II SA/Go 615/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "E" spółka jawna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu pobranego dofinansowania otrzymanego w ramach środków pomocowych związanych z epidemią COVID-19 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego Przedsiębiorstwa "E" spółka jawna kwotę 2021 (dwa tysiące dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania P. sp. jawna z siedzibą w [...] od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w sprawie określenia przypadającej do zwrotu kwoty 5 088.81 zł stanowiącej dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: - dla kwoty 1 696,27 od dnia 3 września 2020 r. do dnia zapłaty; - dla kwoty 1 696,27 zł od dnia 24 września 2020 r. do dnia zapłaty; - dla kwoty 1 696,27 zł od dnia 9 października 2020 r. do dnia zapłaty, działając na podstawie art. 15gg ust. 1, ust. 7, ust. 7a, ust. 23c oraz ust. 27 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 340, dalej jako - ustawa Covid-19), art. 60 pkt 1, art. 67, art. 169 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U z 2024 r. poz. 1531, dalej jako – u.f.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako - kpa) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło: uchylić zaskarżoną decyzję w całości i nakazać P. sp. jawna z siedzibą w [...] zwrot na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] kwoty 5 088.81 zł przyznanej ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 24 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności Kolegium przedstawiło przebieg postępowania w sprawie i wskazało, że decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...], działając na podstawie m.in. art. 15gg ust. 28 pkt 2 w związku art. 15gg ust. 6, ust. 7, ust. 23c oraz ust. 23d ustawy COVID-19 oraz art. 60, art. 61 ust. 1 art. 67 oraz art. 169 u.f.p. określił P. sp. jawna przypadającą do zwrotu kwotę 5 088.81 zł stanowiącą dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie 2020 r. wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: - dla kwoty 1 696,27 od dnia 3 września 2020 r. do dnia zapłaty; - dla kwoty 1 696,27 zł od dnia 24 września 2020 r. do dnia zapłaty; - dla kwoty 1 696,27 zł od dnia 9 października 2020 r. do dnia zapłaty. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 w r. P. sp. jawna wystąpiła do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia C0V1D-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia 1 sierpnia 2020 r. Przedsiębiorca wniósł o przyznanie środków łącznej wysokości 15 229,19 zł, które obejmowały dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS dla 3 pracowników. Wypłata środków nastąpiła w trzech transzach, w dniach [...] września 2020 r. oraz [...] października 2020 r. Zgodnie z art. 15gg ust 19 oraz ust. 20 ustawy COVID-19, przedsiębiorca był zobowiązany do złożenia rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGSP oraz dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania dofinansowania zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. W dniu [...] grudnia 2020 r. przedsiębiorca przedłożył formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15gg wraz z załącznikami. Na podstawie zgromadzonych dokumentów pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] przeprowadzili weryfikację rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z FGSP i dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie przekazanych świadczeń i środków zgodnie w z przeznaczeniem. W wyniku weryfikacji ustalono, że poza wsparciem otrzymanym na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 podmiot otrzymał również wsparcie na tych samych pracowników na podstawie art. 15zo ustawy COVlD-19 w postaci zwolnienia z obowiązku opłacenia składek ZUS za okres marzec-maj 2020 r. W następstwie powyższych ustaleń, w dniu [...] października 2023 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec przedsiębiorcy w sprawie zwrotu dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, a następnie zaskarżoną decyzją określił Spółce przypadającą do zwrotu kwotę 5 088.81 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia wypłaty środków. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał również, iż zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1 ustawy COVID-19, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9 w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa wart. 15g ust. 4, nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy. Zgodnie z art. 15gg ust. 11 w związku z art. 15g ust. 3 ustawy CO VID-19 podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, muszą spełniać kryteria, o których mowa wart. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy, z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r. Świadczenia, o których mowa wart. 15gg ust. 1 oraz środki o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku. Natomiast w myśl art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wpłat na rzecz ochron miejsc pracy. Oznacza to, iż przedsiębiorca nie może otrzymać wsparcia, jeśli uprzednio skorzystał z innych dofinansowań, które były wypłacane w związku z ochroną miejsc pracy, nawet tych nieprzewidzianych przez tarczę antykryzysową. Jednocześnie określenie "tytuły wypłat" odnosi się do środków przeznaczonych na dofinansowanie do wynagrodzeń, czyli uzyskanie ze środków publicznych na podstawie przepisów ustawy COVID-19 dofinansowania wynagrodzeń tych samych pracowników lub przyznania środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne tych pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Wprowadzone przepisy o pomocy przedsiębiorcom mają charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego, najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania, gdyż nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez niego z ww. instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu wypłaty. Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż w jego opinii "łączny okres 3 miesięcy", o którym mowa wart. 15gg ust. 6 ustawy COV1D-19, odnosi się do okresu 3 miesięcy kalendarzowych pobierania wsparcia na określony tytuł wypłaty, który jednocześnie stanowi swego rodzaju limit, górną granicę tego składnika. W toku weryfikacji rozliczenia otrzymanej pomocy organ I instancji otrzymał informację z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...], że w okresie marzec-maj 2020 r. Spółka korzystała ze zwolnienia z obowiązku opłacania składek ZUS od wynagrodzeń wypłaconych trzem pracownikom Spółki, na tych samych pracowników Spółka otrzymała następnie wsparcie ze środków FGŚP. Na tej podstawie organ przyjął, że środki w łącznej kwocie 5 088.81 zł wypłacone podmiotowi z FGŚP na pokrycie składek ZUS od wynagrodzeń dla tych samych trzech pracowników zostały pobrane nienależnie, gdyż naruszają art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy COVID-19. Organ wskazał, że sprawa zwrotu ww. środków została wcześniej rozstrzygnięta decyzją Dyrektora WUP w [...] nr [...]z dnia [...] grudnia 2023 r. W wyniku odwołania wniesionego przez Spółkę decyzja ta została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2024 r., nr [...] i sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Kolegium, pełnomocnik reprezentujący Spółkę w postępowaniu nie posiadał prawidłowego pełnomocnictwa Spółki, a ponadto organ I instancji nie zebrał wyczerpującego materiału dowodowego w sprawie i nie przedstawił prawidłowo przesłanek rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] pełnomocnik Spółki zarzucił naruszenie prawa procesowego i prawa materialnego wskazując, że zaskarżona decyzja nie została mu prawidłowo doręczona, albowiem organ I instancji doręczył decyzje na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu gospodarczego - kancelarii adwokackiej prowadzonej przez pełnomocnika - a nie na adres do świadczenia pomocy prawnej tzw. "adwokacki". Odnosząc się do meritum sprawy pełnomocnik wskazał, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2024 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] zasygnalizowało, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazano m.in. że pojęcie "takie same tytuły wypłat" użyte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 nie jest tożsame z pojęciem "te same tytuły wypłat" co oznacza, że przepis ten ma zastosowanie, gdy przyznana pomoc dotyczy tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. W rezultacie przedsiębiorcy mogą korzystać z kilku rodzajów pomocy przewidzianych w ustawie COVID-19, o ile nie dotyczy ona tych samych okresów. Tymczasem organ I instancji nie wziął pod uwagę tych rozważań, błędnie interpretując przepisy ustawy. Ponadto organ nie wziął pod uwagę zasady wynikającej z treści art. 7a § 1 k.p.a., zgodnie z którą ewentualne wątpliwości co do treści normy prawnej powinny być rozstrzygane na korzyść strony. W konkluzji pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji. W wyniku rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako niezasadny uznało zarzut odwołania dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji, która została doręczona na adres do doręczeń elektronicznych kancelarii prowadzonej przez pełnomocnika strony, a nie na adres osobisty tzw. "adwokacki". Kolegium powołało się przy tym na treść art. 39'§1 pkt 1 k.p.a., który przewiduje, że w przypadku doręczenia w sposób, o którym mowa w art. 39 § 1, pisma doręcza się stronie lub innemu uczestnikowi postępowania na którego adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych, o której mowa w ait. 25 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwanej dalej "bazą adresów elektronicznych", a w przypadku pełnomocnika - na adres do doręczeń elektronicznych wskazany w podaniu. W tym przypadku pełnomocnik posiadał dwa adresy wpisane do bazy adresów elektronicznych (adres kancelarii i adres osobisty) i w toku postępowania nie wskazał, na jaki adres należy doręczać korespondencję. Organ I instancji wybrał zatem jeden z tych adresów, na który przesłał zaskarżoną decyzję, która została przez pełnomocnika odebrana. Zgodnie z art. 42 § 1 k.pa. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy albo na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych. Przepis ten nie ustanawia wiążącej kolejności miejsc, w których doręczenie może nastąpić (tak: A. Wróbel [w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 42). Powyższą regułę można również odnieść do doręczeń elektronicznych dokonywanych na adres osobisty i adres prowadzonej działalności gospodarczej. Ale nawet gdyby przyjąć, że doręczenie decyzji powinno nastąpić na adres osobisty tzw. adwokacki pełnomocnika, to uchybienie to nie miałoby wpływu na skuteczność samego doręczenia. Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia prawa materialnego Kolegium wskazało, że zgodnie z treścią art. 15ggust. 1 ustawy COVlD-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9,w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. W myśl art. 15gg ust. 4 ww. ustawy, wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy(art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID-19). Zdaniem Kolegium nie ulega wątpliwości, że treść art. 15gg ust. 7 ustawy CiOVlD-19 jest niejasna i przepis ten jest różnie interpretowany. W związku z rozbieżną interpretacją art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1192) do art. 15gg COVID-19 dodany został ust. 7a, zgodnie z treścią którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Powyższy przepis, który miał na celu wyeliminowanie opisanych wyżej wątpliwości, wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r. Jednocześnie w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw wskazano, że do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. W świetle powyższego Kolegium stwierdziło, że co do zasady ustawa COVID-19 nie zezwala na korzystanie z pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy beneficjent uzyskał już wcześniej inną pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Wyjątek dotyczy pomocy w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników - chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, za które beneficjent otrzymał środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, przy czym wyjątek ten ma zastosowanie do wniosków o udzielenie pomocy nierozpatrzonych do dnia 1 lipca 2021 r. oraz do wniosków złożonych po tym dniu. Zgodnie z zasadami obowiązującymi w prawodawstwie, interpretacja przepisów o charakterze wyjątkowym powinna być ścisła. W sprawie nie budzi wątpliwości, że odwołujący, przed otrzymaniem dofinansowania na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 za miesiące sierpień-październik 2020 r., otrzymał z ZUS zwolnienie z obowiązku opłacenia składek ZUS od wynagrodzeń pracowników za miesiące marzec-maj 2020 r. Pomoc ta została przyznana na podstawie art. 31zo ustawy C0V1D-19 i obejmowała tych samych pracowników, których dotyczyła następnie pomoc ze środków FGŚP. W aktualnym stanie prawnym tego rodzaju sytuacja nie wywoływałaby negatywnych konsekwencji dla przedsiębiorcy, jednakże - jak wyżej wskazano - przepis art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 wszedł w życie w dniu 1 lipca 2021 r. i na mocy jednoznacznie brzmiącego przepisu przejściowego nie ma on zastosowania do wniosków o udzielenie pomocy rozpatrzonych przed dniem 1 lipca 2021 r. Należy zatem przyjąć, że odwołujący dwukrotnie uzyskał pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy i w ówczesnym stanie prawnym beneficjent nie był uprawiony do ponownego korzystania z tej pomocy. Tym samym należy podzielić stanowisko organu I instancji, że środki pochodzące z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zostały pobrane nienależnie i podlegają zwrotowi wraz z odsetkami. Zdaniem Kolegium o ile zaskarżoną decyzję należało uznać za prawidłową co do zasady, o tyle konieczną była jej zmiana w zakresie daty początkowej od której należy liczyć odsetki za zwłokę. Stosownie bowiem do treści art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19, w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1 lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Jak wynika natomiast z treści art.169 ust. 5 u.f.p., odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia: 1) przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, 2) stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji - z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. Dofinansowanie przewidziane w art. 15gg nie stanowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C. z 2012 r. Nr 326, str. 47, dawniej art. 87 ust.l TWE) i zgodnie z treścią Komunikatu Komisji zmiany w tymczasowych ramach środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. Urz. UE C 112 I/1 z 4.04.2020 r.) i systemy wsparcia wprowadzane przez państwa członkowskie w związku z pandemią C0V1D-19 mają zastosowanie do całej gospodarki i nie wchodzą w zakres kontroli pomocy publicznej (środki te nie zostały również wskazane jako pomoc publiczna w art. 15zzzh ustawy COVID-19). W związku z powyższym za datę początkową naliczenia odsetek należało przyjąć datę stwierdzenia nienależnego pobrania dotacji. W ocenie Kolegium, biorąc pod uwagę, że kwota dofinansowania podlegającego zwrotowi została prawidłowo obliczona przez organ I instancji, za datę początkową naliczenia odsetek za zwłokę (stwierdzenia nienależnego pobrania dofinansowania) należało przyjąć dzień doręczenia dowołującemu decyzji organu I instancji, to jest dzień 24 kwietnia 2024 r. Odnosząc się wreszcie do zarzutu naruszenia zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, wynikającej z art. 7a § 1 k.p.a., to zasada ta może być stosowana w ostateczności - w sytuacji, gdy pomimo zastosowania różnych metod wykładni przepisów nadal pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. Taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2025 r., sygn. akt [...] P. sp. jawna z siedziba w [...], reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej- Polski oraz art. 15gg ust. 1, 2, 6, 7 i 7a oraz art. 31zo ustawy COVID-19 poprzez ich niewłaściwą wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący zobowiązany jest do zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników, podczas gdy należyta wykładnia ww. przepisów winna prowadzić do wniosku, że brak jest podstaw do dyskwalifikacji wniosku skarżącego o przyznanie pomocy na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 z uwagi na przyznanie mu pomocy na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19, zaś wobec tego, co niesporne, że udzielona skarżącemu pomoc na podstawie tegoż ostatniego przepisu dotyczy innego okresu niż na podstawie tego pierwszego, to nie ma podstaw do żądania zwrotu wypłaconej pomocy, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polski oraz art. 15gg ust. 1, 2, 6, 7 i 7a oraz art. 31zo ustawy COVID-19 poprzez ich niewłaściwą wykładnię a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie przepisów art. 7a § 1 kpa i art. 105 § 1 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez organ II instancji, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania korzystnej dla skarżącego normy prawnej wynikającej z przepisów materialnoprawnych, w tym zwłaszcza art. 15gg ust. 7 ww. ustawy, podczas gdy jak wykazało postępowanie w tej sprawie jak i w sprawie sygn. akt [...] przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym [...], interpretacja przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 była rozumiana niejednolicie, w tym istniała linia orzecznicza przemawiająca na korzyść strony, czego Organ II instancji należycie nie uwzględnił, odmawiając zastosowania przepisu art. 7a § 1 kpa, 3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wynik sprawy a mianowicie przepisów art. 15gg ust. 19 i 21 w zw. z art. 15g ust. 17b pkt 2 ustawy C0VID -19 oraz art. 7a § 1 kpa i art. 105 § 1 kpa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zmianie przez Organ II instancji decyzji Organu I instancji o obowiązku zwrotu dofinansowania przez skarżącego, podczas gdy Organ I instancji na wydanie tej decyzji (rozliczenie dofinansowania) został ograniczony terminem 3 lat od dnia upływu terminu do złożenia rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej dane zawarte w rozliczeniu, który to termin w przypadku skarżącego upłynął w dniu 9 listopada 2023 r., co w konsekwencji winno skutkować umorzeniem postępowania w niniejszej sprawie, 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wynik sprawy a mianowicie art. 40 § 2 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przez Organ II instancji, że decyzja Organu I instancji nie została pełnomocnikowi skarżącego należycie doręczona na właściwy adres elektronicznej skrzynki odbiorczej w ramach systemu e-doręczeń, 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wynik sprawy a mianowicie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie przez Organ II instancji zmiany decyzji Organu I instancji w kierunku zobowiązania strony do zwrotu dofinansowania wraz z odsetkami, podczas gdy Organ odwoławczy na skutek zarzutów postawionych w odwołaniu winien decyzję Organu I instancji uchylić w całości, zaś postępowanie w sprawie skarżącego umorzyć. Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i § 3 ppsa oraz art. 135 p.p.s.a., skarżąca wniosła o: 1) uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2025 r., w sprawie sygn. akt [...], 2) uchylenie w całości decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r., 3) umorzenie postępowania w sprawie. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej - p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ustawa COVID-19 przewiduje różne formy pomocy przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji w związku z epidemią SARS-CoV-2. Wsparcie to co do zasady obejmuje ochronę miejsc pracy przy współudziale finansowania przez wskazane w ustawie podmioty wynagrodzeń oraz świadczeń im towarzyszących. Ochrona miejsc pracy stanowi jeden z celów omawianej ustawy, dlatego poszczególne jej przepisy (w tym przykładowo art. 15g, 15gg i 15zzb) dotyczą dofinansowania wynagrodzenia zatrudnianych przez przedsiębiorcę pracowników, ustalając określone warunki tych świadczeń. Stosownie do treści art. 15gg ustawy COVID-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Podmiotom tym przysługują środki z FGŚP na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należne od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 2). Świadczenia, o których mowa w ust. 1 przywołanego przepisu oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 5gg ust. 6). Podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7). Przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników (art. 15gg ust. 7a). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie sporządził na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23). Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23a). Od decyzji dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, o których mowa w ust. 28, przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego (art. 15gg ust. 27). Z kolei zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19 na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Kluczowe znaczenie dla badanej sprawy ma interpretacja przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Z przepisu tego wynika, że podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Argumentacja organów orzekających w sprawie prowadzi do wniosku, że zwrot "takich samych tytułów wypłat" oznacza, iż w przypadku, gdy np. podmiot ubiegający się o pomoc uzyskał już dofinansowanie na podstawie jednego z przepisów ustawy w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę i składek ZUS od tego wynagrodzenia dla konkretnych pracowników za okres trzech miesięcy, to już nie może uzyskać pomocy finansowej w postaci dofinansowania wynagrodzeń tych pracowników i składek ZUS od tego wynagrodzenia za inne okresy. Według powyższej argumentacji zwrot "takie same tytuły wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym. Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, iż w przypadku złożenia wniosków o pomoc finansową na podstawie różnych przepisów ustawy COVID-19, pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę oraz należności składkowych od tego wynagrodzenia - przysługuje do wynagrodzeń tych samych pracowników na podstawie poszczególnych wskazanych podstaw prawnych, zatem za więcej niż jeden okres trzymiesięczny (por. przykładowo wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 251/22 i wyrok z dnia 2 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 21/22 ). Istotne znaczenie ma również interpretacja art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Użyty w nim zwrot "te same koszty" dotyczy kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne należnych za te same okresy rozliczeniowe oraz odnoszących się do tych samych pracowników. Z kosztami tożsamymi (tymi samymi) mamy bowiem do czynienia na gruncie art. 15zzb ust. 12 ustawy o COVID wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Nie można zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb czy art. 31zo ustawy COVID-19. Żaden z przepisów ww. ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z 2 marca 2022 r., sygn. akt I GSK 21/22, sygn. akt I GSK 19/22, z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GSK 284/22; wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 1082/21). Skoro z art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19 wynika, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat", należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres. W konsekwencji art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu. Podkreślić ponownie należy, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy. Interpretacja przepisów ustawy COVID-19 nie może pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Przedstawiona powyżej interpretacja przepisów ustawy o COVID-19 uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w ocenie Sądu realizuje wskazane cele. Potwierdzeniem powyższej argumentacji jest doprecyzowanie art. 15gg ustawy COVID-19, polegające na wprowadzeniu do ustawy art. 15gg ust. 7a, w myśl którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Jednoznacznie zatem ustawodawca w tym przepisie stwierdził, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy. Tym samym regulacja ta potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15gg ust. 7 dotyczy tego samego okresu i nie można go podwójnie dofinansowywać (por. powołany wyżej wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22). Odnośnie regulacji zawartej w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy COVID-19 oraz niektórych innych ustaw (DZ.U. z 2021 r. poz. 1192), zdaniem Sądu, zmian wprowadzonych tą nowelizacją nie można interpretować w taki sposób, który prowadzi do skutków odmiennych od celu jakiemu ma służyć wsparcie udzielane na podstawie art. 15gg, tj. ochrona miejsc pracy. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 7 oraz 7a ustawy COVID-19 poprzez ich błędną wykładnię. W konsekwencji zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 135 p.p.s.a. Nie był zasadny zarzut zawarty w pkt 3 skargi dotyczący przedawnienia wydania decyzji określającej obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, której wydanie, według strony skarżącej, jest ograniczone terminem 3 lat licząc od dnia upływu terminu do złożenia rozliczenia. Zdaniem skarżącej termin do wydania decyzji orzekającej o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia upłynął w dniu 9 listopada 2023 r., wobec czego postępowanie w tej sprawie powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 kpa. Stanowisko to jest błędne, ponieważ opiera się na błędnym stwierdzeniu, że termin określony w ustawie COVID-19 w którym powinno nastąpić rozliczenie przyznanego beneficjentowi wsparcia jest tym samym terminem, w którym organ wydaje decyzję określającą obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Tymczasem termin do wydania w.w. decyzji wynika z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, która w sprawach świadczeń przyznanych na mocy ustawy COVID-19 znajduje zastosowania na mocy odesłania zawartego w przepisach tej ostatniej ustawy. W myśl art. 15gg ust. 23d ustawy COVID-19 do zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, w tym do zwrotu niewykorzystanych środków wynikających z rozliczenia złożonego przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, niezwróconych w terminie, o którym mowa w ust. 19, stosuje się odpowiednio przepisy art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej jako u.f.p.). Zgodnie z art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 oraz z 2025 r. poz. 769) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.). W myśl art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Decyzja orzekająca o zwrocie dofinansowania posiada charakter deklaratoryjny, a w związku z tym do obliczenia upływu terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, zastosowanie ma art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Bieg 5 - letniego terminu przedawnienia rozpoczyna się niezależnie od wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia obowiązku zwrotu dotacji i jedynie przed jego upływem możliwe jest prawnie skuteczne doręczenie tej decyzji beneficjentowi. Oznacza to, że w okresie pięciu lat od końca roku, w którym udzielono dotacji, należy doręczyć stronie skutecznie decyzję ostateczną w przedmiocie ewentualnego zobowiązania strony do zwrotu dotacji. W innym przypadku dochodzi do przedawnienia terminu zobowiązania do zwrotu dotacji (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt III SA/Po 378/25). W badanej sprawie termin wynikający z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej upływał z końcem 2025 r. wobec czego termin ten został zachowany, zarzut przedawnienia nie był zatem zasadny. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zawarty w pkt 4 skargi, dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji I instancji. Wskazać w tym miejscu trzeba, że skuteczność zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego wymaga wykazania, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w sprawie nie dowiedziono. Jak bowiem wynika z akt sprawy strona w terminie ustawowym skorzystała z prawa wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, w wyniku którego sprawa była przedmiotem rozpoznania przez organ II instancji. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 4 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).