II SA/Go 569/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 listopada 2012 r. nr XXIX/160/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości, II. określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu. Rada Gminy podjęła w dniu 30 listopada 2012 r. uchwałę nr XXIX/160/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniósł Wojewoda, domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości. W uzasadnieniu skargi Wojewoda przywołał treść art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 20 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis uznał za przepis szczególny w stosunku do art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewoda stwierdził, że art. 20 ust. 2 nakłada na wójta obowiązek przedłożenia wojewodzie uchwały w sprawie planu miejscowego wraz z załącznikami oraz dokumentacją planistyczną w ciągu 7 dni od dnia jej podjęcia. Wójt Gminy przedstawił natomiast Wojewodzie uchwałę nr XXIX/160/2012 z dnia 30 listopada 2012 r. dopiero w dniu 15 kwietnia 2014 r. Dalej Wojewoda wskazał, że organ nadzoru może orzec o nieważności uchwały w całości lub w części w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały. Z uwagi na nieprzekazanie przez Wójta zaskarżonej uchwały wraz z załącznikami w terminie 7 dni od dnia jej podjęcia, Wojewoda stwierdził, że doszło do naruszenia zasad i trybu sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie skarżący podniósł, że w rozdziale 7 § 11 pkt 1 lit. b zaskarżonej uchwały ustalono, iż wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone na rysunku symbolami "MN", dla których ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy, oznaczone na rysunku planu w zwymiarowanych odległościach od linii rozgraniczającej teren inwestycji. Zdaniem skarżącego na rysunku planu stanowiącym załącznik nr 3 do uchwały odległości te nie zostały zwymiarowane. Następnie Wojewoda wskazał, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami "MN" ustalono wjazd od strony ulic oznaczonych na rysunku planu symbolem "KDW" lub "KD" (§11 pkt 1 lit. e). Na żadnym z załączników (rysunków planu) nie wyznaczono terenu oznaczonego symbolem "KDW". Wątpliwość skarżącego wzbudziło dopuszczenie zamiennego zastosowania symboli na rysunku planu stanowiącego załącznik graficzny do treści planu. Ponadto w § 21 ust. 6 pkt 3 kwestionowanej uchwały zapisano, iż zaleca się budowę stacji transformatorowych typu kioskowego na wydzielonych działkach 5,0 x6,0 m z zapewnieniem dojazdu na terenach wskazanych na rysunku lub na terenie inwestora wg potrzeb i budowę linii kablowych. Skarżący wskazał, że zapis ten odsyła do rysunku planu, na którym nie wyznaczono tych terenów, a dodatkowo pozostawia dużą swobodę interpretacyjną. W § 21 ust. 6 pkt 4 zaskarżonej uchwały ustalono o zachowaniu linii napowietrznych 20 kV wraz z korytarzem technicznym wolnym od zabudowy zgodnie z rysunkiem planu, z możliwością ich przebudowy na warunkach operatora na koszt inwestora. W ocenie Wojewody na żadnym załączniku do uchwały nie pokazano jednak linii napowietrznych z korytarzem technicznym wolnym od zabudowy. Stwierdzone nieścisłości pomiędzy częścią tekstową i graficzną uchwały uniemożliwiają zdaniem skarżącego zastosowanie planu miejscowego w praktyce. Określając zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i. infrastruktury technicznej (rozdział 11) rada gminy w wielu zapisach wskazała m.in. na konieczność uzyskania warunków właściwych dysponentów sieci, uzależniła przeniesienie sieci od uzgodnienia z właściwym operatorem, na przebudowę linii napowietrznej na warunkach operatora na koszt inwestora. Tymczasem w ocenie Wojewody analiza norm prawnych znajdujących zastosowanie przy uchwalaniu planów miejscowych wskazuje, że brak w nich podstawy dla sytuowania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji dotyczącej uwzględniania zasad określonych przez zarządcę drogi, placu, sieci czy cieku, bądź też warunków określonych przez przedsiębiorstwo sieciowe, czy zakład energetyczny na określone działania adresatów planu miejscowego. Z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika norma prawna pozwalająca radzie gminy na zamieszczenie w uchwale w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakazu dokonywania uzgodnień, uwzględnienia warunków albo zasad ustalonych przez określone już podmioty. Wskazane przepisy rangi ustawowej nakazują natomiast przyjęcie w planie miejscowym zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, a w pojęciu tym nie mieści się kwestia tego, w jaki sposób adresaci planu mają się porozumiewać z zarządcami odpowiednich sieci, cieków, właścicielami terenów, zakładem energetycznym czy przedsiębiorstwem sieciowym. Następnie Wojewoda podkreślił, że w ramach zasad kształtowania przestrzeni publicznych Rada Gminy ustaliła, iż na wszystkich terenach publicznych ustala się obowiązek lokalizacji reklam w formie zorganizowanej i ujednoliconej co do wielkości i jakości (§10 ust. 3). W planie miejscowym określa się obowiązkowo wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych (art. 15 ust. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego precyzuje wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń planu. Rozporządzenie to w § 4 pkt 5 stanowi, iż ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych powinny zawierać w szczególności określenie zasad umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury, nośników reklamowych, tymczasowych obiektów usługowo - handlowych, urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Dopuszczenie w planie realizacji reklam "w formie zorganizowanej i ujednoliconej" nie stanowi, w opinii Wojewody, o określeniu przez organ stanowiący, zasad umieszczenia w przestrzeni publicznej reklam. W związku z dopuszczeniem realizacji reklam należało określić m.in. ich maksymalne gabaryty, miejsce zamocowania w szczególności w odniesieniu do elementów elewacji budynków, budowli, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów, z jakich mogą być wykonane, mając przy tym na uwadze konieczność określenia wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych. Dopuszczenie realizacji reklam bez określenia jakichkolwiek nakazów, zakazów czy ograniczeń pozostawia bardzo dużą swobodę, dowolność interpretacji i stanowi o braku jakichkolwiek zasad ich realizacji. Wojewoda zaskarżonej uchwale zarzucił również istotne naruszenie trybu jej sporządzenia, które w myśl art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoduje nieważność uchwały w całości lub części. Skarżący wskazał, że pojęcie "trybu sporządzania" odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia studium albo planu miejscowego, począwszy od podjęcia przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia (zmiany) studium albo planu miejscowego, inicjującej procedurę planistyczną, której kolejne etapy określa w przypadku studium art. 11, natomiast w przypadku pianu miejscowego art 17 ustawy. Zgodnie z dyspozycją ustawodawcy jedynie istotne naruszenie trybu postępowania skutkuje nieważnością w całości bądź w części aktu planistycznego, przy czym przez istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć takie naruszenie trybu (np. polegające na zmianie kolejności, skróceniu terminu, pominięciu którejś czynności), które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzenia aktu planistycznego. W myśl art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36. W odniesieniu do zasad określania wartości nieruchomości oraz zasad określania skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych, a także w odniesieniu do osób uprawnionych do określania tych wartości i skutków finansowych stosuje się przepisy o gospodarce nieruchomościami (art. 37 ust. 11 ww. ustawy). Zgodnie natomiast z art. 174 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami uprawnionymi do sporządzenia opracowania odnośnie skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych są rzeczoznawcy majątkowi. Przytaczając treść powyższych przepisów Wojewoda wskazał, że w przedłożonej przez Wójta Gminy dokumentacji prac planistycznych znajduje się "Opinia (a nie prognoza) w sprawie określenia skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy", sporządzona przez urbanistę wchodzącego w skład zespołu projektowego opracowującego plan miejscowy. Z przedłożonej dokumentacji planistycznej zdaniem Wojewody nie wynika, aby urbanista ten posiadał uprawnienia rzeczoznawcy majątkowego. Oznacza to więc, że niniejsza prognoza skutków finansowych została sporządzona z naruszeniem art. 17 pkt 5 i art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem trybu postępowania, które należy kwalifikować jako naruszenie istotne. Skoro bowiem regulując procedurę uchwalania planu miejscowego ustawodawca jako jeden z jego kolejnych, i niezbędnych etapów określił sporządzenie prognozy skutków finansowych według wskazanych wymagań, to zaniechanie opracowania tej prognozy zgodnie z przyjętymi standardami stanowi bez wątpienia istotne naruszenie trybu. W takiej bowiem sytuacji nie sposób w ocenie skarżącego przyjąć, że w toku przeprowadzonej procedury zachowano wszystkie jej etapy. Samo bowiem sporządzenie opinii w sprawie określenia skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego nie oznacza, że uczyniono zadość wymogowi z art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro wymóg ten uzależniono od opracowania tegoż dokumentu przez rzeczoznawcę majątkowego. Aby zatem można było mówić o zachowaniu w tej kwestii procedury planistycznej konieczne jest sporządzenie prognozy skutków finansowych przez uprawnioną do tego osobę. W odniesieniu po przedłożonej w dokumentacji prac planistycznych, opinii w sprawie określenia skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, Wojewoda wskazał, że w opinii tej przyjęto 5 % stawkę opłaty planistycznej (pkt 7.2.1 lit a), a w uchwale w sprawie planu miejscowego 10 % (§ 23 uchwały). Ponadto w opinii tej wskazano, że w wyniku zaplanowania zabudowy w przedmiocie realizacji inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej nie przewiduje się wydatków z budżetu gminy, a w rozstrzygnięciu dotyczącym sposobu realizacji zadań z zakresu infrastruktury technicznej oraz zasad ich finansowania (załącznik nr 6 do uchwały), zapisanych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy wskazano, że z przeprowadzonej analizy prognozy skutków finansowych uchwalenia tego planu wynika, że realizacja zapisanych w nim zadań z zakresu infrastruktury technicznej może pociągnąć za sobą wydatki z budżetu gminy. W związku z sporządzeniem jedynie "opinii" w sprawie określenia skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego przez osobę, która nie jest rzeczoznawcą majątkowym nie można wykluczyć tego, że mylna "opinia" miała wpływ na to jakiej treści plan został uchwalony. W odpowiedzi na skargę organ w pierwszej kolejności podniósł, że wskazane w skardze naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie znajduje potwierdzenia w art. 20 ust. 2 tej, który nie określa, w jakim terminie należy przekazać uchwałę wraz z załącznikami oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawnymi. Wojewoda dysponując wiedzą o podjętej uchwale, którą opublikował w dniu 18 grudnia 2012 r., nie zwrócił się do gminy w żaden sposób kwestionując brak dokumentacji planistycznej, ani nie wydał żadnego dokumentu lub opinii stwierdzającej niezgodność z prawem przesłanej uchwały. Ponadto po otrzymaniu od gminy dokumentacji planistycznej Wojewoda miał 30 dni na stwierdzenie jej zgodności z prawem i w tym czasie nie skorzystał z uprawnienia do wezwania gminy o uzupełnienie dokumentacji przesłanej uchwały. Zdaniem organu przekazanie dokumentacji planistycznej w przypadku publikowanej przez wojewodę uchwały rady gminy, co do zasady, nie może być równoznaczne z istotnym naruszeniem trybu sporządzenia mpzp. Wójt gminy wskazał, że treść uchwały oraz jej powiązanie z rysunkiem planu jako całość publikowanego prawa miejscowego została rzetelnie sprawdzona pod względem prawnym przez organ do tego uprawniony. Dalej podkreślił, źe na podstawie obowiązującego planu wydał decyzję o podziale nieruchomości, a starostwo powiatowe wydało decyzje o pozwoleniu na budowę. Ponadto wydano kilka kolejnych zaświadczeń o przeznaczeniu terenu, niezbędnych do zawarcia transakcji sprzedaży u notariusza i zmierzających do uzyskania pozwolenia na budowę. Unieważnienie planu spowoduje konieczność weryfikacji wydanych decyzji, co będzie się wiązać ze znacznymi kosztami dla budżetu gminy. Funkcjonowanie planu, pomimo rzekomych drobnych uchybień prawnych, od przeszło dwóch lat nie spowodowało trudności interpretacyjnych w wydawaniu decyzji administracyjnych. Mieszkańcy gminy, dla których ten plan stworzono w trakcie procedury planistycznej nie złożyli żadnych uwag ani zastrzeżeń, Następnie organ zgodził się ze skarżącym, że zgodnie z art. 174 ust 3a pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami prognozę skutków finansowych uchwalenia planu winien wykonać rzeczoznawca majątkowy. Użyte w ustawie o gospodarce nieruchomościami słowo "może" przyjęto jako dopuszczenie, a nie obowiązek ustawowy. W wyniku takiej interpretacji przyjęto za dopuszczalne dla małego powierzchniowo i jednolitego funkcjonalnie obszaru opracowania, w którym nie występują trudności w określeniu wpływu ustaleń planu na budżet gminy, opracowanie prognozy skutków finansowych przez projektanta planu. Podobnie wysokość stawki procentowej wzrostu wartości nieruchomości należy do kompetencji organu stanowiącego rady, jednak do obliczeń prognozy sutków finansowych przyjmowana jest wartość proponowana przez projektanta na etapie tworzenia dokumentów planistycznych i taka dokumentacja jest przedkładana radzie gminy. Zdaniem organu zarzut błędnie opracowanej prognozy, która może skutkować stwierdzeniem rażącego naruszenia prawa winna być oparta na ocenie biegłego sądowego w tym zakresie. Biorąc powyższe pod uwagę, organ wniósł o odrzucenie skargi Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres sądowej kontroli działania administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.). Kontrola ta zgodnie z zasadą legalności sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a w zależności od jej wyniku sąd stosuje jeden ze środków prawnych określonych w szczególności w art. 145 do 151 p.p.s.a. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwa naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Koniecznym jest zatem odniesienie się do przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w której art. 91 ustawodawca wskazał naruszenia istotne lub nieistotne, nie definiując ich. W judykaturze i jurysprudencji przyjmuje się, iż istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. Za istotne naruszenie prawa uznaje się takiego rodzaju naruszenia jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury podjęcia uchwały. Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika to wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji, czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie sąd stwierdził wystąpienie istotne naruszenie prawa uzasadniające uwzględnienie wniesionej skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i. zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 Nr 80 poz. 717 ze zm.), dalej - u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jest podstawowym narzędziem regulacji zagospodarowania przestrzennego. Zawiera przepisy powszechnie obowiązujące (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.) w zakresie przeznaczenia terenu, zagospodarowania i warunków zabudowy, stanowiące bezpośrednią podstawę do wydawania decyzji budowlanych oraz wywłaszczania gruntów na cele publiczne. Ustalenia planu miejscowego winny być na tyle precyzyjne i szczegółowe, aby można było na ich podstawie sporządzić projekt budowlany oraz zagwarantować, przy wydawaniu decyzji administracyjnych realizację ustawowych zadań w zakresie ładu przestrzennego, ochrony środowiska i. innych. Ustawodawca rygorystycznie traktuje obowiązek zachowania procedury sporządzenia planu miejscowego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Należy przyjąć, że tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. Zasady sporządzania planu dotyczyć będą natomiast problematyki merytorycznej, związanej ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1, przedmiot ( a więc wprowadzane ustalenia) określa art. 15 ust 2 i 3, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skalę opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (DZ.U. Nr 164 poz. 1587) (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne Komentarz pod. red. Zygmunta Niewiadomskiego, C.H. BECK, Warszawa 2008, str. 249, 253). Przenosząc powyższe uwagi na tło rozpatrywanej sprawy, wskazać należy, że zaskarżona uchwała podjęta została z naruszeniem zasad sporządzania planu miejscowego, albowiem stwierdzone uchybienia dotyczą treści merytorycznej uchwały. W § 11 pkt 1 lit. b uchwały stwierdzono, że ustala się nieprzekraczalne linie zabudowy, oznaczone na rysunku planu w zwymiarowanych odległościach od linii rozgraniczającej teren inwestycji. Natomiast w części graficznej planu - załącznik nr 3 odległości, o których wyżej mowa nie zostały naniesione. Nieprawidłowość ta skutkuje tym, że plan miejscowy jest w tym zakresie nieprecyzyjny i nieczytelny, a jego stosowanie może prowadzić do dowolności w interpretacji zapisów, prowadząc do zaburzenia ładu przestrzennego. Wbrew treści § 21 ust. 6 pkt 4 uchwały na rysunku planu nie uwzględniono napowietrznej linii 20 kV wraz z korytarzem technicznym wolnym od zabudowy, co oznacza że część graficzna planu nie zawiera wszystkich elementów niezbędnych dla określenia sposobu przeznaczenia oraz zagospodarowania terenu. W § 10 ust. 3 Rada podjęła regulację dotyczącą lokalizacji reklam na terenie objętym planem miejscowym, jednakże ze względu na ogólnikowość unormowania, brak precyzji co do sposobu określenia lokalizacji oraz parametrów obiektu (brak zakazów, nakazów, ograniczeń w lokalizacji) przepis ten pozostaje w sprzeczności z § 4 pkt 5 w.w. rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. W myśl tego przepisu ustalenia dotyczące wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych powinny zawierać w szczególności określenie zasad umieszczania w przestrzeni publicznej obiektów małej architektury, nośników reklamowych, tymczasowych obiektów usługowo-handlowych, urządzeń technicznych i zieleni, w tym określenie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. Stosownie do treści art. 17. pkt 5 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36. Prognoza skutków finansowych stanowi część dokumentacji planistycznej. Jako niezbędny element postępowania poprzedzającego podjęcie uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obrazować ma przewidywane konsekwencje finansowe zmiany zagospodarowania przestrzennego danego terenu. Skutki finansowe uchwalenia planu winien opracować rzeczoznawca majątkowy (art. 37 ust. 11 u.p.z.p., art. 174 ust. 3a pkt 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami). W analizowanej sprawie, wbrew wymogom wynikającym z przepisów prawa materialnego, opinię w sprawie skutków finansowych uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opracowała osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne. Nadto w opracowaniu przyjęto błędną stawkę opłaty planistycznej w wysokości 5%, podczas gdy w § 23 uchwały Rada ustanowiła 10 % stawkę opłaty planistycznej. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym opracowanie prognozy skutków uchwalenia planu miejscowego (analizy ekonomicznej) przez osoby nie będące rzeczoznawcami majątkowymi stanowi naruszenie trybu sporządzania planu, tj. art. 17 pkt 5 w zw. z art. 37 ust. 11 u.p.z.p., lecz nie jest naruszeniem istotnym w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., ponieważ prognoza finansowa nie jest załącznikiem do planu i z tej racji nie ma charakteru wiążącego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 29 października 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 888/08 Lex nr 576055). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę co do zasady podziela powyższe stanowisko. Należy jednak mieć na uwadze, że przedmiotowa analiza ekonomiczna zawiera nadto błąd merytoryczny (błędna stawka opłaty planistycznej), co sprawia że prognoza nie odzwierciedla przewidywanych, rzeczywistych skutków finansowych uchwalenia planu. W pozostałym zakresie zarzuty skargi nie były zasadne. Uchybienia wymienione w skardze, którymi dotknięty jest zaskarżony akt prawa miejscowego, a nie uwzględnione przy rozpatrywaniu sprawy przez sąd, w ocenie sądu nie miały charakteru istotnego, a tym samym nie mogły skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. Jednakże, pomimo niepodzielenia stanowiska skarżącego co do wszystkich zarzutów skargi, w ocenie sądu, w sprawie zachodziły podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Orzekając w niniejszej sprawie, sąd miał na uwadze zakres oraz charakter naruszeń prawa, którymi dotknięty jest przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Uchybienia te miały charakter merytoryczny, wpływały na treść planu oraz sposób interpretacji jego zapisów, dlatego kwalifikowały się do istotnych naruszeń prawa. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości wynikało również z nieprawidłowości zapisu zawartego w § 21 ust. 6 pkt 4, czyli sprzeczności pomiędzy częścią tekstową planu, a jego częścią graficzną (załączniki nr 1, 2, 3, 4), przejawiającą się w braku oznaczenia na rysunkach planu napowietrznej linii 20 kV wraz korytarzem wolnym od zabudowy. Zakres uchybienia w tym zakresie, skutkował koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu w całości. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, a rozstrzygniecie w tym zakresie zachowuje moc do uprawomocnienia się wyroku wydanego niniejszej sprawie. ----------------------- Sygn. akt II SA/Go 569/14 2 Sygn. akt II SA/Go 569/14 Sygn. akt II SA/Go 569/14 11