II SA/Go 59/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] listopada 2016 roku nr [...] Dyrektor Izby Celnej (obecnie zgodnie treścią art. 206 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej; Dz. U. poz. 1948 z późn. zm. - Dyrektor Izby Administracji Skarbowej) wymierzył P.A. karę pieniężną w kwocie 12000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. P.A., reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. W treści skargi strona zwróciła się do organu o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz na wypadek nieuwzględnienia w/w wniosku zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do Sądu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego na wstępie wskazał na niezgodność zaskarżonej decyzji z prawem. Następnie oświadczył, iż osiągane przez skarżącego miesięczne dochody nie dają mu możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty bez istotnego uszczerbku w codziennej egzystencji. Pełnomocnik skarżącego zauważył, iż przy osiąganych przez skarżącego przychodach kwota 12000 zł przekracza jego możliwości finansowe czyniąc koniecznym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślił przy tym, iż ocena stanu teraźniejszego, z chwili orzekania, nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji i należy wziąć pod uwagę skutki, które mogą wystąpić w przyszłości. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. organ odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej w skrócie p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06, www.nsa.gov.pl). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wykazania tych przesłanek niezbędne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, z 18 maja 2004 r., FZ 65/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarżący, będąc reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, w żaden sposób nie wykazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu na potwierdzenie zaistnienia którejś z przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzestając jedynie na ogólnych twierdzeniach, że uiszczenie kary objętej zaskarżoną decyzją przy osiąganych przez niego przychodach spowoduje trudne lub niemożliwe do odwrócenia skutki, nie pozostając bez wpływu na codzienną egzystencję skarżącego. Skarżący natomiast w ogóle nie przedstawił we wniosku swojej sytuacji finansowej i majątkowej, nie wykazał osiąganego dochodu, posiadanego majątku, co uniemożliwiło Sądowi ustalenie bieżącej sytuacji skarżącego i dokonanie oceny jaki wpływ na nią miałoby wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić bowiem należy, iż aby dokonać oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji w przyszłości niezbędna jest wiedza na temat aktualnej sytuacji wnioskodawcy. Dodać należy, iż przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest przekonanie strony o wadliwości decyzji polegającej na wydaniu jej z naruszeniem prawa. Okoliczność ta będzie podlegać ocenie w toku merytorycznego rozpoznania sprawy i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 19/15, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl). W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdził, że skarżący, wnosząc o przyznanie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.