II SA/Go 577/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz Protokolant Sekr. sądowy Katarzyna Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej A. W. kwotę [...] (słownie: [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] wydaną za podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm., dalej - upzp), w związku z art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024 r., poz. 572, dalej - kpa), oraz art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 334 ze zm.) Burmistrz [...] ustalił na rzecz P. sp. z o.o. w [...] lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. sp. z o.o. Nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - lokalizacja inwestycji: Gmina [...] działka nr [...]. W decyzji określono ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy, następujące warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z przepisów odrębnych: 1) rodzaj zabudowy: infrastruktura techniczna - telekomunikacja; 2) powierzchnia terenu objętego decyzją: 1,61 ha; 3) linia zabudowy: stację bazową telefonii komórkowej należy zawrzeć w obszarze lokalizacji stacji bazowej, zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do decyzji; 4) maksymalna wysokość wieży: 56,0 m; 5) w ramach inwestycji dopuszcza się budowę wieży kratowej, anten sektorowych i radioliniowych, urządzeń sterujących, wewnętrznej instalacji zasilającej, kanalizacji kablowej; 6) określono dane 9 anten radioliniowych: średnicę, wysokość, długość kabli; status systemu, 7) określono dane 6 anten sektorowych - tor; typ anteny - wymiary anteny, azymut, wysokość środka zawieszenia, Ø fldera, długość fildera, długość światłowodów, status systemu; 8) parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych dla anten instalacji radiokomunikacyjnej P. Sp. z o.o. [...]. W pkt 3 - ustalenia dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi określono, że. 1) inwestycja jest zlokalizowana poza terenami objętymi ochroną w trybie ustawy o ochronie przyrody; 2) inwestycję planuje się na terenie oznaczonym w ewidencji symbolami RV, RVI, Br-RV o łącznej powierzchni 1,61 ha. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 85) teren nie wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze; 3) planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i nie znajduje się w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). W pkt 4 zawarto ustalenia dotyczące ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. W pkt 5 zawarto ustalenia dotyczące obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji. W pkt 6 ustalono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W pkt 7 zawarto ustalenia dotyczące granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie (w tym tereny górnicze, zagrożone powodzią, osuwiska). W pkt 8 zawarto ustalenia wynikające z przepisów odrębnych. W pkt 9 stwierdzono, że projekt decyzji uzyskał uzgodnienia na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2a, 6, 9 upzp od: 1) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych; 2) Starosty [...] - w zakresie ochrony gruntów rolnych; 3) Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] - w zakresie melioracji; 4) Powiatowego Zarządu Dróg w [...] - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W pkt 10 stwierdzono, że projekt decyzji nie wymagał uzyskania opinii na podstawie art. 53 ust. 5e upzp. W pkt 11 stwierdzono, że linie rozgraniczające teren inwestycji określa załącznik do decyzji. Linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawione są na mapie w skali 1:1000, stanowiącej załącznik graficzny do decyzji - załącznik nr 1. W pkt 12 wskazano, że wyniki analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji przedstawiono w załączniku nr 2. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego urbanistę, zgodnie z wymogiem art. 50 ust. 4 upzp. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2023 r. spółka P. Sp. z o.o. w [...] wystąpiła z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji opisanej w osnowie decyzji. Ocena zamierzenia budowlanego przeprowadzona przez organ wykazała, że przedmiotowy teren znajduje się na obszarze, gdzie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek inwestora został sformułowany prawidłowo i zawierał wszystkie niezbędne elementy. Wykorzystując dane z Ewidencji Gruntów rozpoznano stosunki własnościowe dotyczące otoczenia terenu planowanej inwestycji w sposób umożliwiający ustalenie stron postępowania administracyjnego. Stosownie do wymogów procedury administracyjnej oraz art. 53 ust. 1 upzp, strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania administracyjnego, w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz przysługujących im uprawnieniach. Strony zawiadomiono również poprzez zamieszczenie obwieszczenia: na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Miejskim [...], obwieszczenia na Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego [...]. W świetle art. 56 upzp przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Kwestia możliwości realizacji zamierzenia będzie rozstrzygana dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę lub braku sprzeciwu wobec zgłoszenia, co należy do kompetencji organu administracji architektoniczno - budowlanej. W myśl art. 55 ww. upzp decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę i rozpatrujący zgłoszenia. Od powyższej decyzji Burmistrza [...] A. W. wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 73 §1 kpa poprzez odmowę wglądu do akt sprawy i pozbawienia możliwości wykonania notatek, fotokopii oraz odpisów, 2) art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. d) upzp, poprzez niewłaściwe wskazanie w decyzji ustaleń wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, z pominięciem okoliczności, że planowana lokalizacja celu publicznego uniemożliwi zabudowę mieszkaniową na działce sąsiedniej nr [...] i tym samym obniży jej wartość do znikomych kwot, co spowoduje znaczną stratę majątkową, 3) art. 54 ust. 1 pkt 2) lit. d) upzp poprzez wskazanie w decyzji, że planowana inwestycja "nie może emitować pól elektromagnetycznych wyższych niż określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17.12.2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku", podczas gdy w samej decyzji załączono tabelę obrazującą parametry techniczne i maksymalne zasięgi obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne w rozporządzeniu, a przy tym decyzja w ogóle nie wskazuje poziomów pól elektromagnetycznych, jakimi ma się charakteryzować planowana inwestycja, 4) art. 1 ust. 2 pkt 7), 9) i 13) upzp poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji prawa własności skarżącej (właścicielki sąsiadującej z inwestycją działki nr [...]) oraz interesu publicznego poprzez nieuwzględnienie powszechnego sprzeciwu mieszkańców miejscowości wobec planowanej inwestycji, ogromnej straty majątkowej po stronie skarżącej, którą wywoła realizacja planowanej inwestycji oraz poprzez brak przejrzystości procedury planistycznej, odmawianie stronom dostępu do akt sprawy, wydawanie przez pracowników organu sprzecznych z interesem stron porad prawnych mogących skutkować m.in. utratą możliwości odwołania, 5) art. 1 ust. 4 pkt 4) upzp poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w obszarze zabudowy rolnej i niskiej mieszkaniowej, na samej granicy z działką nr [...] co uniemożliwi uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej w tym miejscu i zakłóci korzystanie z sąsiadujących działek ograniczając ich możliwości wykorzystania, i tym samym obniży i ich wartość, 6) art. 54 ust. 1 pkt 2) lit. d) upzp poprzez brak analizy poziomów pól elektromagnetycznych emitowanych przez planowaną inwestycję i obszaru oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie, 7) art. 53 ust. 6 upzp w związku z art. 9 kpa poprzez informowanie mieszkańców miejscowości [...], że odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymaga jedynie wskazania, że strona nie zgadza się z decyzją, podczas gdy wymagania dla odwołania od tej konkretnej decyzji są znacznie szersze i wymagają choćby znikomej wiedzy prawniczej. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o przeprowadzenie dowodu z załączonych pism. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa z uwzględnieniem art. oraz art. 50 - 56 upzp ( dalej również jako "ustawa") i w związku z art. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 334 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji W uzasadnieniu decyzji Kolegium w pierwszej kolejności przedstawiło stan faktyczny sprawy i wskazało, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2023 r. P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wystąpiła do Burmistrza [...] o ustalenie lokalizacji Inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. sp. z o.o. nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb [...], gmina [...] w skład której wchodzi wieża stalowo-kratowa o wysokości 56 m n.p.t., zestaw anten sektorowych o częstotliwościach: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz o azymutach 75°, 190°, 335° i zestaw anten radioliniowych, urządzenia sterujące umiejscowione pod wieżą. Do wniosku dołączono 2 egzemplarze mapy ewidencyjnej w skali 1:1000 z zaznaczoną lokalizacją wieży oraz opracowanie zawierające "Graficzną prezentację poziomu pól elektromagnetycznych" dla przedmiotowej inwestycji sporządzoną w maju 2023 r. Burmistrz [...] decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2024 r. znak: [...] ustalił na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji. W ujęciu tabelarycznym organ przedstawił charakterystykę techniczną inwestycji. W skład planowanej inwestycji wchodzi wieża kratowa o wysokości 56 m n.p.t. oraz 9 anten radioliniowych zawieszonych na wysokości 50 m n.p.m. pracujące na azymutach 11°, 37°, 71°, 96°, 120°, 217°, 290°, 320° , 347°, 6 anten sektorowych zawieszonych na wysokości 53 m n.p.m. o częstotliwościach : 800 MHz, 900 MHz. 1800 MHz, 2100 MHz o azymutach 75°, 190°, 335° i mocy max. nadajnika od 30 W do 100 W, zakres tiltów do 0°- 12°, urządzenia sterujące, wewnętrzna instalacja zasilająca, kanalizacja kablowa. Dalej organ wskazał, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i nie znajduje się w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - § 2 ust. 1 pkt 7 i 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia zostały uchylone przez § 1 pkt 1 lit. b i 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 5 maja 2022 r. (Dz.U.2022.1071) zmieniające niniejsze rozporządzenie z dniem 4 czerwca 2022 r. Wyżej wymieniona zmiana przepisów wyłączyła instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyine z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W toku postępowania przed organem II instancji Burmistrz [...] przekazał Warunki przyłączenia inwestycji do sieci elektroenergetycznej wydane przez E. sp. z o.o. Oddział Dystrybucji [...] z dnia [...] maja 2023 r. Dalej Kolegium przytoczyło treść art. 4 ust. 1 i ust. 2 upzp oraz stwierdziło, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1899), do której mają zastosowanie przepisy art. 50 - 58 upzp. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5.05.2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) uchylono dwa przepisy, dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokalizacyjnych - § 3 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (dalej r.p.z.o.ś.). Rozporządzenie zmieniające z dnia 5.05.2022 r. weszło w życie 4.06.2022 r. Oznacza to, że z rozporządzenia - z wykazu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - wykreślono instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokalizacyjne. Wprowadzone nowelizacją zmiany oznaczają, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie będzie już wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Tym samym w aktualnym stanie prawnym kwestia negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko w zakresie emitowanego pola elektromagnetycznego nie może stanowić podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, instalacje radiokomunikacyjne nie są już bowiem zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze czy potencjalnie znacznie oddziaływać na środowisko. Zatem brak jest podstaw do prowadzenia przez organ I instancji postępowania w sprawie wpływu na środowisko inwestycji objętej zaskarżoną decyzją i tym samym zarzut odwołania jest w tym zakresie niezasadny. Natomiast ochrona przed polem elektromagnetycznym emitowanym przez stację bazową telefonii komórkowej jest zapewniona w ramach odrębnych obowiązujących już przepisów ustawy z dnia 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973) - dalej p.o.ś. W oparciu o przepisy tej ustawy właściciel instalacji (spółka P.) będzie obowiązana w myśl art. 122a ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska do dokonywania pomiarów poziomów pół elektromagnetycznych i zgłaszania wyników pomiarów do wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w terminie 30 dni od dokonania pomiarów, a zgodnie z art. 123 ustawy Prawo ochrony środowiska organem prowadzącym okresowe badania pól elektromagnetycznych jest Główny Inspektor Ochrony Środowiska. Powyższe regulacje odnoszą się do zrealizowanej już inwestycji. Ponadto z opracowania sporządzonego dla instalacji radiokomunikacyjnej P. [...] w miejscowości [...] sporządzonej przez E. Spółka Jawna z siedzibą w [...] wynika, że planowana Instalacja będzie emitować pola elektromagnetyczne o wartościach gęstości mocy nie większych niż określone w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pół elektroenergetycznych w środowisku, dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową i miejsc dostępnych dla ludności (Dz. U. 2019.poz. 2448). W związku z powyższym zarzut zwarty w pkt 3 odwołania jest niezasadny . W myśl art. 53 ust. 1 upzp o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora i właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu wymogi powyższe zostały przez Burmistrza [...] zachowane - organ I instancji zawiadomił w drodze obwieszczenia o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a z analizy akt sprawy wynika, że skarżąca brała czynny udział w postępowaniu. Zdaniem Kolegium decyzja organu I instancji zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 54 pkt 2 u.p.z.p., w szczególności zawiera określenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (lit. d wskazanego przepisu). W pkt 6 decyzji bardzo szczegółowo organ I instancji opisał te wymagania. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) zapewnienie poszanowania, występujących w zasięgu oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich to zapewnienie dostępu do drogi publicznej, ochrona przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, ochrona przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem oraz ochrona przed zanieczyszczeniami powietrza, wody lub gleby. W związku z powyższym, w ocenie Kolegium, zarzut zawarty w pkt 2 odwołania nie jest również zasadny. W myśl art. 56 (zdanie pierwsze) upzp właściwy organ administracji nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organ wskazał, że art. 56 upzp nie uprawnia organu do podjęcia swobodnej decyzji w tym przedmiocie, gdyż decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej co oznacza, że w sytuacji gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami ustaw szczególnych oraz upzp, to organ jest obowiązany wydać w sprawie decyzję pozytywną. W kontrolowanej sprawie Burmistrz [...], zdaniem Kolegium, bezspornie wykazał brak przesłanek negatywnych i tym samym udowodnił konieczność podjęcia decyzji pozytywnej. Kolegium wskazało, że przed wydaniem decyzji organ I instancji uzyskał wymagane uzgodnienia, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Przechodząc do oceny przeprowadzonego postępowania administracyjnego Kolegium wskazało, że przedmiot sprawy administracyjnej określa podmiot składający wniosek, czyli inwestor, czyniąc zadość wymogom określonym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., nadto decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, bowiem organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja planowanej inwestycji na wskazanym przez Inwestora terenie. W ocenie organu odwoławczego Burmistrz [...] działał w sprawie prawidłowo, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego zgodnie z wnioskiem inwestora. Wydanie decyzji zostało poprzedzone analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych - art. 53 ust. 3 pkt. 1 i pkt. 2 upzp sporządzoną przez osobę posiadającą kwalifikacje do wykonywania zawodu urbanisty. W świetle powyższego niezasadne są zarzuty zawarte w art. 4 i 5 odwołania. Jako niezasadny uznało Kolegium zarzut zawarty w pkt 7 odwołania, gdyż zgodnie z art. 128 k.p.a odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia, wystarczy jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].08.2024 r. nr [...] A. W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj: a. rażące naruszenie art. 73 § 1 k.p.a. poprzez odmowę wglądu do akt sprawy i pozbawienia możliwości wykonania notatek, fotokopii oraz odpisów i niewzięcie tego pod uwagę przez organ drugiej instancji, co w konsekwencji stanowiło rażące naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., b. rażące naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez całkowity brak podania przepisów z jakimi Burmistrz sprawdził zgodność zamierzenia inwestycyjnego, pomimo że Organ uważa, iż inwestycja jest zgodna z wszystkimi przepisami, ale nie chce ich podać, czym uniemożliwia zweryfikowanie swojego stanowiska oraz polemikę, bowiem nie wiadomo z jakimi przepisami Organ sprawdzał zgodność inwestycji - w decyzji nie ma żadnego wywodu prawnego który wykazywałby, że rzeczywiście inwestycja jest zgodna z jakimikolwiek przepisami; a Organ ograniczył się wyłącznie do przekopiowania tabel z parametrami inwestycji z dokumentacji inwestora oraz do określenia ogólnych warunków inwestycji, które można by było powielić w setkach identycznych spraw, a tym samym brak jakiejkolwiek szczegółowości tych warunków oraz wnikliwości działań Organu, c. rażące naruszenie art. 84 § 1 kpa w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art 80 kpa poprzez niepowołanie biegłego sądowego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej przy SO Pana Doktora Inżyniera J. G. w celu uzyskania opinii w kwestii ustalenia: - czy podane w dokumencie pn. "Graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych wartościom dopuszczalnym" - będącej dokumentem prywatnym inwestora, przedstawionym przez inwestora - parametry techniczne anten i innych urządzeń oraz elementów torów antenowych jak też zasięgi ponadnormatywnych pól elektromagnetycznych tworzonych przez inwestycję są prawidłowe, kompletne, a jeśli nie, to jakie są w rzeczywistości,- czy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi w kontekście wytwarzanego pola elektromagnetycznego przez inwestycję, - czy dokumentacja zawiera wszystkie konieczne w świetle przepisów prawa i wiedzy współczesnej parametry techniczne stacji bazowej oraz czy są one prawidłowe i kompletne, a jeśli nie, to jakie to parametry powinny być,- jakie inne dokumenty - prócz brakujących kart katalogowych anten - inwestor powinien załączyć do dokumentacji, a Organy nie zbadały czy inwestor rzeczywiście podał wszystkie konieczne parametry techniczne i środowiskowe inwestycji oraz czy inwestycja spełnia wymagania określone we wszystkich przepisach prawa, bowiem Organy nie podały przepisów, z którymi badały zgodność inwestycji, a w decyzjach nie ma żadnego wywodu logicznego, który wykazuje, że Organy przeanalizowały dokumentację inwestora i sprawdziły, czy podane parametry są rzeczywiście poprawne, a przecież gdyby Organy tego nie zrobiły, to inwestor może podać cokolwiek w swojej dokumentacji i Organy to zaakceptują, do czego doszło w niniejszej sprawie wskutek bezkrytycznego przyjęcia dokumentacji inwestora. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a. rażące naruszenie art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. b i d upzp w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c upzp w zw. z art. 6 kpa poprzez uznanie, że Organy nie muszą w ogóle badać oddziaływania na środowisko inwestycji, mimo że przepisy literalnie wskazują, że w decyzji muszą być określone szczegółowe warunki co do ochrony środowiska oraz musi być zapewniona zgodność z przepisami w zakresie dopuszczalnego poziomu promieniowania w środowisku oraz poprzez brak określenia zasad i szczegółowych warunków w sprawie ochrony środowiska, zdrowia i interesów osób trzecich w związku z emisją promieniowania, gdyż Burmistrz nie podał w decyzji ani mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych, ani częstotliwości anten radioliniowych, ani nawet producentów, modeli i typów tych anten, a nawet w ogóle żadnych parametrów elementów torów antenowych oraz urządzeń sterujących RRU i ODU, pomimo że są one wspomniane w treści decyzji, a są to podstawowe parametry antenowe, które decydują o wpływie promieniowania na środowisko, zdrowie i interesy osób trzecich, a tym samym w decyzji nie określono najbardziej koniecznych i najbardziej podstawowych parametrów, co jest wymagane jako określenie szczegółowych warunków w celu ochrony zdrowia, środowiska i interesów osób trzecich, a ponadto ma to bardzo rozległe i poważne skutki prawne oraz społeczne; ponadto Organ przekroczył swoje uprawnienia rozszerzając niejako zakres inwestycji poprzez określenie w sposób tak niepełny (brak kluczowych parametrów) oraz ogólnikowo składu inwestycji, że może się ona składać z czegokolwiek i może być dowolną inwestycją, a tym samym nie ma gwarancji, czy zostanie zapewniona zgodność z przepisami. b. rażące naruszenie tabeli 13 wierzy 3-7 kolumn 11-15 zawartych w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy poprzez zupełne pominięcie tych przepisów i niezbadanie, czy inwestycja jest zgodna z tymi przepisami, a przecież miejsca pracy mogą znajdować się w pobliżu inwestycji i również w tych miejscach dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych muszą być dochowane, zgodnie z przepisami określonymi w tym rozporządzeniu, c. rażące naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez brak jakiegokolwiek samodzielnego ustalenia, jakie są charakterystyczne parametry techniczne stacji bazowej telefonii komórkowej oraz jakie są dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, a następnie nieustalenie czy inwestor podał wszystkie wymagane zgodnie z wiedzą współczesną parametry techniczne inwestycji i dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko oraz czy inwestycja w takiej konfiguracji jest zgodna z wszelkimi przepisami odrębnymi; Organy nie podjęły żadnych samodzielnych ustaleń w tym zakresie oraz nie powołały biegłego, lecz bezkrytycznie przyjęły, że jest poprawna nie ustalając, jakie są parametry stacji bazowej i nie mając wiedzy, by móc sprawdzić, czy inwestor rzeczywiście podał wszystkie konieczne parametry w świetle treści ww. przepisu; rażąco naruszono wskazane przepisy, gdyż Organy nie wezwały inwestora do uzupełnienia parametrów inwestycji w sytuacji, gdy inwestor nie podał żadnych parametrów urządzeń sterujących oraz nie podał nawet mocy EIRP (moc promieniowana izotropowo), a nie mocy nadawania (bowiem są to zupełnie inne parametry obrazujące co innego) anten sektorowych i radioliniowych, co uniemożliwia weryfikację rzeczywistych obszarów występowania promieniowania o wartościach równych lub większych niż wskazano w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. oraz w rozporządzeniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r., d. rażące naruszenie kolumn 2-4 wierszy 12-13 (ostatni i przedostatni) tabeli nr 2 stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448) w zw. ze zdaniem pierwszym w pierwszym akapicie po słowie "Objaśnienia" pod tabelą nr 2 w załączniku do ww. rozporządzenia i w zw. z § 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 12 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez uznanie, że obszar oddziaływania inwestycji jest tylko w takich miejscach, gdzie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu promieniowania w środowisku, bowiem Organy uznały za strony postępowania tylko właścicieli działek, na których to działkach ma dojść wg inwestora do przekroczenia dopuszczalnego poziomu, pomimo że gdyby tak było naprawdę, że obszar oddziaływania jest tylko wtedy, gdy przekroczony jest dopuszczalny poziom emisji, to zasięg telefoniczny byłby wyłącznie w obszarze działki inwestycyjnej oraz ewentualnie na częściach sąsiednich działek, pomimo że o oddziaływaniu świadczy jakiekolwiek oddziaływanie pola elektromagnetycznego, a nie tylko oddziaływanie ponadnormatywne wskutek czego Organy błędnie uznały obszar oddziaływania za zbyt mały i nie uznały okolicznej ludności za strony postępowania, a ponadto naruszono wskazane przepisy poprzez brak zweryfikowania, czy inwestycja nie będzie przekraczać dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych w środowisku, a jest to niemożliwe bowiem inwestor nie podał nawet mocy EIRP anten, a moc ta jest konieczna do obliczenia czy dojdzie do przekroczenia dopuszczalnego poziomu, a ponadto w dokumentacji inwestora brak obliczeń wyznaczenia mocy EIRP, brak nawet podania wielkości tej mocy oraz obliczeń maksymalnych zasięgów występowania ponadnormatywnych pól e-m, wskutek czego Organy powinny wezwać inwestora do uzupełnienia tych braków lub powołać biegłego, czego nie uczyniły i nie dopilnowały, czy nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów emisji, bowiem oparły się na błędnej i niepełnej dokumentacji inwestora oraz nie poddały jej jakiejkolwiek swobodnej ocenie oraz analizie, e. art. 54. ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.z.p., polegające na niewzięciu przez Organ II instancji pod uwagę, że w decyzji Organu I instancji w kontekście ustaleń dot. wymagań przy ochronie interesów osób trzecich pominięto okoliczności, że planowana lokalizacja celu publicznego uniemożliwi zabudowę mieszkaniową na działce sąsiedniej nr [...] i tym samym obniży jej wartość do znikomych kwot, co spowoduje znaczną stratę majątkową, f. art. 1 ust. 2 pkt 7, 9, 13 u.p.z.p. poprzez niewzięcie pod uwagę, że organ I instancji nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji prawa własności Skarżącej (właścicielki sąsiadującej z inwestycją działki nr [...]) oraz interesu publicznego poprzez nieuwzględnienie powszechnego sprzeciwu mieszkańców wobec planowanej inwestycji wywołanego realizacją planowanej inwestycji, a wreszcie poprzez brak przejrzystości procedury planistycznej, co spowoduje ogromne straty majątkowe po stronie skarżącej, jak i po stronie mieszkańców miejscowości, g. art. 1 ust. 4 pkt 4 u.p.z.p. poprzez niewzięcie pod uwagę, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego - budowy stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w obszarze zabudowy rolnej i niskiej mieszkaniowej, na samej granicy z działką nr [...] uniemożliwi uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej w tym miejscu i zakłóci korzystanie z sąsiadujących działek ograniczając ich możliwości wykorzystania, a tym samym obniży ich wartość. h. art. 53 ust. 6 u.p.z.p. w związku z art. 9 k.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę przez organ II instancji, że strona odwołująca wskazała, iż Organ I instancji informował mieszkańców miejscowości [...], że odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymaga jedynie wskazania, że strona nie zgadza się z decyzją, podczas gdy wymagania dla odwołania od tej konkretnej decyzji są znacznie szersze i wymagają choćby znikomej wiedzy prawniczej, co mogło narazić strony postępowania, w tym skarżącą na złożenie nieprawidłowego odwołania i utratę szansy na zmianę decyzji organu. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2) na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. o umorzenie postępowania administracyjnego. W przypadku, gdyby Sąd uznał, że powyższe naruszenie nie miało charakteru rażącego skarżąca wniosła: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej w całości, 2) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c". w zw. z art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości poprzedzającej zaskarżoną decyzję SKO decyzji Burmistrza [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, 3) na podstawie, art. 145 § 3 p.p.s.a. o umorzenie postępowania administracyjnego. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2024 r. uczestnik postępowania spółka P. sp. z o.o. w [...] wniósł o oddalenie skargi. Zdaniem uczestnika argumenty skarżącej nie znajdują umocowania w obowiązujących przepisach. Powołując się na art. 56 upzp uczestnik wskazał na związany charakter decyzji o lokalizacji inwestycji publicznego. W piśmie procesowym wskazano na zmianę stanu prawnego jaka nastąpiła z dniem [...] czerwca 2022 r., skutkiem czego instalacje radiokomunikacyjne znalazły się poza zamkniętym katalogiem przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto sprzeciw społeczności lokalnej nie może stanowić podstawy odmowy lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2025 r. uczestnik postępowania P. Stowarzyszenie wniosło o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Uczestnik wskazał, że w decyzji nie podano mocy EIRP anten wyrażonej w Watach (W) oraz nie podano współczynników w PAPR anten, a moc EIRP jest obliczana z uwzględnieniem tych współczynników. Do pisma procesowego dołączono Opinię biegłego z dnia [...] marca 2025 r. sporządzoną przez biegłego eksperta w zakresie elektroniki, radiotechniki i telekomunikacji ruchomej - dr inż. J. G., na zlecenie P. Stowarzyszenia, która dotyczy planowanej inwestycji stacji bazowej telefonii komórkowej P. sp. z o.o. w [...] o oznaczeniu [...], na działce nr [...] obręb [...], gm. [...]. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] marca 2025 r. uczestnik postępowania – P. Stowarzyszenie - wniosło o uwzględnienie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę stan prawny w granicach sprawy, wyznaczony rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie ich podejmowania. Należy przy tym wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia z dnia [...] sierpnia 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta [...] z dnia [...] maja 2024 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. sp. z o.o. nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...], obręb [...], gm. [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2024 r. poz. 1130, dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Definicję inwestycji celu publicznego zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., stanowiąc, że należy przez nią rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej jako – u.g.n.). W świetle przywołanych wyżej regulacji dla przypisania inwestycji cech "inwestycji celu publicznego" istotne są dwa elementy. Po pierwsze, inwestycja ma stanowić działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym), ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), albo metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). Po drugie, inwestycja musi realizować cel publiczny w rozumieniu art. 6 u.g.n. Przywołana norma stanowi, że o kwalifikacji inwestycji jako inwestycji celu publicznego nie może przesądzać ani status podmiotu podejmującego działanie, ani źródła ich finansowania. Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. celem publicznym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Przez łączność publiczną art. 4 pkt 18 u.g.n. nakazuje rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Znowu art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne stanowi, że infrastrukturą telekomunikacyjną są urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. W ocenie Sądu w sprawie wykazano, że planowana inwestycja z zakresu łączności publicznej ma charakter inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Stosownie do treści art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. W tym miejscu wyjaśnić należy, że w stanie prawnym ukształtowanym od dnia 4 czerwca 2022 r. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071) w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) uchylono pkt 7 (§ 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia zmieniającego) oraz w § 3 ust. 1 rozporządzenia uchylono pkt 8 (§ 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia zmieniającego). W konsekwencji dla tego rodzaju przedsięwzięć przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma aktualnie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2023 r. poz. 1094) uzyskanie tej decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazać należy, że powyższe rozporządzenie z 5 maja 2022 r. w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE.L 26 z 28.01.2012, str. 1, Dz. Urz. UE.L 124 z 25.04.2014, str. 1, Dz. Urz. UE.L 174 z 03.07.2015, str. 44 oraz Dz. Urz. UE.L 245 z 25.09.2019, str. 10). W uzasadnieniu Projektu wyjaśnione zostały potrzeby i cel wydania rozporządzenia (poprawa dostępu do Internetu i usług telekomunikacyjnych poprzez usprawnienie procesu inwestycyjnego, poprzez usunięcie zbędnych nadregulacji prawnych, przy jednoczesnym zagwarantowaniu bezpieczeństwa i kontroli nad instalacjami radiokomunikacyjnymi). Szczegółowo opisano gwarancje poszanowania praw obywateli w procesie inwestycyjnym oraz zapewnienie skutecznej kontroli inwestycji a także wskazano na brak wpływu na zdrowie inwestycji telekomunikacyjnych zgodnie z najbardziej aktualnym stanem wiedzy naukowej, ze wskazaniem zalecenia Rady 1999/519/EC w sprawie ograniczenia narażenia ogółu ludności na pole elektromagnetyczne (od 0 Hz do 300 GHz). W konkluzji stwierdzono, że "Zalecenie Rady oraz dopuszczalne poziomy PEM oparte są na aktualnej, dostępnej wiedzy o wpływie PEM na zdrowie ludności. Pokreślić należy także, że Zalecenie Rady jest popierane przez WHO, a wyznaczone na jego podstawie limity zostały potwierdzone jako bezpieczne dla zdrowia przez ICNIRP w 2009 r. oraz przez naukowe komitety doradcze Komisji w roku 1998, 2001, 2002, 2007 i 2009. W opinii projektodawcy brak w dyrektywie 2011/92/UE instalacji emitujących pole elektromagnetyczne może wynikać z zalecenia 1999/519/EC. Skoro zalecane są bezpieczne limity (progi) ekspozycji na PEM to nie powodują one negatywnych skutków dla środowiska." W wyjaśnieniach końcowych uzasadnienia Projektu rozporządzenia z 2022 r. zapisano, że regulacje zawarte w projekcie są zgodne z prawem Unii Europejskiej, w tym dyrektywą 2011/92/UE. W zakresie procedowania projektu rozporządzenia z 2022 r. wskazać należy, że projekt został zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej i przekazany do konsultacji publicznych w dniu 12 stycznia 2022 r. W ramach konsultacji publicznych i opiniowania projekt zaadresowano łącznie do 11 podmiotów w tym do Krajowej Komisji Ocen Oddziaływania na Środowisko, Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji, Polskiej Izby Informatyki i Telekomunikacji, Polskiej Izby Radiodyfuzji Cyfrowej. Nadto, projekt rozporządzenia został przesłany do opiniowania, z terminem 14 dni na zgłoszenie ewentualnych uwag, do wojewódzkich inspektorów ochrony środowiska, Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (źródło: gov.pl - Serwis Rzeczypospolitej Polskiej). Odnosząc się do argumentacji skargi zwrócić trzeba uwagę, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji (tak NSA w uchwale w składzie 7 sędziów z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, LEX nr 3429156). Wskazać również należy, że przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku znajdują zastosowanie albo w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albo w przypadku, gdy nie jest ona wymagana w toku innych dalszych postępowań zmierzających do realizacji inwestycji, tj. pozwoleniu na budowę. Dopiero w ich trakcie właściwy organ, na podstawie wymaganej w tych postępowaniach dokumentacji (ewentualnego raportu oddziaływania na środowisko, pozwolenia na budowę) dokonuje sprawdzenia, czy instalacja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Z kolei ochrona przed polami elektromagnetycznymi w przypadku rzeczywiście działających instalacji jest przedmiotem regulacji zawartych w ustawie Prawo ochrony środowiska w Dziale VI zatytułowanym "Ochrona przed polami elektromagnetycznymi" (art. 121-126). Nakładają one na prowadzącego instalacje i jej użytkownika obowiązek wykonywania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia oraz każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie i zgłaszania ich właściwemu organowi (art. 122a). Nakazują też uwzględniać w ramach państwowego monitoringu środowiska zadania związane z okresowymi badaniami kontrolnymi poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123) - zob. ww. uchwała NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22. Zatem kwestia dotycząca zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. nie jest przedmiotem oceny na etapie postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ocena co do skuteczności przyjętych rozwiązań dotyczących ochrony przed promieniowaniem elektromagnetycznym wykracza poza granice rozpoznania niniejszej sprawy. Przywołując powyższą uchwałę NSA wskazać należy na art. 187 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. Uchwała taka ma tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 § stosuje się odpowiednio." Należy jednak mieć na uwadze, że brak wymogu legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza całkowite pominięcie w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jak bowiem wynika z przytoczonego art. 54 pkt 2 lit. "b" u.p.z.p. wymogi w tym zakresie co do przedmiotowej decyzji pozostały, a tym samym pozostał obowiązek organu właściwego do wydania decyzji lokalizacyjnej zbadania sprawy w tym zakresie. W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej na etapie postępowania o wydanie decyzji lokalizacyjnej organ powinien ustalać te aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które dotyczą wpływu na środowisko i zdrowie ludzi, a w szczególności, takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenia (tilt). Organ powinien ustalić również, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Obowiązkiem organu jest zatem określenie w decyzji lokalizacyjnej wszystkich parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej istotnych ze względu na jej wpływ na środowisko i zdrowie ludzi, natomiast sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami stanowi podstawę do odmowy ustalenia lokalizacji (art. 56 upzp). Wymóg określenia powyższych parametrów inwestycji celu publicznego w decyzji lokalizacyjnej ma również znaczenie ze względu na wiążący charakter tej decyzji na dalszym etapie realizacji inwestycji. Zgodnie bowiem z art. 55 upzp decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z decyzji o lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej winno zatem wynikać, że kwestia oddziaływania inwestycji o określonych parametrach była przedmiotem analizy pod kątem wymogów wynikających m.in. z art. 54 ust. 1 pkt 2b oraz pkt 2d upzp. Trafnie powyższe zagadnienie zostało przedstawione w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2024, sygn. akt II OSK1899/21 gdzie stwierdzono, że decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego w zakresie łączności publicznej, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, powinna zawierać konkretne wyszczególnienie parametrów inwestycji, w szczególności typ i charakterystykę anten, w tym emitowanych przez te anteny pól elektromagnetycznych. Oznacza to, że w decyzji lokalizacyjnej należy wskazać: ilość anten z jakich składać ma się planowana inwestycja, wysokość zamontowania anten, typ anten, moc anten, częstotliwość w jakiej mają pracować poszczególne anteny, kierunki usytuowania (azymuty) anten, wartość pochylenia anten. Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy należało dostrzec, że z treści decyzji oraz akt sprawy nie wynika, aby organy przeprowadziły analizę pod kątem wymogów wynikających z art. 54 pkt 2 lit. "b" oraz lit. "d" upzp oraz, aby poddały ocenie kompletność wniosku, a w szczególności - czy przedstawione przez inwestora dane techniczne w sposób wystarczający obrazują planowaną inwestycję i jej oddziaływanie na otoczenie, w tym na zdrowie ludzi. W decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego organ oparł się w całości wyłącznie na parametrach inwestycji wskazanych przez inwestora, bez zbadania czy podane parametry są wystarczające dla poczynienia ustaleń w kwestii wpływu inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi. W ocenie Sądu słusznie zarzucono w skardze, że w decyzji o lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej nie określono danych o maksymalnej dopuszczalnej tą decyzją mocy równoważnej promieniowanej izotropowo pojedynczych anten (EIRP). W decyzji dla anten radiokomunikacyjnych określono następujące parametry: opis specyfikacji technicznej, model anteny, azymut, wysokość zawieszenia, pasmo pracy, maksymalną moc nadajnika, całkowite tłumienie toru, tilt, zysk energetyczny, maksymalny zasięg występowania pól EM o poziomach wyższych od dopuszczalnych w płaszczyźnie poziomej, natomiast dla anten sektorowych określono następujące parametry: tor, typ anteny, wymiary anteny, azymut, wysokość środka zawieszenia, Ø fildera, długość fildera, długość światłowodu, status systemu. Pojęcie "mocy równoważnej promieniowanej izotropowo" przyjmuje się dlatego, że antena jest urządzeniem ukierunkowującym moc promieniowania, a więc zdolnym do jego kierunkowego wzmacniania. Z tego powodu ustalenie mocy wypromieniowanych przez anteny uchylałoby się spod kontroli, gdyby nie wprowadzono kryterium bazowego. Mnożenie parametru zysku energetycznego anteny, a więc jej wiadomej zdolności do zwiększenia mocy sygnału, oraz mocy doprowadzanej do anteny daje moc równoważną promieniowaną izotropowo, a więc moc przy teoretycznym założeniu, że mamy do czynienia z hipotetyczną anteną o pełnym kącie bryłowym (R. Pawlak, Techniczne aspekty budowy sieci radiowych, "Infrastruktura sieci komórkowych XXI wieku", s. 34; K. Smoliński, Prawne aspekty kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, "Casus" 2019, nr 94, s. 14 i nast.). W ocenie Sądu określenie maksymalnej dopuszczalnej mocy równoważnej promieniowanej izotropowo pojedynczej anteny (EIRP) jest koniecznym elementem decyzji lokalizacyjnej bazy telefonii komórkowej, jest to bowiem podstawowy parametr który świadczy o oddziaływaniu inwestycji na środowisko i życie ludzi. Parametru tego w decyzji nie określono, jednocześnie z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby organ analizował powyższe zagadnienie w oparciu o dane techniczne dotyczące poszczególnych anten. W zaskarżonej decyzji w ogóle zabrakło wymaganej analizy pod kątem kompletności danych technicznych, które pozwalałyby ocenić wpływ zamierzenia inwestycyjnego na środowisko i zdrowie ludzi. Konsekwencją powyższego jest brak w zaskarżonej decyzji sformułowanych wystarczająco wymogów określonych w art. 54 pkt 2 u.p.z.p., w tym wymogów co do ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz wymogów co do ochrony interesów osób trzecich. Ponownie w tym kontekście podkreślić należy, że zmiana przepisów środowiskowych i brak wymagalności decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji nie oznacza, że organ wydając decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, całkowicie pomija możliwy wpływ inwestycji na środowisko i życie ludzi. Obowiązek zbadania tej kwestii nadal istnieje, na co wskazuje art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. Podsumowując, stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie doszło do uchybienia normom wynikającym z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., a nadto art. 54 pkt 2 lit. "b" i lit. "d" u.p.z.p., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu będzie przeanalizowanie wniosku inwestora celem ustalenia istotnych elementów i cech zamierzenia inwestycyjnego i jego oddziaływania pod względem ochrony środowiska i zdrowia ludzi (art. 54 pkt 2 lit. "b" i lit. "d" u.p.z.p.). Organ powinien zatem podjąć starania, by okoliczności sprawy zostały wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnione, a następnie rzetelnie przedstawione w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym według wytycznych art. 107 § 3 k.p.a. Nie były zasadne zarzuty naruszenia art. 53 ust. 1 i ust. 6 upzp. Akta administracyjne sprawy dowodzą, że w sprawie zachowane zostały wymogi wynikające z art. 53 ust. 1 dotyczące zawiadamiania stron postępowania o wszczęciu postępowania oraz wydanych w jego toku orzeczeniach, natomiast o wymogach formalnych odwołania wynikających z art. 53 ust. 6 upzp organ I instancji pouczył strony w treści tej decyzji, w całości przytaczając wskazany przepis ustawy. Mając na względzie przedstawione okoliczności sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 135 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w punkcie II sentencji wyroku.