II SA/Go 595/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie zawiesić. Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy, wydaną z upoważnienia Prezydenta Miast, decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] marca 2013 roku o odmowie przyznania skarżącemu S.K. dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad matką S.K.. Z uzasadnienia decyzji wynika, że podstawę odmowy przyznania dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego stanowił art. 12 ust 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 roku o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2012 r., poz. 1548). Nie została spełniona bowiem przewidziana w art. 17 ust. 1 lit b ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych ( Dz. U. z 2006r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) przesłanka, dotycząca terminu powstania stanu niepełnosprawności matki S.K., nad którą sprawuje on opiekę. Stan niepełnosprawności jak wynika z akt sprawy administracyjnej nie powstał przed ukończeniem przez osobę wymagającą opieki 18 roku życia, a nadto nie powstał w okresie pobierania przez nią nauki w szkole, w tym nauki w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia przez nią 25 roku życia. W złożonej skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł, że musiał zrezygnować z pracy z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką, która jest osobą niewidomą i posiada orzeczenie lekarza orzecznika ZUS- u o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji. Nadto stwierdził, że ma 64 lata, nie posiada żadnych źródeł dochodu za wyjątkiem świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 520 złotych miesięcznie, a jego otrzymuje emeryturę w wysokości 1.000 złotych miesięcznie. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2202 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W wypadku, o którym mowa w cytowanym przepisie, Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jest to, aby postępowanie administracyjne, sądowoadministracyjne, sądowe lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, było w toku, a więc było wszczęte. W przedmiotowej sprawie należy mieć na uwadze, że postanowieniem z dnia 29 maja 2013 roku w sprawie o sygn. akt II SA/Po 458/13 Wojewódzki sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 roku o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw w zakresie w jakim uzależnia przyznanie dodatku do świadczenia pielęgnacyjnego od spełnienia warunków, określonych w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych, jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art., 71 Konstytucji RP. Wątpliwość Sądu wzbudziła treść przepisu art. 12 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 roku w zakresie w jakim przyznaje dodatek do zasiłku pielęgnacyjnego wyłącznie tym osobom, które muszą spełniać między innymi przesłanki określone w art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach pielęgnacyjnych w brzmieniu obowiązującym po nowelizacji tej ustawy. W niniejszej sprawie podstawę rozstrzygnięcia stanowi między innymi art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 roku o zmianie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, oraz art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych, co do których o zbadanie zgodności z konstytucją zwrócił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na postawione pytanie prawne będzie miała wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, jak również kierując się dążeniem do zapewnienia jednolitości i stabilności orzecznictwa, Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.