II SA/Go 555/09

Dnia 6 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2009r na posiedzeniu niejawnym wniosku S.M. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek 1. oddalić wniosek w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego. W dniu [...] czerwca 2009 roku (data prezentaty) S.M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] maja 2009r, nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności składkowych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Dnia 27 lipca 2009 roku (data prezentaty) do tutejszego Sądu wpłynęła powyższa skarga wraz z aktami administracyjnymi. Wraz ze skargą S.M. na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, iż wraz z żoną są zarejestrowanymi osobami bezrobotnymi bez prawa do zasiłku. S.M. wskazał również, iż na utrzymaniu mają 15-letnią córkę, dodatkowo skarżący oświadczył, iż od 1998 roku choruje na wrzody żołądka i dwunastnicy a od 2006 roku przewlekle choruje na cukrzycę typu III (insulinozależna). W ocenie skarżącego jego stan zdrowia nie pozwala mu podjąć pracy fizycznej. Nadto S.M. wskazał również, iż jego żona również nie może znaleźć pracy gdyż leczy się psychiatrycznie. Skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, iż jest współwłaścicielem budynku mieszkalnego o pow. 40 m2 oraz budynku gospodarczego o powierzchni 100 m2, nadto skarżący posiada grunty orne o powierzchni 0,2121 ha. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż wniosek o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie mógł zostać uwzględniony, już z tej tylko przyczyny, iż skarżący jest z mocy ustawy zwolniony od obowiązku uiszczenia tychże kosztów (art. 239 pkt 1 "e" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.). Dlatego też wniosek o udzielenie prawa pomocy w tym zakresie należało oddalić. Natomiast wniosek skarżącego o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 262 p.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Fakty świadczące o bardzo trudnej sytuacji materialnej podane przez S.M. znajdują potwierdzenie w dokumentach znajdujących się w aktach Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Jak ustalono w postępowaniach prowadzonych przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych S.M. otrzymuje wynagrodzenie z tytułu umowy zlecenia w wysokości 26,50 złotych brutto, nadto w związku z trudna sytuacją finansową Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej przyznał małżeństwu M. zasiłek okresowy w kwocie 628,35 złotych miesięcznie przy czym wydatki związane z leczeniem wyniosły 270 złotych plus koszty dojazdu do lekarza w wysokości 164,10 złotych. Strona domagająca się umorzenia składek z tytułu prowadzonej działalności wykazała przy tym, iż miesięczne wydatki związane z utrzymaniem gospodarstwa domowego kształtują się w wysokości ok. 203 złotych. W świetle powyższego zdaniem Sądu uprawniony jest wniosek, iż skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Należy przy tym zauważyć, iż ustawodawca zwalniając skarżących organ administracji w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych miał świadomość, iż osoby te znajdują się w trudnej sytuacji przy czym charakter tych spraw związany jest z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych, co przesądza, że skarżący z reguły nie będą mieli dostatecznych środków na pokrycie kosztów sądowych. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika skarżącemu borykającemu się z problemami finansowymi jest w pełni uzasadnione tym bardziej, iż przy sporządzaniu skargi kasacyjnej ustawodawca wprowadził przymus adwokacko-radcowski (art. 175 § 1 p p.s.a.). Mając zatem na względzie konstytucyjne prawo zaskarżenia wyroku do sądu II instancji, przyznanie I.M. pełnomocnika jest w pełni uzasadnione. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.