II SA/Go 561/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Protokolant asystent sędziego Tomasz Modzelewski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2006 przy udziale prokuratora Prokuratury Rejonowej G.D. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Nr [...] Wiceprezydent Miasta, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r., Nr 87, poz. 960, Nr 110, poz. 1189, Dz. U. z 2002 r. Nr 74, poz. 676, Nr 78, poz. 716, Dz. U. z 2003 r., Nr 128, poz. 1176, Nr 130, poz. 1190, Dz. U. z 2004 r. Nr 93, poz. 887, Dz. U. z 2005 r. Nr 62, poz. 550, Nr 94, poz. 788) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku żony skarżącego D.K. orzekł o wymeldowaniu M.K. z pobytu stałego z lokalu na os. [...]. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ wskazał, iż w toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że skarżący trwale i dobrowolnie opuścił przedmiotowy lokal zabierając swoje rzeczy osobiste. Podkreślono również, iż M.K. przepisując płatności za gaz i światło na żonę D.K. potwierdził, iż nie będzie uczestniczył w utrzymaniu mieszkania. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody wniósł M.K. wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił brak w przedmiotowym rozstrzygnięciu podstawy faktycznej i prawnej. Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podnosząc w uzasadnieniu, iż z dokumentacji jaka została zgromadzona jednoznacznie wynika, że skarżący nie mieszka w lokalu na os. [...]. Ponadto organ przyjął, co wynika z materiału dowodowego, iż skarżący opuścił wyżej wymieniony lokal na skutek toczącej się w sądzie rozprawy o znęcanie się nad rodziną , ale zamierza powrócić do spornego lokalu, jednakże po uzyskaniu rozwodu i uregulowaniu spraw majątkowych nie będzie zamieszkiwał w tym lokalu. Ustosunkowując się do podniesionego w odwołaniu zarzutu, iż z lokalu na os. [...] skarżący nie wyprowadził się dobrowolnie, lecz ze względu na istniejący konflikt rodzinny, organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgromadzona przez organ I instancji dokumentacja przeczy twierdzeniom skarżącego by opuścił on lokal jedynie czasowo. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy uznał, że spełniona została przesłanka merytoryczna, jaką jest opuszczenie lokalu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Wojewody wniósł M.K., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając błędną ocenę stanu faktycznego oraz obrazę prawa materialnego. Skarżący w uzasadnieniu podniósł że fakt, iż nie zamieszkuje on w przedmiotowym mieszkaniu nie jest decydującym w tej sprawie, gdyż do jego opuszczenia został zmuszony donosami żony o rzekomym jej krzywdzeniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.), sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002,r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zm.). Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia legalności uznać należy, że decyzja ta nie uchybia prawu, zaskarżonej decyzji nie można bowiem postawić zarzutu, iż została wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, organ pierwszej jak i drugiej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Prawidłowo również w sprawie przyjęto, że zaszły przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001r., Nr 87, poz. 960, ze zm.). Stosownie bowiem do tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, organ administracji wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzje w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i jednocześnie nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W przypadku wymeldowania, analogicznie jak w przy zameldowaniu, źródłem obowiązku organu administracji do wydania decyzji w omawianym przedmiocie, jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym miejscu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd zgodnie z którym pobyt stały oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Zamiar stałego pobytu musi być określony na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. Z okoliczności sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości Sądu, że zamiarem strony było opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu i przeniesienie się do mieszkania matki. Nawet rzadkie i krótkie pobyty w spornym lokalu jak wyjaśnił to skarżący w toku postępowania administracyjnego, nie zmieniają faktu, że nastąpiło dobrowolne opuszczenie miejsca zameldowania. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest spełniona, jeżeli opuszczenie lokalu ma charakter trwały oraz jest dobrowolne a nie wynika z bezprawnych działań lub zachowań innych osób. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż opuszczenie przez skarżącego przedmiotowego lokalu miało dobrowolny charakter i wynikało z jego autonomicznej woli. Wszelka korespondencja kierowana na adres matki skarżącego była przez niego tam odbierana, przesłuchani w sprawie świadkowie również potwierdzili, że nie mieszka on w spornym lokalu co najmniej od lata 2005 r. i ponadto jak zeznał sam skarżący "przerejestrował" wszelkie rachunki za mieszkanie na żonę. W tym stanie rzeczy i wobec dyspozycji art. 80 k.p.a. nie budzi zastrzeżeń ocena organów administracji, że wyprowadzenie się ze spornego lokalu przez skarżącego nastąpiło dobrowolnie i z jego woli, a twierdzenie o czasowości opuszczenia spornego lokalu miało na celu stworzenie pozoru przesłanki wyłączającej wymeldowanie i nie może być poczytane za zamieszkiwanie przez skarżącego w tym lokalu, które niweczyłoby jego opuszczenie przez skarżącego przewidziane w art. 15 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a tym samym zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe okoliczności, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Maria Bohdanowicz Ireneusz Fornalik Aleksandra Wieczorek