II SA/Go 580/10

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie WIkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 3 września 2010 r. w Gorzowie WIkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.O. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 sierpnia 2010 r., K.O. został wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w wysokości 200 zł. Dnia 5 sierpnia 2010 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącego złożony na urzędowym formularzu PPF o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że jest osobą samotną, bardzo schorowaną. K.O. wskazał, że pobiera emeryturę w wysokości 1.938,56 zł (netto). W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżący przedstawił koszty związane z eksploatacją mieszkania (czynsz i inne świadczenia 386 zł,), zakupem leków (300 zł), żywności (500 zł). Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Regułą jest, że prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. Tak więc przepisy o prawie pomocy mają zastosowanie wyłącznie do osób, które mimo największych starań nie mogą poczynić oszczędności i ponieść kosztów postępowania sądowego. Zwraca się także trafnie uwagę w literaturze, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Analiza sytuacji materialnej K.O. uzasadnia wniosek, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy wskazać, że skarżący utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.938,56 zł (netto). Zważyć jednak trzeba, że skarżący jest osobą w podeszłym wieku, choruje na liczne schorzenia (zespół parkinsonowski, przewlekła niedokrwistość). Z wyciągu z rachunku bankowego nie wynika, aby K.O. posiadał wolne środki pieniężne. Nie ma również racjonalnych podstaw do kwestionowania jego oświadczenia odnośnie braku oszczędności oraz wartościowych rzeczy ruchomych. W konkluzji należy stwierdzić, że wniosek K.O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych zawiera usprawiedliwione podstawy. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.