II SA/Go 563/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi PPHU K Spółki Jawnej R.D., E.D. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę. Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z [...] stycznia 2009 r. nr [...] nałożył na PPHU K Spółka Jawna R.D., A.K. karę pieniężną w wysokości 11 000 zł za wykonywanie w dniu [...] marca 2005 r. pojazdem kierowanym przez R.D. transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nie został zachowany warunek określony w art. 4 pkt. 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., nr 125, poz. 847 ze zm., dalej: u.t.d.) do uznania kontrolowanego przewozu za wykonywany na potrzeby własne. Orzeczenie powyższe stało się ostateczne i prawomocne. Pismami z [...] października 2015 r. R.D. i A.K. zwócili się do Naczelnika Urzędu Celnego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] stycznia 2009r. nr [...]. Do wniosków załączono duplikat zaświadczenia nr [...] z [...] czerwca 2004r. potwierdzającego ukończenie przez R.D. kursu dokształcającego kierowców przewożących rzeczy, wydanego przez WORD oraz pismo nr [...] z [...] września 2015 r. sporządzone przez Wojewódki Ośrodek Ruchu Drogowego, w którym przesyła R.D. ww. duplikat zaświadczenia, jednocześnie informując, że potwierdza ono spełnienie przez kierowcę jednego z warunków zawartych w art. 39a oraz art. 39b u.t.d. W uzasadnieniu wniosków o wznowienie postępowania wskazano, że R.D. 10 września 2015 r. powziął informację od R.D. (kierowcy kontrolowanego pojazdu), iż w chwili kontroli posiadał on wszelkie niezbędne zezwolenia i licencje dla prowadzenia pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony oraz przewozu towarów na terenie kraju i poza jego granicami. Wobec powyższego R.D. zwrócił się pismem z [...] września 2015 r. do WORD o udzielenie informacji czy wydane zaświadczenie nr [...] uprawniało R.D. do przewozu rzeczy pojazdami powyżej 3500 kg. W odpowiedzi z [...] września 2015r. poinformowano go, że wydane zaświadczenie potwierdza spełnienie przez kierowcę wykonującego transport drogowy warunków przewidzianych ustawą o transporcie drogowym. W ocenie wnioskodawców powyższe stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją z [...] stycznia 2009 r. w trybie określonym w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Ujawnione okoliczności wskazują, że w czasie kontroli [...] marca 2005 r. spółka PPHU K oraz jej wspólnicy wypełniali wszelkie przesłanki dla uznania dokonywanego przewozu za niezarobkowy przewóz drogowy, nie zaś za transport drogowy. W związku z tym decyzja została wydana w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, co skutkowała błędną kwalifikacją prawną. Pokreślili również, że przytoczone okoliczności wskazują, że wykonanie przedmiotowej decyzji jest bezzasadne i niecelowe, wobec czego wnieśli o wstrzymanie jej wykonania. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z [...] stycznia 2009 r. nr [...], z uwagi na brak przesłanek do jego wznowienia. Na powyższe postanowienie R.D. (pismo z [...].12.2015 r.) i A.K. (pismo z [...].12.2015 r.) złożyli zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili błędną ocenę stanu faktycznego oraz materiału dowodowego z naruszeniem art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 80 oraz art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., polegającą na uznaniu, że przedstawione we wnioskach o wznowienie postępowania okoliczności i dowody nie stanowią podstawy dla wznowienia postępowania, co w konsekwencji skutkuje obrazą przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 pkt 4 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym na dzień 30 marca 2005 r. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z [...] kwietnia 2016 r. nr [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 i art. 144 K.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2009 r. została nałożona kara za wykonywanie [...] marca 2005 r. - pojazdem kierowanym przez R.D. - transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nie zastał zachowany warunek określony w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. do uznania kontrolowanego przewozu za wykonywany na potrzeby własne. Strona nie spełniła warunku dotyczącego wykonywania przewozu osobiście lub przez swojego pracownika, gdyż w dacie kontroli spółki z kierowcą nie łączył żaden stosunek cywilno-prawny mogący być stosunkiem pracy. Przedstawiony natomiast przez wnioskodawców dowód w postaci zaświadczenia nr [...] z [...] czerwca 2004 r. wydany przez WORD nic w tej kwestii nie zmienia, a potwierdza jedynie fakt ukończenia przez R.D. kursu dokształcającego kierowców przewożących rzeczy, a więc spełnienie przez kierowcę wykonującego transport drogowy jednego z warunków zawartych w art. 39a i 39b u.t.d. Dodów ten nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z [...] stycznia 2009 r. nr [...]. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi PPHU K sp. jawna R.D. i E.D. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia spółka podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, wskazując, że ujawnione we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności, potwierdzają, że w czasie kontroli jak i wydawaniu ostatecznej decyzji spółka oraz jej wspólnicy wypełnili wszelkie przesłanki dla uznania wykonywanego przewozu za niezarobkowy przewóz drogowy, nie zaś za transport drogowy. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swą dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że decyzją z [...] stycznia 2009 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej kwocie 11 000 zł; za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji (lp. 1.1 załącznika do u.t.d. – 8 000 zł) oraz za wykonywanie przewodu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych (lp. 4.1 załącznika do u.t.d. – 3 000 zł), przyjmując, że przedsiębiorca nie spełnił warunku dla uznania przewozu drogowego za wykonywany pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej (przewóz na potrzeby własne). W toku postępowania skarżąca spółka podnosiła, że przewóz wykonywany był na potrzeby własne, w związku z czym spółka nie musiała dysponować stosowną licencją (strona nie odnosiła się w ogóle do braku opłaty drogowej). Organ pierwszej instancji ustalił jednak, że w dacie kontroli spółkę z kierowcą nie łączył żaden stosunek cywilno-prawny mogący być stosunkiem pracy a zatem nie został spełniony warunek określony w art. 4 pkt 4 lit. a u.t.d. We wnioskach o wznowienie postępowania jako nową okoliczność lub nowy dowód istniejący w dniu wydania decyzji, istotny dla sprawy i nieznany organowi, wspólnicy spółki przedstawili natomiast pismo Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego z [...] września 2015 r. nr [...] (informujące, iż R.D. uczestnicząc w dniach [...].06.2004 r. – [...].06.2004 r. w kursie o zorganizowanym przez WORD uzyskał zaświadczenie nr [...] o ukończeniu kursu dokształcającego kierowców przewożących rzeczy) oraz duplikat ww. zaświadczenia, wskazując, że kierujący pojazdem, w dniu kontroli, "posiadał wszelkie niezbędne zezwolenia i licencję, dla prowadzenia pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony oraz przewozu towarów na terenie kraju i poza jego granicami". Dołączone do ww. wniosków o wznowienie postępowania dokumenty - jak zasadnie przyjęły organy obu instancji - nie odnoszą się zatem do podstawy nałożenia kary, a jedynie potwierdzają, że kierowca – R.D. - spełniał jeden z wielu warunków zawartych w art. 39a i 39b u.t.d., pozwalających na zatrudnienie go w charakterze kierowcy przez przedsiębiorcę będącego przewoźnikiem drogowym. Dokumenty te nie potwierdzają jednak zatrudnienia R.D. przez skarżącą spółkę w dniu kontroli drogowej. Słusznie zatem organ pierwszej instancji, na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania. Do odmowy wznowienia postępowania w myśl ww. przepisu może bowiem dojść także wtedy, gdy z twierdzeń strony można w sposób oczywisty wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.) a treścią decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) oddalił skargę.