II SA/Go 596/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 września 2010 r. sprawy ze skargi H.D. na czynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekazania zażalenia odrzucić skargę. H.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 roku nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. W treści skargi skarżący podniósł nadto szereg zarzutów (dwadzieścia trzy) dotyczących działania oraz poszczególnych czynności organów prowadzących w różnych instancjach postępowanie w sprawie samowolnego wybudowania warsztatu. Zarzuty w tym zakresie podlegałyby rozpatrzeniu przez Sąd na etapie merytorycznego rozpatrzenia skargi. Jednakże z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego wpisu sądowego od wniesionej skargi, postanowieniem z dnia 18 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 957/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę H.D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2009 roku nr [...]. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 23 lutego 2010 r. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. H.D. wniósł o wyłączenie z w/w skargi, stosownie do treści art. 57 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dwudziestu trzech skarg objętych zarzutami podniesionymi w odrzuconej skardze. W związku z prawomocnym postanowieniem tut. Sądu z dnia 18 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Go 957/09 oraz uwzględniając wniosek skarżącego – H.D., zgodnie z art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p. p. s. a.", zgodnie z którym przedmiotem skargi może być objęta jedynie jeden akt lub czynność, Sąd wyłączył z w/w sprawy dwadzieścia trzy skargi i zarejestrował je pod odrębnymi sygnaturami, o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k – 120). Jedną z wyłączonych skarg, stanowiła skarga na pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r dotyczące przekazania Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zażalenia skarżącego z dnia [...] sierpnia 2008 roku na postanowienie WINB z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...], zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Go 596/10. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż zażalenie H.D. zostało przekazane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. O czynności tej skarżący został poinformowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym dopuszczalności wniesienia skargi na drogę sądowoadministracyjną ( art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.p.s.a."). Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skarga w sprawie, która nie należny do właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 p.p.s.a. jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], którym organ przekazał Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego wniesione przez H.D. zażalenie na postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. Skarżący wniósł do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zażalenie na postanowienie z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...]. W związku z tym organ I instancji, powołując się na przepis art. 133 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 ze zm.) przy piśmie przewodnim z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] przekazał zażalenie strony do organu odwoławczego. Nie budzi wątpliwości fakt, iż zaskarżone pismo Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie mieści się w kategorii aktów indywidualnych, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a., nie ma bowiem charakteru jednostronnego aktu normatywnego - postanowienia lub decyzji administracyjnej. Nie jest to akt administracyjny wydany w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym bądź zabezpieczającym, w indywidualnie oznaczonej sprawie administracyjnej, rozstrzygający tą sprawę co do istoty czy też kończący postępowanie w sprawie. Nie ma ono charakteru postanowienia podlegającego zaskarżeniu w drodze zażalenia. Nie można go również zakwalifikować jako aktu objętego dyspozycją przepisu art. 3 § 2 pkt 4a - 7 p.p.s.a. Rozważyć zatem należy, czy zaskarżone pismo jest aktem lub czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, nie wymienioną w pkt 1 - 3 tego artykułu, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wskazać zatem należy, iż przedmiotem skargi przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a mogą być tylko i wyłącznie takie czynności lub akty, które: 1) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia w wydanych w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych w trybie przewidzianym ustawą, 2) są skierowane do indywidualnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny i 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przepisie tym mowa jest o aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej, innych niż decyzje i postanowienia wydawane w administracyjnych postępowaniach jurysdykcyjnych, co wyraźnie wskazuje, że chodzi o sprawy indywidualne, podobnie jak w przypadku spraw załatwianych w drodze decyzji administracyjnej, tyle tylko, że w sprawach tych nie orzeka się w drodze decyzji administracyjnej, lecz mogą być podejmowane akty lub czynności dotyczące określonych adresatów. Zatem podkreślenia wymaga fakt, że akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, są kierowane przez organ administracji publicznej również do indywidualnie określonych podmiotów. Zaskarżonym pismem organ I instancji, w związku z zażaleniem jakie wniósł skarżący, działając w ramach obowiązujących przepisów prawa, przekazał pismo strony organowi odwoławczemu – Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego celem rozpatrzenia. Niewątpliwie nie ma ono charakteru czynności lub aktu skierowanego do strony skarżącej, adresowane bowiem jest do właściwego w sprawie organu administracji publicznej. Oczywistym jest również, iż pismo to nie rozstrzyga w sposób władczy o prawach i obowiązkach strony prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego. Nie konkretyzuje ono uprawnień imiennie określonego podmiotu, zatem nie ma charakteru aktu indywidualnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Reasumując, w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw by przyjąć, że zaskarżony akt podlega kontroli sądowoadministarcyjnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.