II SA/Go 575/15

Dnia 30 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 30 września 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. G.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2015 roku nr [...]. Zaskarżonym aktem organ ten utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.300 zł. Wnosząc skargę skarżący nie uiścił wpisu sądowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 września 2015 r. G.F. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400 zł – stosownie do treści § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, odpis zarządzenia został doręczony dnia 4 września 2015 r. (k. 18 akt sądowych), odebrała je małżonka skarżącego M.F. jako dorosły domownik skarżącego. Z potwierdzenia przelewu dokonanego drogą elektroniczną wynika, że skarżący uiścił należny wpis sądowy w dniu 14 września 2015 r. Dodatkowo zarządzeniem z dnia 17 września 2015 r. skarżący został wezwany do nadesłania wydruku przelewu kwoty 400 zł uiszczonej na rachunek WSA w Gorzowie Wlkp. tytułem wpisu od skargi – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że przelew ten został dokonany dnia 14 września 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] września 2015 r. skarżący podał, że przelewu dokonał w piątek 11 września 2015 r. poprzez system bankowości elektronicznej, lecz został on zaksięgowany dopiero z datą poniedziałkową, tj. 14 września 2015r. Do pisma tego załączył wygenerowane elektronicznie potwierdzenie przelewu, z którego wynika, że datą dokonania operacji był dzień14 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W myśl art. 212 § 1 p.p.s.a. opłatą sądową jest wpis sądowy od skargi. W sytuacji gdy skarga nie zawiera wpisu sądowego, strona wnosząca skargę powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną przez sąd kwotę. Zaniedbanie tegoż obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 72 § 1 p.p.s.a., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy odpisu zaświadczenia o numerze identyfikacyjnym REGON (k. 22 akt administracyjnych sprawy) wynika, że adres siedziby przedsiębiorstwa skarżącego (ul. [...]i) i który podał on w skardze jako adres do doręczeń to również adres miejsca zamieszkania skarżącego. Z tego względu odebranie przez małżonkę skarżącego M.F. jako dorosłego domownika (według jej oświadczenia na zwrotnym potwierdzeniu odbioru – k. 18 akt sądowych) przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skierowanej na podany w skardze adres siedziby przedsiębiorstwa skarżącego, należy uznać za prawidłowe doręczenie tej przesyłki. Ponadto małżonka skarżącego odbiera również kierowane na ten adres przesyłki jako upoważniony pracownik, będący osobą uprawnioną do odbioru korespondencji (k. 23 akt sądowych). Brak jest więc jakichkolwiek podstaw do kwestionowania prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 18 akt sądowych) wynika zatem, iż odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został prawidłowo doręczony dnia 4 września 2015 r. w trybie przewidzianym w art. 72 § 1 p.p.s.a. Termin do wykonania zarządzenia rozpoczął zatem swój bieg od 5 września 2015 r. i upłynął z dniem 11 września 2015 r. Tymczasem z potwierdzenia przelewu dokonanego drogą elektroniczną (k. 20 akt sądowych) wynika, że skarżący uiścił należny wpis sądowy w kwocie 400 zł w dniu 14 września 2015 r. Celem ustalenia dokładnej daty złożenia dyspozycji przelewu powyższej kwoty skarżący został wezwany do nadesłania wydruku przelewu dokonanego z tego tytułu – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia, że przelew ten został dokonany dnia 14 września 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] września 2015 r. skarżący podał, że przelewu dokonał w piątek 11 września 2015 r. poprzez system bankowości elektronicznej, lecz został on zaksięgowany dopiero z datą poniedziałkową, tj. 14 września 2015 r. Do pisma tego załączył wygenerowane elektronicznie potwierdzenie przelewu. Jednakże z potwierdzenia tego również wynika, że datą dokonania operacji był nie 11 września 2015 r. (jak twierdzi skarżący) lecz 14 września 2015 r. Tym samym skarżący nie przedstawił żadnego dowodu na złożenie dyspozycji przelewu kwoty stanowiącej wpis sądowy w ustawowym terminie, tj. najpóźniej w dniu 11 września 2015 r. Brak jest zatem jakiejkolwiek podstawy do przyjęcia, iż skarżący zadośćuczynił obowiązkowi wynikającemu z art. 220 § 1 p.p.s.a. w przewidzianym tym przepisem terminie. Zgodnie z rygorem nałożonym zarządzeniem z dnia 17 września 2015 r. skutkowało to uznaniem, że wpis sądowy został uiszczony w niniejszej sprawie już po upływie ustawowego terminu, tj. w dniu 14 września 2015 r. Z uwagi na powyższe okoliczności skardze nie można było nadać dalszego biegu i należało ją odrzucić. Z tego względu, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.