II SA/Go 546/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu z tytułu bezczynności organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 kwietnia 2009r. sygn. akt II SA/Go 145/09 w przedmiocie przyznania zasiłku celowego na skutek sprzeciwu wniesionego od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 20 listopada 2009r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy postanawia odrzucić sprzeciw. Postanowieniem z dnia 2 września 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę D.B. o wymierzenie grzywny Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu z tytułu bezczynności organu po wyroku Sądu z dnia 30 kwietnia 2009r. sygn. akt II SA/Go 145/09 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 24 października 2009r. W dniu [...] października 2009r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Zarządzeniem z dnia 16 października 2009r. referendarz sądowy wezwał D.B. do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez złożenie go na odpowiednim urzędowym formularzu. Wezwanie powyższe, wraz z pouczeniem, że niewywiązanie się z tego obowiązku w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania spowoduje pozostawienie wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania, zostało doręczone skarżącej w dniu 3 listopada 2009r. Wobec braku odpowiedzi zarządzeniem z dnia 20 listopada 2009r. referendarz sądowy pozostawił przedmiotowy wniosek bez rozpoznania. W dniu 11 grudnia 2009r. w siedzibie SKO skarżąca złożyła sprzeciw od w/w zarządzenia. Kolegium przesłało sprzeciw do Sądu przesyłką poleconą w dniu 12 stycznia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –dalej p.p.s.a., od zarządzeń referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy przysługuje sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia. Sprzeciw wniesiony po tym terminie podlega odrzuceniu (art. 259 § 2 p.p.s.a.). Zarządzenie referendarza sądowego z dnia 20 listopada 2009r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku D.B. o prawo pomocy, wraz z prawidłowym pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 8 grudnia 2009r., o czym świadczy jej własnoręczny podpis złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 199), a więc ostatnim dniem, w którym skarżąca uprawniona była do złożenia sprzeciwu był 15 grudnia 2009r. D.B. złożyła przedmiotowy sprzeciw w dniu 11 grudnia 2009r. w siedzibie SKO, które przesłało go do Sądu przesyłką poleconą nadaną na poczcie dopiero w dniu 12 stycznia 2010r. (k. 203), a więc bez wątpienia po upływie 7-dniowego terminu zakreślonego przez ustawę. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym (...) jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Oznacza to, iż dla ustalenia terminu wniesienia pisma do sądu za pośrednictwem urzędu pocztowego decydujące znaczenie ma data stempla pocztowego. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują natomiast możliwości wnoszenia pism procesowych do Sądu – za wyjątkiem skargi inicjującej postępowanie – za pośrednictwem organu administracji publicznej. Uznać więc należy, że dniem wniesienia do Sądu sprzeciwu od zarządzenia referendarza z dnia 20 listopada 2009r. był dzień nadania go na poczcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Ze stempla pocztowego widniejącego na kopercie, w której sprzeciw został przesłany do Sądu wynika, że przesyłka nadana została w urzędzie pocztowym w dniu 12 stycznia 2010r. Wobec powyższych ustaleń odnoszących się do końcowego terminu do skutecznego wniesienia przedmiotowego sprzeciwu uznać więc należy, iż został on wniesiony z przekroczeniem terminu, o którym mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.