II SA/Go 614/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie udzielenia wyjaśnień postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. D.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę między innymi na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2017 r., nr [...]. Zaskarżone pismo wydane zostało po rozpatrzeniu przez SKO pisma D.B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. dotyczącego pisma SKO z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w którym organ wyjaśnił stronie, że korespondencja znak [...] z dnia [...] marca 2017 r. jest odpowiedzią Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej na prośby kierowane przez skarżącą w zakresie pomocy socjalnobytowej udzielanej stronie przez organ I instancji i ww. pismo nie może być uznane przez organ za brakowane i bezzasadne. Kolegium w zaskarżonym piśmie wyjaśniło, że podtrzymuje stanowisko zawarte w ww. piśmie z dnia [...] kwietnia 2017 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niezaskarżalność aktu objętego skargą w świetle art. 3 § 2, § 2a oraz § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ kwestionowane w niej pismo nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – w skrócie: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zakres ich właściwości rzeczowej został uregulowany w art. 3 § 2 p.p.s.a. Rozważając, czy zaskarżone przez D.B. pismo SKO z dnia [...] maja 2017 r. jest aktem lub czynnością o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 9 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż pismo to choć jest czynnością materialno - techniczną, nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29- 31). Ostatnia z wymienionych przesłanek oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s.32). Pismo SKO z dnia [...] maja 2017 r. jest pismem informacyjnym i nie ma bezpośredniego związku ze sferą praw i obowiązków skarżącej. Nie zawiera konkretyzacji w odniesieniu do skarżącej jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku. Tym samym należało uznać, iż pismo to nie podlegało zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Ponadto nie ulega wątpliwości, iż zaskarżone pismo SKO nie może być uznane za decyzję administracyjną (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), czy też postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.) oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3). Oczywistym jest, że nie jest ono również żadnym z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 9 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. , przy czym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym.