II SA/Go 611/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "F" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. udzielił F Spółce z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa na okres 6 lat. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2009 r. Spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej o zmianę powyższego zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa poprzez zmianę lokalizacji punktu gier. Z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej u.g.h. W myśl art. 135 ust. 1 i 2 tej ustawy dopuszczalne jest dokonywanie zmian dotychczasowych zezwoleń na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, z zastrzeżeniem, iż w wyniku takiej zmiany nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Z uwagi na powyższe, ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. Dyrektor Izby Celnej odmówił zmiany ww. zezwolenia w żądanym przez stronę zakresie. Pismem z dnia [...] października 2012 r. "F" Spółka z o.o. złożyła do Dyrektora Izby Celnej wniosek o wznowienie postępowania w sprawie pierwotnie zakończonej ostateczną, wyżej wskazaną decyzją tego organu z dnia [...] stycznia 2010 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił wznowienia postępowania. Po rozpoznaniu wniesionego przez stronę odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z dnia 8 maja 2013 r., II SA/Go 255/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Po wniesieniu przez Dyrektora Izby Celnej skargi kasacyjnej od tego orzeczenia, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem o sygn. akt II GSK 1508/13 z dnia 15 października 2014 r. oddalił skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie w sprawie pierwotnie zakończonej ostateczną decyzją tego organu nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., którą odmówiono dokonania zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją nr [...]- z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił uchylenia w całości ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., którą odmówiono zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. poprzez zmianę lokalizacji punktu gier. Po wniesieniu przez Spółkę odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wydaną w pierwszej instancji. Organ dokonał analizy technicznego bądź nietechnicznego charakteru art. 135 ust. 2 u.g.h. w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Zgodnie z tym wyrokiem TSUE organ nie ustalił wpływu konkretnego przepisu ustawy o grach hazardowych, powodującego ograniczenia w zakresie używania automatów, na wielkość czy zakres sprzedaży tych automatów. Przeciwko uznaniu art. 135 ust. 2 u.g.h. za techniczny przemawia m.in. to, że przepis ten nie jest związany z ograniczeniem możliwości urządzania gier na automatach o niskich wygranych, bowiem przepis ten nie wprowadza zakazu organizowania gier na automatach o niskich wygranych, gdyż zgodnie z art. 129 ust. 1 tej ustawy – działalność w zakresie gier na automatach oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty których im udzielono, według przepisów dotychczasowych. Na dzień złożenia pierwotnego wniosku o zmianę lokalizacji wskazanego punktu gier, Spółka z o.o. "F" posiadała w skali kraju 32 zezwolenia, obejmujące w sumie 1233 punktów gier, oraz posiadała zarejestrowanych 13.105 sztuk automatów, z których użytkowała w tym samym okresie 3543 automatów o niskich wygranych. Skoro więc Spółka użytkowała tylko 27% z maksymalnej ilości automatów możliwych do wstawienia w poszczególnych punktach gier to brak zmiany lokalizacji jednego punktu gier z zamiarem użytkowania w nim maksymalnie 3 automatów do gry nie mógł wpłynąć na możliwość użytkowania posiadanych przez Spółkę automatów i nie mógł wymuszać konieczności ograniczenia ich użytkowania, gdyż posiadane automaty można było wstawić do innych punktów gier. Z powyższego wyliczenia wynika, że sporne przepisy u.g.h. (art. 135 ust. 2) nie mogły wpłynąć u Spółki na obrót automatami w sposób istotny, zatem nie można ich uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o obowiązujący przepis art. 135 ust. 2 u.g.h., zatem w ocenie Dyrektora Izby Celnej, wobec braku możliwości uznania tego przepisu za przepis "techniczny" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, ma on zastosowanie w niniejszej sprawie, co oznacza konieczność odmowy uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r., o co wnosiła strona. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej F Spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywny nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z uwzględnieniem wykładni tego przepisu podanej w wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, CX-217/11 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 u.g.h. przez błędną systemową wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, iż art. 135 ust. 2 u.g.h. nie jest "przepisem technicznym" w rozumieniu art. 1 pkt 4 i 11 ww. dyrektywy, podczas gdy przepis ten w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 1 art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 129 ust. 1 i 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 u.g.h. jest jedną z regulacji wprowadzających warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktu w postaci automatu o niskich wygranych; 2) art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2 ze zm.) w związku z art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U.z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30 ze zm.) przez błędną wykładnię polegającą na zakwestionowaniu charakteru prawnego orzecznictwa TSUE jako części wspólnotowego porządku prawnego – acquis communautaire – obejmującego wykładnię prawa unijnego o charakterze powszechnie obowiązującym, wiążącą wszystkie krajowe organy władzy publicznej; 3) przepisów postępowania, a mianowicie art. 121 § 1 w związku z art. 124 Ordynacji podatkowej polegające na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania do organów państwa oraz zasady przekonywania przez nieustosunkowanie się przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń skarżącego uważanych przez stronę za istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a dotyczących wypowiedzi Szefa Służby Celnej J.K. złożonych 18 listopada 2009 r. i 20 listopada 2009 r. odpowiednio w trakcie posiedzenia sejmowej Komisji Finansów Publicznych oraz senackich Komisji Gospodarki Narodowej oraz Komisji Budżetu i Finansów Publicznych o możliwym, istotnym wpływie nowych regulacji ustawy o grach hazardowych na sprzedaż lub właściwości automatów do gier wszelkiego rodzaju, w tym o niskich wygranych oraz postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2014r. sygn. II KK55/14. 4) art. 10 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE w związku z art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE oraz wyroku TSUE z dn. 19.07.2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11 przez przyjęcie, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych były wyłączone z obowiązku notyfikacji, w zestawieniu z faktem, że przepisy dotyczące gier hazardowych nie są objęte harmonizacją na poziomie Unii Europejskiej, a przytoczony wyrok TSUE formułujący w sentencji nakaz poddania notyfikacji przepisów u.g.h. na wypadek ustalenia możliwości ich istotnego wpływu na sprzedaż lub/i właściwości automatów o niskich wygranych, jest integralnym elementem polskiego porządku prawnego w rozumieniu art. 120 o.p. Wskazując na powyższe, Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę Spółka podniosła m.in., iż organ przedstawił szereg nietrafnych argumentów, jakoby u.g.h. nie podlegała obowiązkowi notyfikacji na podstawie dyrektywy 98/93/WE, czy też jakoby jej przepisy nie miały istotnego wpływu na sprzedaż lub właściwości produktu w postaci automatu o niskich wygranych na rynek, choć z drugiej strony organ powołał się na ustalenia iż "u.g.h. mogła mieć pewien wpływ na zmniejszanie ilości automatów o niskich wygranych, a w szczególności poprzez zawarte w niej mechanizmy wygaszania zezwoleń". W świetle sentencji oraz uzasadnienia wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11, istotna jest w niniejszej sprawie ocena, czy regulacje u.g.h. prowadzące do stopniowego ograniczania możliwości eksploatowania automatów do gier i automatów o niskich wygranych tylko do kasyn gry wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż i właściwości produktów. W razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, należy takie regulacje uznać za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt. 4 i 11 dyrektywy 98/34/WE, które dla swej skuteczności wymagały przed wprowadzeniem w życie notyfikacji. W razie uznania art. 135 ust. 2 u.g.h. (w powiązaniu z pozostałymi regulacjami tej ustawy) za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt. 4 i 11 dyrektywy 98/34/WE, wobec braku notyfikacji przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. nie może być stosowany. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 roku, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie była kwestia, czy organ naruszył prawo odmawiając uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2010 roku, którą to decyzją odmówiono zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 roku poprzez zmianę lokalizacji punktu gier. Zaskarżona decyzja została wydana po uprzednim wznowieniu postępowania na podstawie postanowienia. Podstawę wznowienia postępowania stanowił przepis art. 240 § 1 o.p. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W rozpoznawanej sprawie chodziło o ustalenie, czy orzeczenie TSUE z 19 lipca 2012 roku w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 miało wpływ na decyzję o odmowie zmiany zezwolenia poprzez zmianę lokalizacji punktu gier. Spór w niniejszej sprawie dotyczył w istocie tego czy będący podstawą odmowy zmiany zezwolenia polegającej na zastąpieniu punktów gier na automatach o niskich wygranych nowymi lokalizacjami, przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34 WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 roku ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE L 204, s 37) – dalej określanej jako dyrektywa, a więc czy przed wejściem w życie przepis ten powinien podlegać notyfikacji przez Komisję Europejską według art. 8 ust. 1 dyrektywy. W ocenie skarżącej spółki przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. jest przepisem technicznym, a wobec braku jego notyfikacji, nie powinien on być stosowany w niniejszej sprawie. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę oceny tej nie podziela. Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/43/WE przepisami technicznymi są specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak i również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państwa członkowskiego, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przewozu, wprowadzenia do obrotu i stosowania produktu lub zakazującego świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania usług. Przepis 135 ust. 2 u.g.h. nie zawiera specyfikacji technicznych ani innych wymagań w rozumieniu art. 1 pkt 3 i 4 dyrektywy, przez co nie mieści się w zakresie regulacji w części odnoszącej się do norm technicznych. Dokonując analizy uzasadnienia wyroku TSUE z 19 lipca 2012 roku w zakresie uznania przepisów przejściowych u.g.h., w tym art. 135 ust. 2, za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy zauważyć, że z jednej strony Trybunał stwierdza, że przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych nie można uznać za przepisy krajowe pozwalające jedynie na marginalne użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych, a tym samym za przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE" (punkt 34), z drugiej jednak strony w punkcie 36 Trybunał stwierdził, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tym automatami. Należy jednak zauważyć, że wypowiadając się w tej kwestii w odniesieniu do przepisów przejściowych polskiej ustawy o grach hazardowych Trybunał powołał się na swoje wypowiedzi w innych wyrokach dotyczących gier hazardowych, w szczególności na wyrok w sprawie C–267/07 Lindberg, w którym wątpliwości co do rozumienia przepisów dyrektywy powstały na tle wprowadzonego w prawie krajowym zakazu używania automatów określonego rodzaju, nie zaś na tle przepisów przejściowych. W sprawie Lindberg chodziło zatem o merytoryczne przepisy krajowe, które bezpośrednio dotyczyły automatów w sposób pozwalający przyjąć, że te przepisy mogły w istotny sposób wpływać m.in. na sprzedaż automatów, których używanie zostało zakazane. Z wypowiedzi Trybunału wynika, że pozostawiona sądowi krajowemu ocena, czy przepisy przejściowe ustawy, określone przez Trybunał jako przepisy potencjalnie techniczne, są w istocie technicznymi, wymaga stwierdzenia, że te przepisy mogą mieć istotny wpływ na właściwości i obrót produktem (automatami do gry). Ograniczenie zawarte w art. 135 ust. 2 u.g.h., zgodnie z którym w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych, nie wpływa w sposób istotny na ograniczenie obrotu tym produktem. Konstrukcja art. 135 ust. 2 u.g.h. nie zawiera żadnych elementów normatywnych wpływających na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Uniemożliwienie zamiany miejsc usytuowania punktów gier nie stanowi bariery w dalszym prowadzeniu działalności przez przedsiębiorcę w miejscach dotychczasowych, przy użytkowaniu tej samej liczby automatów i o tych samych właściwościach. Nie wprowadza zakazu umieszczenia automatu w innym miejscu, które jest objęte zezwoleniem. Należy też zauważyć, że przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych był przedmiotem postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, który w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt P 4/11, uznał ten przepis za zgodny z art. 2 Konstytucji RP, wywodząc, że ustawodawca poprzez zawarte w nim ograniczenie możliwości zmiany zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, nie naruszył zasady ochrony interesów w toku. Przeciwnie, jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny, właśnie w jej poszanowaniu, choć docelowo generalnie zakazał prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, to jednak (na podstawie przepisów przejściowych zawartych w ustawie o grach hazardowych) dopuścił taką działalność w dotychczasowych punktach gier do czasu upływu ważności zezwoleń. Ustawodawca nie ograniczył, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, praw przedsiębiorców, wynikających z uzyskanych zezwoleń, wykluczył natomiast możliwość dokonania nadzwyczajnej zmiany posiadanych zezwoleń, co nie oznacza jednak naruszenia praw nabytych, ani zasady ochrony interesów w toku. Ponadto, co warto zauważyć, Trybunał Konstytucyjny uznał, że wyraźne wyłączenie nadzwyczajnej możliwości modyfikacji decyzji administracyjnej w zakresie zmiany usytuowania punktu gier na automatach o niskich wygranych, nie narusza istoty uprawnień podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w tym zakresie, ponieważ uprawnienia te nie zostały naruszone ani w kontekście przedmiotu działalności, ani czasu jej prowadzenia, ani też jej kontynuowania w określonych zezwoleniem punktach gier. Biorąc te wszystkie okoliczności pod uwagę, w wykonaniu zawartego w wyroku TSUE z 19 lipca 2012r., zalecenia ustalenia przez sąd krajowy, czy przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych, należy stwierdzić, że przepisy przejściowe, w szczególności art. 135 ust. 2 u.g.h., kryterium uznania je za przepisy techniczne nie spełniają. Możliwego istotnego wpływu na spadek sprzedaży automatów do gry nie można bowiem zasadnie przypisać przepisom prawnym, które zapewniają przez okres przejściowy utrzymanie dotychczasowego stanu w zakresie miejsc urządzania gry i liczby używanych automatów. Brak notyfikacji art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie stoi więc, zdaniem Sądu, na przeszkodzie jego zastosowaniu w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym przepisy przejściowe dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a w szczególności art. 135 ust. 2 u.g.h. nie mają charakteru przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, które wymagają uprzedniej notyfikacji. Tym samym zbędne staje się rozważanie na gruncie niniejszej sprawy kwestii związanej z brakiem notyfikacji przepisu o charakterze technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, a w szczególności odmowy jego zastosowania. Sad stwierdził ponadto, że uzasadnienia obu spornych decyzji spełniają wymogi przewidziane przez ustawodawcę w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, albowiem Dyrektor Izby Celnej wyraźnie wskazał w dlaczego, kierując się przesłankami zawartymi w przepisie art. 135 ust. 2 u.g.h., odmówił skarżącej spółce zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej lokalizacji punktu. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.