II SA/Go 6/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zawiesić powstępowanie sądowoadministracyjne. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania Z.S. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad R.S.. Podstawę prawną decyzji stanowił między innymi art. 17 ust. 1-5 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006r., nr 139, poz. 992 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 b wskazanej ustawy jednym z warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest powstanie niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia. Z uwagi na fakt, iż niepełnosprawność R.S. powstała w 1994 roku, tj. gdy miał 21 lat, w trakcie pełnienia służby wojskowej, a nie w trakcie nauki w szkole, nie ma podstaw do przyznania Z.S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z.S., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Prezydenta Miasta. Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W dniu 2 stycznia 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga Z.S. na decyzję Kolegium, w której podkreśliła, że w latach 1993-1994, gdy jej syn odbywał służbę wojskową był obowiązek odbycia służby wojskowej. Podniosła, że opiekuje się chorym synem od 20 lat. Opisała też trudną sytuację materialną w jakiej się znajduje ona i jej rodzina, a nadto wskazała na konieczność ponoszenia dużych wydatków związanych również z chorobą jej męża. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) –zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W wypadku, o którym mowa w cytowanym przepisie, Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego jest to, aby postępowanie administracyjne, sądowoadministracyjne, sądowe lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, było w toku, a więc było już wszczęte. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek grupy posłów na Sejm RP o zbadanie zgodności m.in. przepisu art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, z przepisami art. 2 i art. 32 ust. 1 w związku z art. 69 Konstytucji RP w zakresie nieuzasadnionego pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podmiotów sprawujących opiekę nad osobami, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie osiemnastego roku życia bądź w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej po ukończeniu 25 roku życia, czym naruszone zostały zasady demokratycznego państwa prawa, w szczególności zasada sprawiedliwości społecznej, oraz zasada równości wobec prawa i obowiązek zapewnienia osobom niepełnosprawnym pomocy w zabezpieczeniu egzystencji. Wniosek ten został zarejestrowany w Trybunale pod sygnaturą K 38/13. Mając na uwadze zakres złożonego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku Sąd stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy niewątpliwie zależy od wyniku toczącego się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowania mającego na celu zbadanie zgodności z normami wyższego rzędu przepisu art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw. W konsekwencji, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.