II SA/Go 597/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pomocy społecznej postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. D. B. zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem aby po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt: II SA/Go 242/07, nie zlecać opiece społecznej rozpatrzenia sprawy w oparciu tylko i wyłącznie o art. 106 § 4, art. 107 § 1 i art. 107 § 4 ustawy o pomocy społecznej i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia [...] udzieliło skarżącej odpowiedzi na jej wniosek. W uzasadnieniu pisma organ wyjaśnił, iż organy administracji publicznej działają na podstawie prawa, a w toku prowadzonego postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwiania sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Organ wskazał, iż zasady i tryb udzielenia świadczeń z pomocy społecznej reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.). Natomiast sposób przeprowadzania rodzinnego wywiadu środowiskowego, który jest obligatoryjny w postępowaniu w sprawie przyznania świadczeń z pomocy społecznej, określony został w rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. Nr 77, poz. 672). Nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło skarżącej, że organ I instancji prowadzący postępowanie w sprawie udzielania świadczeń z pomocy społecznej jest zobowiązany do stosowania art. 106 § 4, art. 107 § 1 i art. 107 § 4 ustawy o pomocy społecznej i § 2 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 19 kwietnia 2005 r., a zgodnie z zasadą praworządności Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może nakazać stosowania innych przepisów czy też wyłączyć stosowania wyżej podanych. D. B. złożyła skargą na powyższe pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., podnosząc iż w istocie jest to postanowienie. Zdaniem skarżącej organy opieki społecznej ciągle stosują te same przepisy w identyczny sposób, co w efekcie prowadzi do odmowy przyznania jej świadczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie, czy sprawa będąca przedmiotem skargi należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl § 3 cyt. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W pierwszej kolejności należy rozważyć charakter prawny pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. zaskarżonego do sądu przez D. B. Należy zauważyć, że z treści tegoż pisma oraz wskazanej w nim podstawy prawnej, wynika jednoznacznie, iż organ zakwalifikował pismo skarżącej z dnia [...] r. jako wniosek w rozumieniu art. 241 i nast. kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżone przez D. B. pismo organu jest zatem zawiadomieniem w sprawie złożonego przez nią wniosku, w rozumieniu art. 244 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, o sposobie załatwienia wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę. Zawiadomienie o sposobie załatwienia wniosku powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób wniosek został załatwiony, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia wniosku. Zawiadomienie o odmownym załatwianiu wniosku powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 238 w zw. z art. 247 k.p.a.). Jak wskazuje się w literaturze postępowanie w sprawie wniosku ma charakter postępowania uproszczonego. Stroną tego postępowania jest podmiot, który wniosek złożył. Postępowanie to ma charakter jednoinstancyjny. Wnioskodawcy nie przysługuje żaden środek prawny na akt kończący to postępowanie. Może on wnieść jedynie skargę w trybie określonym art. 227 i nast. k.p.a. (art. 246 k.p.a.) Postępowanie wnioskowe kończy się zawiadomieniem o sposobie załatwienia wniosku, do którego stosuje się odpowiednio art. 238 k.p.a. Należy podkreślić, iż na zawiadomienie nie służy skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. A.Matan, w: G.Łaszczyca, C.Martysz, A.Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. T II Zakamycze 2006 s. 549-550). Uprawniony jest zatem wniosek, iż zaskarżone przez D. B. pismo (zawiadomienie) organu administracji nie mieści się w enumeratywnym katalogu aktów, czynności z zakresu administracji publicznej przewidzianym w art. 3 p.p.s.a. Reasumując, skarga D. B. nie dotyczy sprawy podlegającej kognicji sądu administracyjnego, a zatem z mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.