II SA/Go 57/09

Dnia 20 sierpnia 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi B.A. na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy wskazania pomieszczenia tymczasowego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. adwokatowi A.K. kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, obejmującej sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Postanowieniem Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2009 roku przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka na pełnomocnika skarżącej wyznaczyła adwokata A.K., której strona udzieliła pełnomocnictwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowieniem z dnia 7 maja 2009 roku odrzucił skargę B.A. na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] października 2008 roku, nr [...] w przedmiocie odmowy wskazania pomieszczenia tymczasowego. Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł również wniosek o zasadzenie na rzecz strony skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wskazaną wyżej skargę kasacyjną. W dniu 18 sierpnia 2009 roku (data prezentaty) do tutejszego Sądu wpłynął wniosek adwokata A.K. o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, udzielonej z urzędu skarżącej B.A.. We wniosku tym pełnomocnik skarżącego jako podstawę swojego żądania wskazał § 18 ust. 1 pkt 2 lit "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz. 1348 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Na wstępie należy zauważyć, iż sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej stanowi czynność z zakresu nieopłaconej pomocy prawnej (art. 250 p.p.s.a.). Zaznaczyć w tym miejscu należy, że Sąd rozstrzyga w tym przedmiocie dopiero wtedy, gdy złożony zostanie stosowny wniosek. W myśl § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, póz 1348 ze zm.), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej złożył dwa wnioski o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pierwszy z tych wniosków zamieszczony został w skardze kasacyjnej. Wniosek ten zawiera oświadczenie, iż koszty nie zostały uiszczone nawet w części a zatem pełnomocnik skarżącej wypełnił wymóg wskazany w § 20 w/w rozporządzenia. Drugi wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu precyzuje żądanie wnioskodawcy wskazując, iż podstawą jego żądania stanowi § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zgodnie z wskazanym przepisem pełnomocnik skarżącej domaga się zasądzenia kosztów w wysokości stawki minimalnej wynoszącej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1. Zgodnie z pkt 1 tegoż rozporządzenia stawka minimalna w niniejszej sprawie wyznaczona została na kwotę 240 złotych. Zauważyć w tym miejscu należy, iż jak wynika z analizy akt sprawy pełnomocnik skarżącej z całą pewnością sporządził i wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp z dnia 7 maja 2009 roku, sygn. akt II SA/Go 57/09. Zdaniem Sądu jednak w aktach nie ma dowodu na to, iż wskazany wyżej pełnomocnik brał udział w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, mało tego z akt sprawy wynika coś wręcz zupełnie innego a mianowicie Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 23 lipca 2009 roku w składzie jednoosobowym wydał postanowienie oddalające skargę kasacyjną przy czym uczynił to na posiedzeniu niejawnym a zatem adwokat A.K. nie mógł brać udziału w rozprawie przez Sądem II instancji gdyż taka rozprawa się nie odbyła. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż podstawą żądania w/w pełnomocnika stanowi § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" cytowanego wyżej rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem pełnomocnikowi - za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej - należy się stawka minimalna w wysokości 50% od stawki w wysokości 240 złotych. W przedmiotowej sprawie adwokat A.K. jako pełnomocnik z urzędu B.A. podjął czynność procesową w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W konsekwencji wnioskujący adwokat winien otrzymać 50% stawki minimalnej, a nie jak wynikało by z wniosku 75% tej stawki minimalnej, która zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" wynosi 240 zł Stawkę tę zgodnie z § 2 ust. 3 wskazanego rozporządzenia należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.