II SA/Go 540/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 stycznia 2010r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi D.B. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu z tytułu bezczynności organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Go 591/08 postanawia odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 września 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę D.B. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu z tytułu bezczynności organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 13 listopada 2008r. sygn. akt IISA/Go 591/08, uchylającego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2008r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Powyższe postanowienie doręczono skarżącej 23 września 2009r. (k.53) i od dnia 24 października 2009 r. jest ono prawomocne. W dniu 12 października 2009r. do WSA w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek z dnia 24 września 2009r. skarżącej, skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 16 października 2009r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu. Wezwanie doręczono 3 listopada 2009r. (k.83). W następstwie nieuzupełnienia braków we wskazanym terminie, zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 20 listopada 2009r., wniosek został pozostawiony bez rozpoznania. Zarządzenie to wraz z pouczeniem o sprzeciwie doręczono skarżącej 8 grudnia 2009r. (k.112). Dnia 5 listopada 2009r. skarżąca złożyła w SKO wniosek o prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego na urzędowym formularzu. Oryginał tego wniosku został przekazany do WSA w Gorzowie Wlkp. dnia 30 listopada 2009 r. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2009r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w związku ze złożeniem wniosku w tym zakresie po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Na skutek sprzeciwu D.B. od ww. rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając ponownie wniosek skarżącej postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010r, na podstawie art. 243 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odmówił przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w rzeczonej sprawie orzeczenie kończące postępowanie stało się prawomocne od 24 października 2009r., natomiast wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy został złożony 27 listopada 2009r.. Dnia 9 lutego 2010r. D.B. wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego pismo, w którym składa skargi i zażalenia w szeregu spraw toczących się przed tutejszym Sądem, między innymi na postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2010r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie IISA/Go 540/09. W piśmie skarżąca wyraża ogólnie niezadowolenie z orzeczeń sądu oraz podnosi, iż z uwagi na jej niskie dochody nie stać jej na ponoszenie kosztów korespondencji z organami i Sądem, jak również na zapewnienie sobie pożądanej reprezentacji prawnej. Wyżej wskazane pismo zostało przekazane przez Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. 10 marca 2010r. (pieczątka nadania przesyłki w urzędzie pocztowym na kopercie k.161). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U nr 152 poz. 1270) zwane dalej p.p.s.a. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Ponadto stosownie do treści przepisu art. 197 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej w związku z art. 178 p.p.s.a., Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Oznacza to, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania zażalenia Sąd zobowiązany jest zbadać je pod względem formalnym. W badaniu tym mieści się między innymi sprawdzenie czy zażalenie zostało wniesione we wskazanym wyżej określonym w art. 194 § 2 p.p.s.a siedmiodniowym terminie. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżone postanowienie w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy zostało doręczone skarżącej w dniu 8 lutego 2010r., i zawierało ono prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia zażalenia. Oznacza to zatem, iż ustawowy termin do wniesienia zażalenia upłynął w dniu 15 lutego 2010r. Co prawda, skarżąca złożyła zażalenie w dniu 9 lutego 2010r., a więc w zakreślonym terminie, jednakże skierowała je błędnie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego co w ocenie Sądu nie może zostać uznana za datę skutecznego złożenia zażalenia. W myśl bowiem treści art. 177 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie należy wnieść do Sądu, który wydał zaskarżone postanowienie, o czym skarżącą powiadomiono wraz z doręczeniem postanowienia z dnia 25 stycznia 2010r. W tej sytuacji, stosownie do treści art. 83 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu, za datę wniesienia zażalenia należy uznać datę przekazania zażalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do tutejszego Sądu, a więc jak wynika z pieczęci na kopercie, dzień 10 marca 2010r. Zauważyć należy, iż przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują sytuacji, w której termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu uważa się za zachowany, mimo skierowania pisma do organu administracji publicznej, w związku z czym błędne skierowanie przez D.B. zażalenia do SKO nie usprawiedliwia uchybienia terminu. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 178, art. 177 § 1 w zw. z art. 197 § 2 i art. 194 § 2 w zw. z art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przedmiotowe zażalenie należało odrzucić jako wniesione z uchybieniem ustawowego terminu.