czyn wobec M.C. zostało umorzone. M.C. zarzucono, że w dniu [...] grudnia 1998r. na przejściu granicznym będąc zatrudnionym w Urzędzie Celnym na stanowisku kontrolera celnego poświadczył nieprawdę w dokumencie wywozu E [...] poprzez potwierdzenie dokonania odprawy wywozowej za granicę towaru przez spółkę z o.o. T w postaci tkaniny bawełnianej w ilości 25.185 mb, w wyniku czego spółka uzyskała z tytułu eksportu towaru zwrot podatku VAT, podczas gdy fakt wywozu w rzeczywistości nie miał miejsca. Organ podał, iż w orzeczeniu Sąd Okręgowy stwierdził, że celnik, przy zachowaniu obowiązujących reguł nie ma możliwości potwierdzenia dokumentu SAD zgodnie z prawdą, bez wcześniejszego naocznego przekonania się, że towar rzeczywiście przedstawiono do odprawy i bez skontrolowania stanu zabezpieczeń celnych. Dokonanie przez celników zapisów w dokumencie SAD bez konfrontacji złożenia deklaracji z faktami nie mieści się w granicach jego uprawnień i skutkuje poświadczeniem nieprawdy, o którym mowa w art. 271§1 kk. M.C., zdaniem Sądu Okręgowego, mając doświadczenie praktyczne w służbie celnej przewidywał możliwość oszustwa ze strony zgłaszających się do odprawy celnej, jednak dla realizacji swego celu, którym było osiągnięcie takiej szybkości odprawy celnej, jakiej spodziewali się przełożeni, godził się na to. W konsekwencji zachowanie w/w wypełniło znamiona ustawowe zarzucanego w/w przestępstwa, jednak zdaniem Sądu zawiera atypowo niski ładunek szkodliwości społecznej, Okoliczności czynu dały podstawy do przyjęcia, że były tolerowane przez przełożonych i dlatego Sąd nie uznał czynów oskarżonego za karygodne i postępowanie umorzył. Poza sporem jest, jak podkreślił organ, że zachowanie M.C. wypełniły znamiona czynu zabronionego określonego w art.271§1 kk. Pojęcie czynu zabronionego nie jest równoznaczne z pojęciem przestępstwa. Zgodnie bowiem z art. 1§2 kk nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość czynu jest znikoma. Chodzi tu o czyn zabroniony, wypełniający warunki formalnej definicji przestępstwa, którego bezprawność albo wina jego sprawcy nie zostały wyłączone. Zdaniem organu celnego rozpatrując wniosek o przywrócenie do służby w trybie art.2 ust.2 ustawy z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej kierownik urzędu ma obowiązek czuwania nad tym, aby osoby objęte przedmiotowym wnioskiem spełniały wymagania do pełnienia służby w Służbie Celnej określone w ustawie o Służbie Celnej wymienione w art.2, w tym cieszyli się nieposzlakowaną opinią o jakiej mowa w pkt 5 tegoż artykułu. Zgodnie z wykładnią językową za " nieposzlakowanego" uznaje się takiego, któremu nic nie można zarzucić, nienagannego, nieskazitelnego, człowieka o nieposzlakowanej uczciwości. Z akt sprawy wynika natomiast, jak zaznaczył organ, że M.C. nie może legitymować się nieposzlakowaną opinią bowiem, jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, będąc funkcjonariuszem publicznym poświadczył nieprawdę na dokumencie SAD co do odprawy , która nie miała miejsca, a zatem czyn jakiego dopuścił się w/w wypełnił znamiona czynu zabronionego określonego w art.271§1kk. W tym stanie faktycznym Dyrektor Izby Celnej decyzją [...] z dnia [...] października 2008r. odmówił przywrócenia M.C. do służby. Nie zgadzając się z otrzymaną decyzją M.C. złożył od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy,. Organ celny ponownie rozpoznał sprawę między innymi w oparciu o akta osobowe odwołującego oraz wydane w jego sprawie wyroki sądowe, których treść została przez organ przywołana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wydane orzeczenie organ celny wskazał na treść art.2 ust.2 ustawy o zmianie ustawy o Służbie Celnej, który stanowi, że funkcjonariusza celnego przywraca się do służby w wypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu. Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia [...] lipca 2008r. sygn. akt IV Ka 423/08 umorzył postępowanie wobec M.C., czyli tak jak stanowi w/w przepis. Jednocześnie organ wskazał, iż z uwagi na stwierdzenie Sądu Okręgowego, że zachowanie M.C. wypełniło znamiona ustawowe zarzucanego mu przestępstwa oraz, że w/w działał z zamiarem ewentualnym należy niniejszą sprawę rozpatrywać w kontekście zapisów ustawy o Służbie Celnej, a zwłaszcza jej art.2. Organ celny podkreślił, iż zadania Służby Celnej maja charakter wieloaspektowy, stanowią one realizację celów przypisanych tradycyjnie z jednej strony - służbie pionu śledczego, z drugiej zaś - skarbowego. Należy zwrócić również uwagę na doniosłość prawidłowego wykonywania zadań Służby Celnej dla budżetu państwa. Wieloaspektowy, publiczny wymiar Służby Celnej powoduje, że w istotnym stopniu jej działania, a nawet wyobrażenia o nich, kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy Służby Celnej muszą być tak wysokie, aby podstawy ich autorytetu umacniały. W związku z powyższym, jak podkreślił w uzasadnieniu organ, organy Służby Celnej są zobowiązane do czuwania nad tym, aby funkcjonariusze celni spełniali wymogi ustawowe określone w ustawie o Służbie Celnej, w tym cieszyli się nieposzlakowaną opinią, o której mowa w art.2 pkt 5 w/w ustawy. Jak wskazał w uzasadnieniu organ, w niniejszej sprawie bezsporne jest, że M.C. będąc funkcjonariuszem celnym poświadczył nieprawdę w dokumentach SAD co do odprawy celnej, która nie miała miejsca. W konsekwencji czyn jakiego dopuścił się w/w wypełnił znamiona czynu zabronionego z art. 271§1kk., co jednoznacznie świadczy o tym, że w/w nie może legitymować się nieposzlakowana opinią, a tym samym nie spełnia warunku uzyskania statusu funkcjonariusza celnego. W świetle powyższego w ocenie organu decyzja [...] z dnia [...] października 2008r. wydana została zgodnie z przepisami prawa i brak jest podstaw do jej uchylenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł M.C. domagając się stwierdzenia jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa lub uchylenia jej w całości. Skarżący zarzucił organowi: 1. rażące naruszenie art. 28 ustawy z dnia 24 lipca 1999r. o Służbie Celnej polegające na tym, że mimo, iż prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego Wydział Karny Odwoławczy z dnia [...] lipca 2008r., sygn. akt: IV Ka 423/08 postępowanie karne przeciwko niemu zostało prawomocnie umorzone to organ odmówił przyjęcia skarżącego do pracy na poprzednio zajmowanym stanowisku, 2. rażące naruszenie art. 28 w/w ustawy przez brak zaproponowania skarżącemu pełnienia służby na poprzednich warunkach mimo, iż ta propozycja jest obligatoryjna (przymusowa), 3. rażące naruszenie art. 2 pkt 5 w/w ustawy polegające na oczywiście biednym przyjęciu, iż prawomocne umorzenie postępowania karnego powoduje utratę nieposzlakowanej opinii, 4. rażące naruszenie art. 17 § 1 pkt 3 k. p. k. w związku z, art. 1 § 2 k. k. przez oczywiście biedne przyjęcie, iż umorzenie z powodu znikomej szkodliwości społecznej czynu pozbawia skarżącego statusu nieposzlakowanej opinii i nie jest umorzeniem postępowania, o którym mowa w art. 28 ustawy. 5. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji przez oczywiście błędne przyjęcie, iż na skarżącym ciążył obowiązek kontroli ładunku objętego dokumentem SAD R [...] z dnia [...].12.1998r. mimo, iż kontrola celna jest kontrolą o charakterze wybiórczym, tzn. Zależy od uznania organu celnego, nie istniał i nie istnieje obowiązek przeprowadzenia kontroli celnej, gdyż jest ona uzależniona od uznania organu celnego, kontrolę celną połączoną z rewizja celną organ celny przeprowadza, gdy uznaje to za właściwe po przeprowadzeniu chociażby tzw. wstępnej analizy ryzyka celnego, mając na uwadze rodzaj ładunku, osobę przewoźnika, eksportera i importera, wartość ładunku oraz to czy towar jest zaliczany do tzw. grupy towarów wrażliwych, 6. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na całkowitym pominięciu zaświadczenia z dnia [...] maja1999 r., nr ew.: [...] (załączonego do skargi) przez oczywiście błędne przyjęcie, iż skarżący miał uprawnienia do samodzielnego wykonywania obowiązków służbowych pracownika administracji celnej - mimo, iż jak wynika z tego zaświadczenia uprawnienia te nabył dopiero [...] maja 1999 r., a zatem po dacie rzekomego niedopełnienia czynności mimo, iż nie był w ogóle władny w dacie zdarzenia, tj. w grudniu 1998 roku do samodzielnego wykonywania czynności kontrolera celnego 7. brak należytego wyjaśnienia i zbadania sprawy, a w szczególności pominięcia okoliczności, iż skarżący był pierwotnie uniewinniony od zarzutu popełnienia czynu zabronionego Nadto skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania i z rażącym naruszeniem prawa do obrony interesów strony, gdyż nie przeprowadzono rozprawy administracyjnej przed wydaniem decyzji, nie przesłuchano skarżącego przed wydaniem decyzji. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja wydana przez Dyrektora Izby Celnej oparta została na kryteriach dowolnych bez szczegółowego i wnikliwego zbadania sprawy. W odpowiedzi na skargę organ celny wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie odnosząc się do zarzutów skarżącego organ podał, iż w sprawie nie ma zastosowania art. 28 ustawy o Służbie Celnej, gdyż dotyczy on funkcjonariuszy celnych zwolnionych ze służby w związku ze skazaniem prawomocnym wyrokiem (art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy i art. 26 pkt 2 ustawy) lub w związku z wydaniem orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego (art. 26 pkt 8 ustawy), a materialnoprawną podstawą zwolnienia skarżącego ze służby był art. 25 ust. 1 pkt 8 a ustawy. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającym na pominięciu zaświadczenia z dnia [...] maja 1999 r., organ podał, iż zgodnie z Kartą zakresu obowiązków i uprawnień funkcjonariusza celnego z dnia [...] lutego 1998 r. do uprawnień młodszego kontrolera celnego – M.C. należało m.in. dokonywanie czynności w przedmiocie kontroli legalności obrotu towarowego i granicznej kontroli dewizowej oraz nadawania towarom przeznaczenia celnego. Również pozostałe zarzuty uznane zostały przez organ za nieuzasadnione. Na rozprawie w dniu 11 marca 2009 r. reprezentujący organ pełnomocnik oświadczył, iż skarżący dopuścił się czynu zabronionego karą, czym utracił zaufanie organu, wobec czego w chwili obecnej nie ma możliwości przywrócenia skarżącego do służby, gdyż nie spełnia on przesłanek przewidzianych w treści art. 2 ustawy o Służbie celnej, w obecnym brzmieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skargę należało uznać za uzasadnioną. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność dokonanej przez nie wykładni przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwaną dalej p.p.s.a. Dodać należy, iż sąd ograniczając się do kontroli legalności funkcjonowania administracji publicznej, orzeka na podstawie materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych ( art. 133 § 1 p.p.s.a ). Przedmiot kontroli Sądu w ramach niniejszej sprawy stanowiły decyzje Dyrektora Izby Celnej wydane jako organ I instancji i organ odwoławczy, odmawiające przywrócenia skarżącego – M.C. do służby w Izbie Celnej . W ocenie Sądu obie decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Istotne znaczenie z punktu wiedzenia rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma treść przepisów prawa materialnego będących podstawą wydania zaskarżonych aktów prawnych, stąd konieczność ich przytoczenia. W dniu 28 marca 2008 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 marca 2008 r. o zmianie ustawy o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 53, poz. 311), dalej zwana ustawą zmieniającą. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej funkcjonariusza celnego, na jego wniosek, przywraca się do służby w wypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, jeżeli zwolnienie ze służby nastąpiło na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8 a lub 8 b ustawy wymienionej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Jednocześnie na mocy art. 1 ust. 2 ustawy zmieniającej pkt 8 a i 8 b art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 156, poz. 1641 ze zm.), stanowiące, iż funkcjonariusza celnego zwalnia się ze służby w wypadku wniesienia aktu oskarżenia o umyślne popełnienie przestępstwa, ściganego z oskarżenia publicznego (pkt 8 a), tymczasowego aresztowania (pkt 8 b), zostały uchylone. W ocenie Sądu analizując materiał zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy stwierdzić należało, iż spełnione zostały przez skarżącego przytoczone powyżej przesłanki określone w treści art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, uzasadniające jego zastosowanie przez organ celny. Skarżący – M.C. został zwolniony ze służby celnej z dniem [...] sierpnia 2003 r., na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8 a ustawy o Służbie Celnej, mocą decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...]. Postępowanie karne przeciwko M.C. oskarżonego z art. 271 § 3 Kodeksu karnego zakończyło się wyrokiem z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt IV Ka 423/08, którym Sąd Okręgowy Wydział Karny Odwoławczy orzekł o zakwalifikowaniu przedmiotowego czynu z art. 271 § 1 kodeksu karnego i na podstawie art. 1 § 2 kodeksu karnego w związku z art. 17 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania karnego postępowanie umorzył. Następnie w związku z treścią w/w wyroku M.C. pismem z dnia [...] lipca 2008 r. zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej o przywrócenie do służby celnej. Należy zauważyć, iż sąd karny rozpoznając sprawę w II instancji orzekł wobec M.C. o umorzeniu postępowania. Jako podstawę umorzenia sąd wskazał art. 17 § 1 pkt 3 kpk, zgodnie z którym Sąd obligatoryjnie nie wszczyna postępowania, a wszczęte umarza jeżeli stwierdzona zostanie znikoma społeczna szkodliwość czynu. Znikomość społecznej szkodliwości czynu jest podstawą do zaniechania ścigania karnego, ponieważ w myśl art. 1 § 2 k.k. nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. Kryteria ustawowe ustalania stopnia tej szkodliwości ujęte zostały z kolei w § 2 art. 115 k.k. Powyższe oznacza, iż sąd karny umarzając postępowanie przesądził, że M.C. pomimo dopuszczenia się czynu zabronionego, nie popełnij przestępstwa i brak podstaw do nałożenia na niego kary lub środka karnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności zdaniem Sądu stwierdzić należało, iż przedmiotowej sprawie organ celny zarówno w I, jak i w II instancji naruszył przepis prawa materialnego tj. art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, co miało wpływ na wynik postępowania. Stosownie do treści cytowanego przepisu w sytuacji, gdy złożony zostanie przez funkcjonariusza celnego wniosek o przywrócenie do służby, organ celny przywraca go do służby w wypadku umorzenia postępowania karnego lub uniewinnienia prawomocnym wyrokiem sądu, jeżeli zwolniony został wcześniej na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 8 a lub 8 b ustawy o Służbie Celnej. Należy zauważyć, iż w/w przepis został przez ustawodawcę sformułowany jasno oraz precyzyjnie i z datą wejścia w życie ustawy zmieniającej organy celne zobowiązane zostały do jego stosowania. Interpretacja w/w przepisu nie nasuwa żadnych wątpliwości, iż w sytuacji spełnienia przez wnioskodawcę wskazanych w przepisie wymogów organ ma prawny obowiązek wydania orzeczenia o przywróceniu funkcjonariusza celnego do służby. Organ w tym zakresie zobowiązany jest kierować się tylko i wyłącznie przesłankami określonymi w cyt. przepisie. Oznacza to zatem brak podstaw do wskazywania przez organ dodatkowych warunków, do których spełnienia byłyby zobowiązany wnioskodawca, aby uzyskać pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Omawiany przepis art. 2 ust. 2 ustawy mieniającej nie pozostawia organowi żadnych podstaw do stosowania uznaniowości w zakresie rozpoznania złożonego wniosku. Skoro zatem w toku postępowania prowadzonego z wniosku skarżącego - M.C. organ celny stwierdził, iż spełnione zostały przez skarżącego przesłanki określone w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, obowiązany był do orzeczenia o przywrócenia go do służby celnej. Natomiast wskazanie w tej sytuacji przez organ celny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na dodatkową przesłankę, od której uzależnione zostało wydanie rozstrzygnięcia, polegającą na wykazaniu się przez funkcjonariusza nieposzlakowaną opinią określoną w art. 2 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej, jest niewątpliwie pozbawione podstaw prawnych. Organ celny podał, iż przyczyną uzasadniającą odmowę przywrócenia do służby celnej była utrata przez organ zaufania wobec funkcjonariusza, w związku z utratą przez funkcjonariusza nieposzlakowanej opinii w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o Służbie Celnej. Utrata nieposzlakowanej opinii nastąpiła natomiast w związku z ustaleniem, iż funkcjonariusz dopuścił się czynu zabronionego określonego w art. 271 kk. Zdaniem organu celnego ma on obowiązek czuwać nad tym, aby osoby objęte wnioskiem o przywrócenie do służby spełniały nie tylko wymogi określone w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, ale także wymagania do pełnienia służby określone dla funkcjonariuszy w ustawie o Służbie Celnej. Należy zauważyć, iż taka przesłanka nie została przez ustawodawcę wymieniona w art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej jako przesłanka, od której uzależnione byłoby wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie przywrócenia do służby. Zastosowana zatem przez organ celny interpretacja przepisów prawa w tym art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej na gruncie niniejszej sprawy jest niewątpliwie contra legem. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] października 2008 r. Podstawą zasądzenia przez Sąd od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego M.C. kwoty 80 zł tytułem zwrotu kosztów stepowania był przepis art. 200 p.p.s.a.