II SA/Go 6/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie WIkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej postanawia: odrzucić skargę. W dniu 5 stycznia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga M.W. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2010 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu, wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł pod rygorem odrzucenia skargi. Następnie, w dniu 26 stycznia 2010 r. strona wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odmówił skarżącej M.W. przyznania prawa pomocy. Sąd Wojewódzki stwierdził, że stronie nie przysługuje prawo pomocy, bowiem nie został uzupełniony złożony formularz PPF, poprzez przedłożenie dokumentów wskazanych w zarządzeniu referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 1 lutego 2010 r. (k. 22). Tym samym niemożliwa była prawidłowa analiza sytuacji majątkowej skarżącej. Zarządzeniem Sędziego z dnia 16 marca 2010 r. M.W. ponownie została wezwana do wykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 stycznia 2010 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 37), powyższe wezwanie skarżąca odebrała osobiście w dniu 22 marca 2010 r. Zatem termin na uiszczenie wpisu sądowego od skargi upłynął w dniu 29 marca 2010 r. We wskazanym w wezwaniu terminie skarżąca nie uiściła należnego wpisu od skargi. Jednocześnie w pismach procesowych z dnia [...] lutego 2010 r. i z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca wycofała swoją skargę podając, że osiągnęła porozumienie z inwestorem budującym gazociąg. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega rozpatrzeniu pod względem merytorycznym jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego, jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez stronę skarżącą należny wpis. Zgodnie z treścią art. 230 wskazanej wyżej ustawy, od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Na podstawie zaś art. 220 § 1 Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.) W niniejszej sprawie skarżąca nie uiściła w terminie wpisu sądowego od skargi, dlatego też sprawie nie może być nadany dalszy bieg. Odnosząc się do złożonego przez stronę oświadczenia o cofnięciu złożonej skargi należy podkreślić, że cofnięcie dopuszczalne jest i skutkować może umorzeniem postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., tylko wówczas, gdy usunięte zostaną braki formalne skargi oraz uiszczony zostanie skutecznie wpis sądowy od skargi. Cofnięcie skargi może bowiem dotyczyć tylko skargi, która została skutecznie wniesiona, a więc wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (por. postanowienie NSA z 3.01.2008 r., I OSK 1829/07). Z powyższych względów na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.