II SA/Go 54/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka - Trzebiatowski Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]r., znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania działalności oddala skargę. W dniach [...] sierpnia 2018 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii (dalej jako PLW) przeprowadził w gospodarstwie, którego właścicielem jest R.G., kontrolę doraźną pod względem postępowania z ubocznymi produktami pochodzenia zwierzęcego powstającymi w gospodarstwie (protokół kontroli nr [...]). W świetle protokołu z kontroli R.G. nie posiada obecnie zwierząt hodowlanych (świń) i z uwagi na powyższe odstąpiono od kontroli, ale według oświadczenia właściciela pod tym samym adresem jednocześnie gospodarstwo prowadzi J.S. i zwierzęta z obu gospodarstw są hodowane w tych samych budynkach. W toku postępowania wyjaśniającego R.G. i J.S. złożyli do PLW dokumenty, z których wynika, że R.G. jest właścicielem nieruchomości, na której znajdują się 4 chlewnie. Według oświadczenia R.G. i J.S. pod adresem gospodarstwa zarejestrowane są dwa stada: R.G. i J.S., przy czym R.G. jest właścicielem chlewni nr [...], zaś chlewnie nr [...] dzierżawione są przez J.S. Następnie w wyniku kontroli doraźnej przeprowadzonej [...] sierpnia 2018r. przez PLW w gospodarstwie w [...], udokumentowanej protokołem nr [...],ustalono, iż R.G. w chlewni nr [...], nie zapewnił: 1) utrzymywania w czystości budynku, w którym są trzymane zwierzęta oraz wydzielonego miejsca do składowania obornika, kanały gnojowe są niedrożne, na posadzce na korytarzu produkcyjnym i w kojcach, gdzie przebywają zwierzęta zalega duża ilość gnojowicy, która miejscami tworzy rozlewiska, 2) miejsca na składowanie obornika, które wydzielone jest przypadkowo, część obornika jest składowana na betonowej płycie, która jest popękana, pozostały obornik jest składowany na gruncie. Obecny przy kontroli R.G. odmówił podpisania protokołu, zgłaszając uwagi i zastrzeżenia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2018r. nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii powołując się na art. 8 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 1 pkt 1 lit. n, art.4 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. 2018 r., poz. 1967, dalej jako u.o.z.z.), §1 pkt 2 i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku, gdy zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego pochodzące z tych gospodarstw są wprowadzane na rynek (Dz.U. Nr 168, poz. 1643, dalej jako rozporządzenie z 18 września 2003 r.), art. 104 § 1 k.p.a. nakazał R.G. wstrzymanie działalności w zakresie utrzymania świń w gospodarstwie zlokalizowanym w [...] w chlewni nr [...] do czasu usunięcia uchybień polegających na: 1. nieutrzymywaniu czystości w w/w chlewni, 2. braku wydzielonego miejsca do składowania obornika, pochodzącego z w/w chlewni. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. PLW stwierdził, biorąc pod uwagę ustalenia z przeprowadzonych kontroli, że w kontrolowanym gospodarstwie nie zostały spełnione wymagania weterynaryjne, o których mowa w u.o.z.z. i rozporządzeniu z 18 września 2003 r., co uzasadniało wydanie przedmiotowej decyzji. Od powyższej decyzji R.G. wniósł odwołanie, uznając decyzję za krzywdzącą i niezgodną ze stanem faktycznym, wnioskując o jej uchylenie w całości oraz o umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2018 r., znak: [...], Wojewódzki Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 15 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1557 ), art.8 ust.1 pkt 2 w związku z art.1 pkt 1 lit.n, art.4 ust.1, ust.2 pkt 2, pkt 4u.o.z.z., § 1 pkt. 2 i § 2 pkt 2 rozporządzenia z 18 września 2003r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. WLW stwierdził, iż gospodarstwo odwołującego jako utrzymujące trzodę chlewną w obrębie chlewni nr [...] będąc pod nadzorem PLW powinno spełniać wymagania dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt. WLW wskazał, iż ustalony przez organ I instancji stan faktyczny wskazywał, iż w chlewni nr [...] nie jest utrzymywana czystość co wynika z dokonanych tam oględzin potwierdzonych dokumentacją fotograficzną oraz protokołem z kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018r. Podłogi, ściany, sufity były brudne z licznymi ubytkami uniemożliwiającymi przeprowadzenie mycia i dezynfekcji, budynku tym także pasza dla zwierząt, zadawana była ręcznie ze sprzętu, który był brudny i zniszczony. Pomimo, że w trakcie kontroli R.G. wskazał miejsce gdzie mógłby przeprowadzać czyszczenie i odkażanie narzędzi i sprzętu potrzebnego do obsługi zwierząt, przedmioty te były brudne i porozrzucane na całym terenie gospodarstwa. Podłoga w pomieszczeniu była śliska, odchody usuwane i gromadzone na zewnątrz kojców. Kanały na gnojowicę były przepełnione, tworząc rozlewy na korytarzu obiektu. Cała powierzchnia kojców przeznaczonych dla zwierząt wypełniona była zalegającą gnojowicą bez wydzielonego, suchego miejsca przeznaczonego na odpoczynek świń. Odchody stałe są usuwane ręcznie przy wykorzystaniu taczki. Wynikiem rażącego braku czystości w budynku były świnie brudne i w całości pokryte gnojowicą, co powodowało niemożliwość ich zidentyfikowania. Według R.G. w obiekcie wydzielone było miejsce przeznaczone na izolatkę, jednak świnie tam przebywające, chore, nie były utrzymywane na ściółce, były także brudne, oblepione gnojowicą w całości. Organ zwrócił uwagę, iż rolą hodowcy jest zapewnienie zwierzętom komfortu i bezpieczeństwa, dodając, iż zasady zachowania dobrostanu określa ustawa o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997r. (Dz.U.2017.1840). Organ zauważył, iż budynki inwentarskie muszą być dostosowane do naturalnych potrzeb zwierząt. Powinny być także dla nich bezpieczne i nie ograniczać ich swobody ruchu, umożliwiając im kładzenie się i leżenie. Zwierzęta nie mogą być narażone na ślizganie, zwiększające prawdopodobieństwo kontuzji. Nieprzestrzeganie podstawowych zasad higieny panujących w obiektach gdzie utrzymywane są zwierzęta może przyczynić się do rozwoju chorób, a tym samym cierpienia zwierząt. W kontakcie z zaniedbanym podłożem, brakiem lub wilgotną ściółką i z drobnoustrojami środowiskowymi, mnożącymi się w ich otoczeniu, rozwijają się także wszelkiego rodzaju dysfunkcje u zwierząt. Organ podkreślił, iż niezapewnienie utrzymywania budynku w czystości powoduje narażenie zwierząt, które tam są utrzymywane bądź będą utrzymywane, na ryzyko zachorowań. Czystość w budynkach gospodarskich jest jednym z podstawowych wymogów mających wpływ na minimalizację ryzyka związanego z zagrożeniem epizootycznym. Brak zapewnienia czystości w budynkach, w których utrzymywane są świnie może spowodować rozprzestrzenienie się chorób zakaźnych świń, w tym ASF afrykańskiego pomoru świń. Zdaniem organu odwoławczego PLW w sposób prawidłowy dokonał oceny ustalonego stanu faktycznego w gospodarstwie strony stwierdzając, iż wbrew powinności wynikającej z powołanych przepisów czystość nie została zachowana. Odnośnie nieprawidłowości dotyczących braku wydzielonego miejsca do składowania obornika WLW wskazał, iż wymóg ten określony został w rozporządzeniu z 18 września 2003 r., a ma on na celu zapobieganie rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych w danym gospodarstwie utrzymującym zwierzęta. Składowanie obornika w gospodarstwie w sposób, który nie zapewnia właściwych warunków sanitarno - higienicznych, powoduje przedostawanie się odcieków do gleby i wód powierzchniowych, co stanowi także zagrożenie dla zdrowia ludzi i zwierząt. Organ zauważył, iż obornik przy chlewni nr [...] składowany jest bezpośrednio za budynkami w sposób nie zapewniający zachowania prawidłowych warunków sanitarno - higienicznych tzn. nie zapewnia zgodności z tymi przepisami, wskazuje na umiejscowienie go w przypadkowy sposób a nie wydzielony, na terenie z dużymi nierównościami, które uniemożliwiają jego wywóz, częściowo zalega on bowiem na popękanej betonowej płycie a częściowo na gruncie. Organ II instancji wskazał, iż uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego (nawozy naturalne stałe - obornik lub płynne) po wprowadzeniu do gleby lub wód powierzchniowych stwarzają potencjalne ryzyko szerzenia się licznych chorób wirusowych, bakteryjnych i pasożytniczych. WLW podkreślił, iż wydzielone miejsce do składowania obornika nie może być miejscem przypadkowym, a w przypadku wydzielenia takiego miejsca, nie może część materiału przeznaczonego do składowania znajdować się na innym podłożu, niż pozostały albo znajdować się na podłożu uszkodzonym, bo to właśnie wskazuje na przypadkowość powstania takiego miejsca. Dodatkowo WLW wskazał, iż przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r., poz. 81), regulują rodzaj podłoża przeznaczonego do składowania obornika i zgodnie z jego § 29 płyta obornikowa powinna mieć dno i ściany nieprzepuszczalne. Organ II instancji podał, iż uwzględnił wniosek strony o przedłożenie przez organ I instancji wszystkich protokołów kontroli od 2013 r., w których dokonywano oceny pomieszczenia, w którym hodowane były zwierzęta w chlewni nr [...] pod kątem stwierdzonych uchybień, wyjaśniając przy tym, iż kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego zastanego na dzień jej przeprowadzenia. Nieutrzymywanie w czystości wszystkich budynków produkcyjnych (w tym w chlewni nr [...]) oraz brak wydzielonego miejsca do składowania obornika, były stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] sierpnia 2018r., nieprawidłowości powtórzyły się w dniu kontroli doraźnej [...] sierpnia 2018r., skutkując wydaniem decyzji z [...] sierpnia 2018 r. Wątpliwości nie budzi, iż to podmiot prowadzący działalność nadzorowaną jest obowiązany spełniać wymagania weterynaryjne określone dla danego rodzaju i zakresu działalności nadzorowanej pod rygorem sankcji stosowanych przez właściwe organy. Za nieuzasadniony uznał, też WLW zarzut odwołującego, którego zdaniem zaskarżona decyzja go nie dotyczy, wskazując, iż w toku postępowania wyjaśniającego, PLW ustalił, że chlewnia nr [...] (działka [...]) jest własnością R.G. W chlewni tej przebywały w trakcie kontroli zwierzęta pochodzące ze stada należącego do J.S. - pomimo wskazania przez R.G. i J.S. - protokół z dnia [...] sierpnia 2018r., że ich świnie są utrzymywane osobno, tzn. zawsze tylko w jednym pomieszczeniu są świnie z jednej siedziby stada. Według oświadczenia R.G. na dzień kontroli nie posiadał on zwierząt, co było sprzeczne z wykazem wygenerowanym w dniu kontroli [...] sierpnia 2018r. przez PLW z Centralnej Bazy Danych ARiMR. Wykaz ten wskazywał na posiadanie przez R.G. 11 sztuk świń oraz 3 kóz fizycznie obecnych podczas kontroli, w tym 2 nieoznakowanych. Wyzerowanie stada trzody chlewnej w ARiMR nastąpiło przez R.G. dopiero po zakończeniu pierwszego dnia kontroli PLW – [...] sierpnia 2018r., co dodatkowo powoduje naruszenia wynikające z art. 33 pkt. 1 ust. 11a ustawy o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt (Dz.U. 2017.546) oraz § 1a ust. 1 pkt j rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 06 maja 2015r. w sprawie środków podejmowanych w związku z wystąpieniem afrykańskiego pomoru świń (Dz.U. 2018.290). Organ wyjaśnił, iż w świetle art. 8 ust.1 pkt 1-3 w zw. z art. 1 pkt 1 lit. n u.o.z.z. adresatem nakazów może być jedynie podmiot prowadzący działalność nadzorowaną, a podmiotem tym jest R.G., gdyż gospodarstwo jego utrzymuje trzodę chlewną pod adresem [...], działka nr [...] tj. chlewnia nr [...], będącym pod nadzorem PLW i zgodnie z art. 1 ust. 1 lit. n u.o.z.z., w gospodarstwie tym powinny być spełnione wymagania dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich, w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt. Jeżeli chodzi o zarzut nieuzasadnionego zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności WLW wyjaśnił, iż rygor natychmiastowej wykonalności może być nadany decyzji w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla ochrony wartości wskazanych w art. 108 § 1 k.p.a. Zdaniem organu w tym przypadku wyjątkowo ważny interes społeczny - dobro zwierząt uzasadniało nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż zwierzęta przebywające w pomieszczeniach, w których nie jest utrzymywana czystość przebywają w złych warunkach dobrostanowych. Niezapewnienie utrzymywania budynku w czystości powoduje narażenie zwierząt na ryzyko zachorowań w tym może spowodować rozprzestrzenienie się chorób zakaźnych świń, w tym ASF - afrykańskiego pomoru świń. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi R.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania. Skarżący podał, iż organ odstąpił od przeprowadzenia kontroli wszczętej [...] sierpnia 2018 r., gdyż na dzień kontroli skarżący nie posiadała zwierząt (świń). Niezrozumiała więc jest ponowna kontrola przeprowadzona [...] sierpnia 2018 r. i wstrzymanie działalności której wtedy nie prowadził, ponieważ nie prowadził chowu świń. Ponadto skarżący stwierdził, iż było wyznaczone miejsce do składowania obornika i znajdował się na nim obornik. Zdaniem skarżącego absurdem było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji gdy chlewnia była wydzierżawiona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz z zawartą w niej argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U.2017.2188 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2018.1302, dalej jako p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii nakazującą R.G. wstrzymanie działalności w zakresie utrzymania świń w gospodarstwie zlokalizowanym w [...] do czasu usunięcia uchybień polegających na: 1. nieutrzymywaniu czystości w w/w chlewni, 2. braku wydzielonego miejsca do składowania obornika, pochodzącego z w/w chlewni. Podjęte w sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie nakazów nałożonych na skarżącego znajdowało podstawę w przepisach ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2018 r. poz. 1967, zwanej dalej u.o.z.z.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych jakie muszą spełniać gospodarstwa w przypadku, gdy zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego pochodzące z tych gospodarstw są wprowadzane na rynek (Dz.U. Nr 168, poz. 1643, dalej jako rozporządzenie z 18 września 2003 r.), wydanego na podstawie art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 752 ze zm.). Według art. 1 pkt 1 lit. n) u.o.z.z. ustawa określa wymagania weterynaryjne dla podejmowania i prowadzenia działalności w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich, w celu umieszczania na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt zwanej dalej działalnością nadzorowaną. Zgodnie zaś z § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 18 września 2003 r. w gospodarstwie, z którego zwierzęta lub środki spożywcze pochodzenia zwierzęcego są wprowadzane na rynek, powinny znajdować się wydzielone miejsca do składowania obornika. Z kolei stosownie do § 2 pkt 2 tego rozporządzenia budynki, w których utrzymywane są zwierzęta, powinny być utrzymywane w czystości. Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 u.o.z.z. powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. a-n (...), są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję: 1) nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie lub 2) nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień (...). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący prowadzi działalność nadzorowaną w rozumieniu cytowanego art. 1 pkt 1 lit. n) u.o.z.z. Jest on bowiem właścicielem nieruchomości położonej w [...], na której zlokalizowane jest gospodarstwo zajmujące się hodowlą trzody chlewnej, składające się z 4 chlewni. Jak wynika z akt sprawy (protokół z [...] sierpnia 2018 r.) pod adresem gospodarstwa są zarejestrowane dwa stada: skarżącego i J.S. J.S. jest dzierżawcą chlewni [...] (umowa z [...] sierpnia 2012 r. wraz z aneksem do umowy). W dniu [...] sierpnia 2018 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii podczas kontroli doraźnej przeprowadzonej w gospodarstwie [...], stwierdził odnośnie chlewni nr [...] wystąpienie nieprawidłowości tj. naruszenie wymagań weterynaryjnych polegających na nieutrzymywaniu czystości w tej chlewni i braku wydzielonego miejsca do składowania pochodzącego z tej chlewni obornika. Powyższe ustalenia wskazujące na naruszenie wymagań weterynaryjnych i zagrożenie dla zdrowia zwierząt stały się podstawą do wydania przez organ I instancji, w oparciu o cytowany art. 8 ust. 1 pkt 2 u.o.z.z., decyzji utrzymanej następnie w mocy zaskarżoną decyzją. Zdaniem Sądu materiał dowodowy w sprawie został prawidłowo i w sposób wyczerpujący zebrany i nie budzi wątpliwości. Z kolei organy w oparciu o tak zebrany materiał dowodowy dokonały prawidłowych ustaleń, które przy zastosowaniu właściwych przepisów prawa uzasadniały wydanie skarżonych decyzji, gdyż nałożone na skarżącego nakazy mieszczą się w zakresie kompetencji przyznanych powiatowemu lekarzowi weterynarii w związku z realizacją ustawowego obowiązku zwalczania chorób zakaźnych zwierząt. Z protokołu kontroli przeprowadzonej przez [...] sierpnia 2018 r. oraz załączonej do niego dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, że chlewnia nr [...], w której znajdowała trzoda chlewna nie była utrzymywana w czystości. Podłogi, ściany, sufity były brudne, w kojcach, w których trzymane były zwierzęta zalegała gnojownica i brak było wydzielonego suchego miejsca na odpoczynek dla zwierząt. Wobec powyższego zwierzęta były brudne w stopniu uniemożliwiającym ich identyfikację. Ponadto z przepełnionych kanałów na gnojowicę wylewała się gnojowica. Powyższe niewątpliwie wskazuje na brak spełnienia przez prowadzącego działalność nadzorowaną wymogu, o którym mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 18 września 2003 r. Ponadto kontrola wykazała składowanie obornika bezpośrednio za budynkami, w sposób przypadkowy, w niewydzielonym miejscu, na terenie z dużymi nierównościami, które uniemożliwiają jego wywóz, częściowo na popękanej betonowej płycie, a częściowo wprost na gruncie. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie sposób uznać, iż obornik usuwany z chlewni nr [...] składowany był w wydzielonym do tego miejscu. Miejsce to bowiem było przypadkowe, nieprzygotowane i nieprzystosowane do składowania obornika, bez przygotowanego do tego podłoża i ścian. Powyższe okoliczności wskazują na brak spełnienia wymogu, o którym mowa w § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 18 września 2003 r. Należy podkreślić, iż przytoczone wyżej naruszenia odnoszą się do wymagań weterynaryjnych, które mają na celu ochronę zdrowia publicznego oraz zdrowia zwierząt. Stąd stosowanie się do tych wymogów przez prowadzących działalność nadzorowaną jest istotne z puntu widzenia higieniczno-sanitarnego, mając zapobiegać powstawaniu i rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych zwierząt. Powyższe ma szczególnie istotne znaczenie biorąc pod uwagę, iż działalność nadzorowana prowadzona przez skarżącego dotyczy hodowli świń, których dotyczy potencjalne zagrożenie wystąpienia choroby zakaźnej zwierząt - afrykańskiego pomoru świń (ASF). Sąd za nieuzasadniony uznał zarzut skarżącego dotyczący błędnego nałożenia na niego przedmiotowego nakazu, mimo że w tym czasie nie prowadził on chowu świń, a znajdujące się w chlewni zwierzęta nie należały do niego. Ta okoliczność pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu, gdyż decydujące znaczenie ma to, iż skarżący jest właścicielem gospodarstwa, w tym chlewni nr [...] (chlewnia ta nie została objęta umową dzierżawy zawartą z J.S.) objętej kontrolą z [...] sierpnia 2018 r., podczas której wykazano omówione wyżej nieprawidłowości. Skarżący prowadzi hodowlę trzody chlewnej, a zatem prowadzi działalność nadzorowaną, będąc z tego tytułu zobowiązanym do spełnienia wymagań w zakresie utrzymywania zwierząt gospodarskich, w celu umieszczenia na rynku tych zwierząt lub produktów pochodzących z tych zwierząt lub od tych zwierząt. W tej sytuacji w związku z ustaleniem podczas kontroli z dnia [...] sierpnia 2018 r. nieprawidłowości w chlewni nr [...], organy prawidłowo skierowały zaskarżoną decyzję do skarżącego jako prowadzącego działalność nadzorowaną w budynku objętym kontrolą, niezależnie od tego czyją własność stanowiły zwierzęta się tam znajdujące. Odnosząc się zarzutu skarżącego dotyczącego błędnego nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji gdy chlewnia była wydzierżawiona, a świnie nie stanowiły jego własności, należy zauważyć, że po pierwsze, jak wskazano wyżej, chlewnia nr [...] nie była objęta umową dzierżawy zawartą z J.S., a po drugie spełnione zostały przesłanki z art. 108 § 1 k.p.a., zgodnie którym nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest możliwe w sytuacji, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W okolicznościach sprawy zastosowanie rygoru z art. 108 § 1 k.p.a. uzasadnione było z uwagi na ważny interes społeczny tj. ochronę dobra i zdrowia zwierząt oraz uniknięcie ryzyka pojawienia się i ewentualnego rozprzestrzenienia się choroby zakaźnej wśród zwierząt, w tym ASF. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a to wobec ustalenia, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy faktyczne i prawne do nałożenia na skarżącego nakazu wstrzymania działalności w zakresie utrzymania świń w gospodarstwie w chlewni nr [...] do czasu usunięcia uchybień. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, stąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.