II SA/Go 573/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. sprawy ze skargi L.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. W dniu 28 lipca 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga L.Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] cofnięto L.Z. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną przez Prezydenta Miasta decyzją z dnia [...] października 2004 r. Powodem cofnięcia decyzji było powzięcie informacji o skazaniu L.Z. prawomocnym wyrokiem sądu II instancji z dnia [...] stycznia 2013 roku (sygn. akt [...]) za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, tj. przestępstwo z art. 157 § 2 Kodeksu karnego i utrata w związku z tym ,,dobrej reputacji", która według ustawy o transporcie drogowym jest wymogiem uzyskania i posiadania licencji. Na skutek wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, która stała się ostateczna i wykonalna. L.Z. wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (data wpływu do organu – 26 czerwca 2013 r.). W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarga na decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r. wpłynęła do Sądu w dniu 26 lipca 2013 r. Postanowieniem z dnia 4 września 2013 r. WSA w Gorzowie Wlkp. orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. II SA/Go 653/13 Sąd oddalił skargę. Wyrok stał się prawomocny w dniu 31 października 2013 r. W trakcie postępowania zainicjowanego złożeniem w/w skargi, w dniu [...] lipca 2013 r. w [...] Inspekcja Transportu Drogowego, działając w związku z informacją Prezydenta Miasta (pismo Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2013 roku), przeprowadziła kontrolę drogową pojazdu marki [...] o nr rej. [...], kierowanego przez L.Z. wykonującego transport taksówką. Kontrolowany okazał podczas kontroli licencję nr [...] z datą ważności do [...] października 2019 r., którą organ zatrzymał w związku z informacją przekazaną przez Prezydenta Miasta o cofnięciu w/w licencji decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Organ ustalił w Urzędzie Miasta, iż na dzień kontroli ([...] lipca 2013 r.) strona nie posiadała uprawnienia wynikającego z licencji na transport drogowy osób taksówką. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] listopada 2013 roku nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając w oparciu o treść art. 92 a ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do ustawy, nałożył na L.Z. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł (osiem tysięcy złotych) za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wydanie decyzji jest uzasadnione. Odnosząc się do wyjaśnień złożonych w toku postępowania przez stronę organ podał, iż nie jest organem właściwym do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej cofnięcia licencji. L.Z. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, w której opisał sytuację, w wyniku której został skazany wyrokiem sądu II instancji powodującym wydanie decyzji o zwrocie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Strona zarzuciła Inspekcji Transportu Drogowego przedwczesne wszczęcie postępowania w sytuacji, gdy skarżący podejmował wszystkie czynności mające na celu wstrzymanie wykonalności decyzji SKO dotyczącej zwrotu licencji. Zdaniem skarżącego skoro decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] listopada 2013 roku, a czynności kontrolne miały miejsce [...] lipca 2013 roku, to organ winien mieć wątpliwości co do zasadności nałożenia na niego kary pieniężnej. Strona wskazała na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 września 2013 roku, sygn. akt II SA/Go 653/13, o wstrzymaniu wykonalności decyzji SKO w przedmiocie cofnięcia stronie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Strona wniosła o uchylenie decyzji, ewentualnie oddalenie kary lub o jej zmniejszenie argumentując, że nigdy nie była karana przez ITD, nadto organ nałożył na nią zbyt wysoką karę mając do wyboru przedział kar między 50 zł a 10000 zł. Skarżący dodatkowo wskazał, że niedługo przed kontrolą skutkującą wszczęciem postępowania w niniejszej sprawie funkcjonariusz Policji skontrolował stronę nie zgłaszając żadnych zastrzeżeń, więc nie powinna ich również stwierdzić Inspekcja Transportu Drogowego. Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości. Organ odwoławczy podał, iż zgodnie z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego w sprawie wynika, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2013 r. o cofnięciu stronie licencji nr [...] stała się wykonalna z dniem [...] kwietnia 2013 r. Zdaniem organu okoliczność w postaci złożenia przez stronę pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2013 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim nie wstrzymuje wykonania decyzji do czasu rozpatrzenia wniosku. GITD podał, iż z przedłożonej przez stronę jako załącznik do odwołania kserokopii postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wynika, iż Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonalności decyzji SKO w dniu [...] września 2013 roku i to właśnie od tego terminu, a nie, jak błędnie przyjęła strona, od dnia złożenia przez nią wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji SKO, wykonalność decyzji SKO utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta w sprawie cofnięcia stronie licencji na transport drogowy taksówką została wstrzymana. Organ zwrócił uwagę, iż w omawianym przypadku kontrola drogowa przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego miała miejsce w dniu [...] lipca 2013 roku, a więc w okresie, kiedy licencja na transport drogowy taksówką została stronie prawomocnie cofnięta. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone ustawą. Stosownie do art. 87 ust. 4 ww. ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Organ dodał, iż wbrew przekonaniu strony dla niniejszego rozstrzygnięcia nie ma znaczenia okoliczność w postaci przeprowadzenia kontroli drogowej przez funkcjonariusza Policji w dniu [...] lipca 2013 roku i niestwierdzenie żadnych uchybień. Jak podkreślił organ zakres każdorazowej kontroli drogowej może być różny, tym bardziej, jeśli jest ona przeprowadzana przez różne organy. GITD zauważył, iż w omawianej sprawie inspektor ITD posiadał informację uzyskaną od Prezydenta Miasta na temat posługiwania się przez stronę cofniętą licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Brak powyższej wiedzy mógłby skutkować błędnym uznaniem, że wynik kontroli nie uzasadnia wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, gdyż analiza okazanych do kontroli dokumentów nie daje ku temu podstaw. Organ podkreślił, iż wykonywanie transportu drogowego taksówką jest dopuszczalne tylko na podstawie właściwej licencji udzielanej na określony pojazd i obszar. Zatem ustalenie, że skarżący wykonując transport drogowy taksówką bez licencji popełnił naruszenie z łp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, uzasadnia zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych. Organ odwoławczy poinformował, że działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego taksówką jest działalnością licencjonowaną, co oznacza, że jej prowadzenie jest uzależnione od uzyskania licencji. Uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym. Bezspornie na dzień kontroli strona nie posiadała wymaganych uprawnień do prowadzenia działalności w zakresie transportu taksówką, bowiem licencja została jej cofnięta prawomocną decyzją SKO z dnia [...] kwietnia 2013 roku utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2013 roku. Na marginesie organ wskazał, że na dzień wydania niniejszej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim rozpatrzył skargę strony na ww. decyzję SKO i wyrokiem z dnia 18 września 2013 roku (sygn. akt II SA/Go 653/13) oddalił skargę strony. W odniesieniu do wniosku strony o zmniejszenie nałożonej kary organ odwoławczy poinformował, że kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego; nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ zaznaczył, iż ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący nie przedstawił, zarówno w trakcie postępowania w I instancji, jak i w toku postępowania odwoławczego, żadnych dowodów na powstanie takich okoliczności. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skardze L.Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów ustawy o transporcie drogowym, a dokładnie art. 92c poprzez przyjęcie, iż skarżący miał wpływ na powstanie naruszenia i mógł przewidzieć, że dopuszcza się swoim działaniem naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumentację wcześniej wyrażoną w odwołaniu. Zdaniem skarżącego wstrzymanie decyzji przez Sąd liczy się od dnia złożenia wniosku o wstrzymanie, a w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2013 r., który został przez Sąd uwzględniony. W ocenie skarżącego przyjąć należało w sprawie, iż mimo, że decyzja była wykonalna, organ nie był uprawniony do nałożenia kary pieniężnej w okresie do wydania postanowienia o zawieszeniu wykonania decyzji, tym bardziej, że organ nie określił daty, od której wstrzymuje się wykonanie decyzji, uwzględniając wniosek skarżącego. Dodatkowo skarżący zakwestionował nałożenie przez organ kary w wysokości 8000 zł wskazując, iż jego zdaniem kara dotyczy sytuacji, gdy wykonujący transport nie posiada licencji, a nie sytuacji, gdy podmiot posiada licencję, ale miał obowiązek zwrócić ją organowi na skutek różnych zdarzeń prawnych. W ocenie skarżącego nawet jeżeli Sąd uzna, że kara winna zostać nałożona to powinna być to kara minimalna z innego przepisu. Skarżący dodał, iż przy wysokości uzyskiwanej przez niego emerytury wysokość nałożonej kary jest dla niego bardzo dotkliwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 6 listopada 2014 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Ponownie odniósł się do wyniku kontroli Policji dokonanej w dniu [...] lipca 2013 r., w trakcie której nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Jednocześnie skarżący zaprzeczył jakoby umyślnie dopuścił się naruszenia przepisów prawa o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącego licencji został pozbawiony z zemsty za spory prowadzone z Prezydentem Miasta. Sąd na rozprawie dopuścił dowód z akt spraw tutejszego Sądu o sygn. II SA/Go 653/13 oraz II SA/Go 80/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Przedmiot rozpoznania Sądu w przedmiotowej sprawie stanowiła decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, stosownie do art. 5 b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 92a ust. 1,2,5 i 6 oraz załącznika nr 3 lp.1.1 do tej ustawy (Dz.U. z 2012 r poz. 1265 ze zm.) i utrzymująca ją w mocy decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014r. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, iż skarżącemu została cofnięta licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] kwietnia 2013r., tj. w dacie wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Następnie wstrzymanie wykonania tejże decyzji nastąpiło na podstawie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 4 września 2013 r., II SA/Go 653/13, które utraciło moc z dniem 18 września 2013 r., kiedy WSA w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę L.Z.. Zarzut skarżącego L.Z., wyrażony zarówno w odwołaniu od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jak i w rozpoznawanej skardze, sprowadza się do zagadnienia wykonalności wskazanej powyżej decyzji z dnia [...] marca 2013r. o cofnięciu licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zagadnienie wykonalności na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego uregulowane zostało w art. 130. Zgodnie z jego treścią przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Odwołanie bowiem jest środkiem zaskarżenia bezwzględnie suspensywnym, którego skutkiem prawnym jest wstrzymanie z mocy prawa wykonalności zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe należało stwierdzić, iż decyzja o cofnięciu skarżącemu licencji nie mogła być wykonywana od dnia [...] marca 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r. Natomiast od dnia [...] kwietnia 2013 r. decyzja o cofnięciu licencji stała się wykonywana, bowiem z treści art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, iż wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części (§ 2 art. 61 p.p.s.a.). Natomiast po przekazaniu skargi sądowi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu przy spełnieniu ustawowych przesłanek do wstrzymania (§ 3 art. 61 p.p.s.a.a). Wykonalność decyzji SKO z dnia [...] kwietnia 2013 r. dotycząca cofnięcia licencji nie została wstrzymana przez organ. Z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w/w decyzji L.Z. zwrócił się do Sądu wnosząc skargę do WSA w Gorzowie Wlkp. na decyzję z dnia [...] kwietnia 2013r. Wniosek ten został uwzględniony w postanowieniu Sądu z dnia 4 września 2013 r. Stąd dopiero od dnia uprawomocnienia się tego postanowienia, do dnia wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, co miało miejsce w dniu 18 września 2013r., wykonalność decyzji o cofnięciu skarżącemu licencji uległa zawieszeniu (art. 61 § 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, iż okresem w którym decyzja o cofnięciu licencji wiązała skarżącego był okres od [...] kwietnia 2013 r. do [...] września 2013 r. W tym bowiem okresie decyzja o cofnięciu skarżącemu licencji była wykonalna, a tym samym nie ulega wątpliwości, iż w tym okresie skarżący nie mógł wykonywać transportu drogowego taksówką. Skoro zatem kontrola dokonana w rozpoznawanej sprawie przez organ I instancji miała miejsce w dniu [...] lipca 2013 r. i wykazała, że skarżący wykonuje transport drogowy taksówką nie posiadając licencji na jej wykonywanie, to uznać należało, iż decyzja o nałożeniu kary pieniężnej jest zgodna z prawem. W myśl art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r. Nr 1256 ze zm., w skrócie zwanej u.t.d.) krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na podejmowanie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, stosownie do art. 5 b ust. 1 pkt 3 u.t.d., wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.t.d., wykonywanie transportu drogowego taksówką wymaga odpowiedniej licencji, której udziela się przedsiębiorcy, po spełnieniu warunków podanych w tym przepisie. Ze względu na to, że w chwili kontroli skarżący faktycznie wykonywał transport drogowy osób nie posiadając licencji na jego wykonywanie, organ słusznie nałożył na L.Z. karę pieniężną w wysokości 8000 złotych (l.p. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Wobec powyższego zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.