II SA/Go 555/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] o odmowie przyznania Z.S. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad R.S.. Podstawę prawną decyzji stanowił między innymi art. 17 ust. 1-5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 992 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 b wskazanej ustawy jednym z warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest powstanie niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Z uwagi na fakt, iż niepełnosprawność R.S. powstała w 1994 roku, tj. gdy miał 21 lat, w trakcie pełnienia służby wojskowej, a nie w trakcie nauki w szkole, nie ma podstaw do przyznania Z.S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W dniu 2 stycznia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga Z.S. na decyzję Kolegium, w której podkreśliła, że w latach 1993-1994, gdy jej syn odbywał służbę wojskową był obowiązek odbycia służby wojskowej. Podniosła, że opiekuje się chorym synem od 20 lat. Opisała też trudną sytuację materialną w jakiej się znajduje ona i jej rodzina, a nadto wskazała na konieczność ponoszenia dużych wydatków związanych również z chorobą jej męża. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Go 6/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zawiesił postępowanie do czasu zakończenia sprawy z wniosku grupy posłów na Sejm RP o zbadanie zgodności m.in. przepisu art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji RP w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia, czym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasada sprawiedliwości społecznej, oraz zasada równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. Wniosek ten został zarejestrowany w Trybunale pod sygnaturą K 38/13. W dniu 15 lipca 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek Z.S. o cofnięcie skargi, który uzasadniła zmianą przepisów i przywróceniem jej prawa do zasiłku. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Go 6/14 Sąd podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie należało umorzyć. Stosownie do treści art. 60 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). Skarżąca złożyła oświadczenie o cofnięciu skargi, przy czym brak jest podstaw do uznania tego oświadczenia za pozbawione skuteczności. Brak jest również przesłanek do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, o których mowa w art. 60 p.p.s.a., gdyż nie zachodzi niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi miałoby służyć obejściu prawa. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.